SavedAdd your journal

Journals / Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi / 2020 / Cilt: 24 - Sayı: 3

ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNDE PSİKOLOJİK İYİ OLUŞU ARTIRMAYA YÖNELİK BİR PSİKO-EĞİTİM PROGRAMININ ETKİLİLİĞİNİN SINANMASI

Durmuş ÜMMET
Hatun SEVGİ YALIN
Pages
575–587
Publication Date
2020-12-15
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Elde edilen sonuçlar yapılan başka araştırmalar ve alan yazını bağlamında tartışılmıştır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Bu araştırma psikolojik iyi oluşa yönelik hazırlan psiko-eğitim programının üniversite öğrencilerinin iyi oluş düzeyleri üzerine etkisini incelemek amacıyla tasarlanmıştır.
📊
Key Findings & Data:Çalışma, Sabahattin Zaim Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik Bölümü 3.sınıf öğrencileri üzerinde yürütülmüştür.
💡
Conclusion & Impact:Elde edilen sonuçlar yapılan başka araştırmalar ve alan yazını bağlamında tartışılmıştır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Psikolojik iyi oluş · Psiko-eğitim programı · Üniversite öğrencileri

Özet

Bu araştırma psikolojik iyi oluşa yönelik hazırlan psiko-eğitim programının üniversite öğrencilerinin iyi oluş düzeyleri üzerine etkisini incelemek amacıyla tasarlanmıştır. Araştırmada öntest sontest kontrol gruplu yarı-deneysel desen kullanılmıştır. Çalışma, Sabahattin Zaim Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik Bölümü 3.sınıf öğrencileri üzerinde yürütülmüştür. Araştırmanın deney grubu ve kontrol grubu, araştırmaya gönüllü olarak katılmayı kabul eden öğrenciler içerisinden seçkisiz atamayla belirlenen 9 öğrenci deney grubu, 9 öğrenci kontrol grubu olmak üzere toplam 18 öğrenci ile oluşturulmuştur. Araştırmada veri toplama aracı olarak Psikolojik İyi Oluş Ölçeği kullanılmıştır. Deney grubuna psiko-eğitim programı uygulanırken, kontrol grubunda ise herhangi bir uygulama yapılmamıştır. Deney ve kontrol grubunun iyi oluş ölçeği öntest ve sontest puanlarında anlamlı bir farklılık olup olmadığını belirlemek için non-parametrik Mann Whitney-U testi yapılmıştır. Deney ve kontrol grubunun iyi oluş sontest puanlarının öntest puanlarına göre anlamlı bir şekilde azalıp azalmadığını belirlemek amacıyla non-parametrik Wilcoxon İşaretlenmiş Mertebeler Testi yapılmıştır. Yapılan analizler sonucu deney grubunun öntest ve sontest puanları arasında toplam puan bazında anlamlı bir farklılık bulunmuştur. Elde edilen sonuçlar yapılan başka araştırmalar ve alan yazını bağlamında tartışılmıştır.

🔖

Cite This Article

ÜMMET, D., YALIN, H. S. (2020). ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNDE PSİKOLOJİK İYİ OLUŞU ARTIRMAYA YÖNELİK BİR PSİKO-EĞİTİM PROGRAMININ ETKİLİLİĞİNİN SINANMASI. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, Cilt: 24 - Sayı: 3, 575–587. https://ajindex.com/articles/124263

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (16)

  1. Akın, A. (2009). Akılcı duygusal davranışçı terapi odaklı grupla psikolojik danışmanın psikolojik iyi olma ve öz-duyarlık üzerindeki etkisi. (Yayınlanmamış doktora tezi). Sakarya Üniversitesi,
  2. Sakarya. Albayrak, G. (2013). Psiko-eğitim programı ile psikodramanın, üniversite öğrencilerinin psikolojik iyi oluşlarına etkisinin karşılaştırılması. (Yayınlanmamış Doktora Tezi). Mersin Üniversitesi,
  3. Mersin. Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün Ö. E., Karadeniz Ş. ve Demirel F. (2016). Bilimsel Araştırma Yöntemleri. (22. Baskı). Ankara:
  4. Pegem Akademi. Cenkseven, F. (2004). Üniversite öğrencilerinde öznel ve psikolojik iyi olmanın yordayıcılarının incelenmesi. (Yayınlanmamış doktora tezi). ÇukurovaÜniversitesi,
  5. Adana. Corey, G. (1990). Theory and practice of group counseling. Belmont, Calif: Rooks/cole. Deci, E. L. & Ryan, R. M. (2008). Hedonia, eudaimonia, and well-being: An introduction. Journal of Happiness Studies, 9, 1-11
  6. Diener, E., & Diener, C. (1996). Most people are happy. Psychological Science, 7, 181-185.
  7. Diener, E., Scollon, C. N., & Lucas, R. E. (2009). The evolving concept of subjective well-being: The multifaceted nature of happiness. Social Indicators Research Series, 39, 67-100.
  8. Erkuş, A. (2013). Davranış bilimleri için bilimsel araştırma süreci (4. Baskı). Ankara:
  9. Seçkin. Eryılmaz, A. (2013). Pozitif psikolojinin psikolojik danışmanlık ve rehberlik alanında gelişimsel ve önleyici hizmetler bağlamında kullanılması. The Journal of Happiness & Well-Being, 1(1),1-21.
  10. Jacobs, E., & Schimmel, C. (2013). Etki terapisi. (Çev.). İstanbul:
  11. Pinhan. Karaırmak, Ö. ve Siviş, R. (2008). Modernizmden postmodernizme geçiş ve pozitif psikoloji. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 3(30), 102-115.
  12. İşmen-Gazioğlu, E., Canel, N. (2015). Bağımlılıkla mücadelede okul temelli bir önleme modeli: yaşam becerileri eğitimi. Addicta: The Turkish journal on addictions, 2(2),5-44.
  13. Keyes, C. L. M., Shmotkin, D., & Ryff, C. D. (2002) Optimizing well-being: The empirical encounter of two traditions. Journal of Personality and Social Psychology, 82, 1007–1022.
  14. Malkoç, A. (2011). Öznel iyi oluş müdahale programının üniversite öğrencilerinin öznel iyi oluş düzeylerine etkisi. (Yayınlanmamış doktora tezi). Marmara Üniversitesi,
  15. İstanbul.
  16. Öksüz, Y. (1997). Duyguların açılması eğitiminin üniversite öğrencilerinin özerklik düzeyine etkisi. (Yayınlanmamış doktora tezi). Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Samsun. Özel Eğitim ve Rehberlik Genel Müdürlüğü (2015). Yaşam becerileri (etki