Journals / Mülkiye Dergisi / 2025 / Cilt: 49 Sayı: 2

Aging and Politics By Whom? For Whom?

Yaşlılık ve Siyaset: Kimin tarafından? Kimin için?

Pages
339–375
Publication Date
2025-06-15
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Thus, the findings show that the active political field is more of an elitist, masculine, reserved for middle-upper class men.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study aims to evaluate the representation of individuals aged 65 and over who take charge in the organisation and the board of directors of the political parties in Giresun, which ranks the 3rd in terms of older population in Türkiye.
📊
Key Findings & Data:According to the findings, it is seen that only three of the 28 neighbourhood muhtars and that only one male member out of 31 Municipal Council members are 65 years and older.
💡
Conclusion & Impact:Thus, the findings show that the active political field is more of an elitist, masculine, reserved for middle-upper class men.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:siyaset · katılım/temsiliyet · yaşlı birey

Abstract

This study aims to evaluate the representation of individuals aged 65 and over who take charge in the organisation and the board of directors of the political parties in Giresun, which ranks the 3rd in terms of older population in Türkiye. In addition, the programs of political parties were examined in terms of the ways in which older individuals were included. Policies consider older individuals as a homogeneous, passive and needy group to which services are provided. Based on political geography, the research considers older adults as political actors in decision-making mechanisms. In this context, the impact of political representation on the rights of the older people in the city is also discussed in the study. The representation status of older individuals in political parties in Giresun is presented and explicated in tables. In this study, conducted as a qualitative research, documents such as the statutes and programs of political parties were examined through content analysis. Muhtars, an important element of political representation, were also included in the study. In addition, the representation of older individuals who have active duties in local government was also presented in the study. According to the findings, it is seen that only three of the 28 neighbourhood muhtars and that only one male member out of 31 Municipal Council members are 65 years and older. When the distribution of active duties in political parties in Giresun is evaluated, it is realized that the representation of older adults is inadequate. The inadequacy of the representation of older adult women is particularly remarkable. It is realized that the representation of older individuals in Giresun is not adequate in terms of the duties that they take in the Municipal Council and the authorized bodies of political parties. Participation in politics is determined by strict and sharp discrimination for women, characterised by sexist glass ceilings and intersectionality. In relation to ageism, the older people are made invisible in politics, either explicitly or implicitly. Older individuals are defined as a needy and homogeneous category in political documents. Based on all these findings, it is understood that older individuals do not have sufficiently active participation in the political field, like other ‘disadvantaged groups’. Thus, the findings show that the active political field is more of an elitist, masculine, reserved for middle-upper class men.

Özet

Bu çalışma, Türkiye’de yaşlı nüfus oranı bakımından üçüncü olan Giresun’da siyasi partilerin il teşkilatı ve yönetim kurullarında görev alan 65 yaş ve üstü bireylerin temsiliyet durumlarını değerlendirmeyi amaçlamıştır. Ayrıca, siyasi partilerin parti program ve politika metinleri incelenerek, yaşlı bireylerin bu metinlerdeki yer alış şekilleri de tartışılmıştır. Politikalar, yaşlı bireyleri hizmetler sunulan homojen, edilgen ve muhtaç bir grup olarak ele alabilmektedir. Araştırma, siyasi coğrafyadan yola çıkarak, yaşlı bireyleri karar alma mekanizmalarındaki siyasi aktörler olarak değerlendirmiştir. Bu bağlamda, siyasi temsiliyetin yaşlıların haklarına etkisi de tespit edilmiş ve tartışılmıştır. Giresun’daki siyasi partilerde görev alan yaşlı bireylerin temsiliyet durumları tablolar halinde sunulmuş ve yorumlanmıştır. Nitel bir araştırma olarak yürütülen bu çalışmada, siyasi partilerin tüzükleri ve programları gibi dökümanlar içerik analizi ile incelenmiştir. Çalışmaya, siyasi temsiliyetin önemli bir unsuru olan muhtarlar da dâhil edilmiştir. Bununla birlikte, yerel yönetimde aktif görevi bulunan yaşlı bireylerin temsiliyeti de sunulmuştur. Bulgular değerlendirildiğinde, 28 mahalle muhtarından sadece üçünün 65 yaş ve üstü olduğu görülmüştür. 31 Belediye Meclis üyesinden ise sadece bir erkek üyenin 65 yaş ve üstü olduğu belirlenmiştir. Giresun’daki siyasi partilerde aktif görev dağılımı değerlendirildiğinde ise, yaşlı yetişkin temsiliyetinin yetersiz olduğu anlaşılmıştır. Özellikle de yaşlı yetişkin kadın temsiliyetinin yetersizliği dikkat çekicidir. Elde edilen verilere göre, Giresun’da, yaşlı bireylerin temsiliyetinin Belediye Meclisi ve siyasi partilerin yetkili organlarında aldıkları görevler açısından yeterli olmadığı görülmüştür. Siyasete katılımın kadınlar için cam tavanlar ve kesişimsellikle de açıklanabilecek şekilde katı ve keskin bir ayrımcılıkla belirlendiği söylenebilir. Yine yaşçılıkla ilişkili olarak, siyasette yaşlılar açık ya da örtülü olarak görünmez kılınmaktadır. Sonuç olarak, yaşlı bireyler siyasi metinlerde muhtaç ve tektipleştirilmiş bir kategori olarak tanımlanmaktadır. Tüm bu bulgulara dayanarak, yaşlı bireylerin, tanımlanan diğer ‘dezavantajlı gruplar’ gibi siyaset alanında da yeterince aktif katılımlarının olmadığı anlaşılmaktadır. Nitekim bulgular aktif siyaset alanının daha çok seçkinci, eril ve orta-üst sınıfa ait bir alan olduğunu göstermektedir.

🔖

Cite This Article

Doğanay, G., Ergin, N. B., *, N. B. E. (2025). Aging and Politics By Whom? For Whom?. Mülkiye Dergisi, Cilt: 49 Sayı: 2, 339–375. https://doi.org/10.25064/mulkiye.1600905

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (86)

  1. Akarçay P (2015). İsveç’te Yerel Siyaset Ve Katılımcılık: Borgare Park Örneği. Akademik Bakış Uluslararası Hakemli Sosyal Bilimler Dergisi, 49, 383-400.
  2. AK PARTİ PROGRAMI. https://www.akparti.org.tr/media/0auje2sn/partiprogrami.pdf. Son erişim tarihi, 29/11/2024.
  3. Altındal Y (2007). Kadının Siyasal Katılımı Bağlamında Partilerin Kadın Kollarının Sosyolojik Açidan Değerlendirilmesi. (Basılmamış Doktora Tezi). Aydın: Aydın Adnan Menderes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyoloji Ana Bilim Dalı.
  4. Alves Martins T vd. (2022). Learning and the experience of social, civic, and political participation in old age. Adult Education Quarterly, 72(4), 401-421.
  5. Anzia S F (2019). When does a group of citizens influence policy? Evidence from senior citizen participation in city politics. The Journal of Politics, 81(1), 1-14.
  6. Arun Ö ve Elmas Ç (2016). Yaşlılıkta ayrım: çağdaş Türkiye’de yerel yönetimleri bekleyen zorluklar. İstanbul University Journal of Sociology, 36(2), 351-372.
  7. Atabey G ve Hasta D (2018). Siyasal Katılım, Siyasal Yeterlik ve Toplumsal Cinsiyet. Nesne Psikoloji Dergisi (NPD), 6(13), 484-516.
  8. Aydemir A (2024). Yaş, Yaşçılık ve Toplumsal Yapı. İçinde: C: Özatalay (der), Toplumsal Yapı Türkiye’de Eşitsizlik, Tahakküm, Değişim. İstanbul: İletişim Yayınları.
  9. Bağcı İ (2023). Türkiye’de Bireylerin Oy Verme Davranışlarının Mekânsal Faktörler Açısından Değişimi. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(1), 19-33.
  10. Bal H (2021). Nitel Araştırma Yöntem ve Teknikleri. Ankara: Sentez Yayıncılık.
  11. Balun B (2022). CHP VE AK Parti Siyasi Programlarının Sosyal Politika Kapsamında Değerlendirilmesi. Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 23(2), 27-61.
  12. Barsbay M Ç (2018). Türkiye’de politika belgelerinde yaşlılara yaklaşımın değerlendirilmesi. Ekonomik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 14(2), 257-280.
  13. Beğer T ve Yavuzer H (2012). Yaşlılık ve yaşlılık epidemiyolojisi. Klinik Gelişim, 25(3), 1-3.
  14. Beşe Canpolat Ş ve Taştı E (2022). Türkiye’de aktif yaşlanma endeksinde 2008-2020 döneminde yaşanan değişim: Avrupa birliği ülkeleri ile karşılaştırmalı bir değerlendirme. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 22(56), 443-499.
  15. Binstock R H ve Day C (1996). Aging and Politics. İçinde: R H Binstock vd. (der), Handbook of Aging and Social Sciences, San Diego: Academic Press, 362-387.
  16. Bourdieu P (1978). La jeunesse n’est qu’un mot, entretien avec Anne-Marie Métailié. http://www.homme-moderne.org/societe/socio/bourdieu/questions/jeuness.html. Son erişim tarihi, 13.04.2025.
  17. Bowen G A (2009). Document analysis as a qualitative research method. Qualitative research journal, 9(2), 27-40.
  18. Calasanti T ve Giles S (2018). The challenge of intersectionality. Generations: Journal of the American Society on Aging, Vol. 41, No. 4, Gender and Age: A Focus on Women (Winter 2017–2018), 69-74.
  19. Cansun Ş (2022). Birleşik Krallık’ta anaakım siyasi partilerin yaşlılara yaklaşımı. Çekmece Sosyal Bilimler Dergisi, 10 (21), 72-85.
  20. Con Wright G (2020). Yaşlanma, yaşlılık ve yaşlılar: Kavramsal tartışmalar, toplumsal algılar ve yaşlının sosyal statüsü. Cogito, 98, 120-143.
  21. Con Wright G (2022). Yaşlılık ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliği. Haritalama ve İzleme Çalışması. Ankara: CEİD Yayınları.
  22. Crittenden J (1963). Aging and Political Participation. Western Political Quarterly, 16(2), 323-331. CUMHURİYET HALK PARTİSİ PROGRAMI. https://content.chp.org.tr/1d48b01630ef 43d9b2edf45d55842cae.pdf. Son erişim tarihi, 29/11/2024.
  23. Çakır S (2019). Erkekler Kulübünde Siyaset. İstanbul: Sel Yayıncılık.
  24. Çayır K (2012). Yaşçılık / Yaşa Dayalı Ayrımcılık. İçinde: K Çayır ve M Ayan Ceyhan (der), Ayrımcılık - Çok Boyutlu Yaklaşımlar, İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, 163-174.
  25. Çolak M ve Özer Y E (2015). Sosyal politika anlaminda aktif yaşlanma politikalarinin ulusal ve yerel düzeydeki analizi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 14(55), 115-124.
  26. DEM PARTİ PARTİ TÜZÜĞÜ. https://www.demparti.org.tr/Images/UserFiles/ Documents/Editor/Parti%20metinleri/dem-parti-tuzuk.pdf. Son erişim tarihi, 29/11/2024.
  27. Demko G J (2018). Population, politics, and geography: a global perspective. İçinde: George J Demko ve William B Wood (der), Reordering The World. New York: Routledge, 141-153.
  28. Denzin N K ve Lincoln Y S (Der). (2018). The Sage Handbook of Qualitative Research. London: Sage Publications.
  29. Dikeç M (2002). Police, politics, and the right to the city. GeoJournal, 58 (2-3), 91-98.
  30. Dilekli Karatay Z ve Koyuncu A A (2024). Kuşakların Siyasi Parti Politikaları Üzerindeki Etkisi. Nişantaşı Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 12(2), 523-538.
  31. Doğanay G ve Güven S (2019). Ailede Yaşlı Bakımı Rolünü Üstlenen Kadınlar ve Görüşleri. Karadeniz Sosyal Bilimler Dergisi, 11(21), 343-357. Doğanay G (2024). 65 Yaş ve Üstü Bireylerin Aktif ve Sağlıklı Yaşlanmasında Coğrafi Çevre Koşullarının Etkileri. (Basılmamış Doktora Tezi). Ankara: Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  32. Eser H B ve Sarışahin P (2016). Cinsiyet-siyasal katılım ilişkisi: SDÜ örnek Olayı. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 7(15), 38-58.
  33. Ethington P J ve McDaniel J A (2007). Political places and institutional spaces: The intersection of political science and political geography. Annu. Rev. Polit. Sci., 10(1), 127-142.
  34. Flint C (2003). Dying for a “P”? Some questions facing contemporary political geography. Political Geography, 22(6), 617-620.
  35. Geyikçi Ş Y (2021). Türkiye’de Parti-Devlet İlişkisi: Siyasi Partiler Kanunu’nun Karşılaştırmalı Analizi ve Politika Önerileri. İstanbul Politik Araştırmalar Enstitüsü Politika Notu.
  36. Gürlevik Ö (2019). Siyasal tercihlerde seçmenleri etkileyen faktörler: Aksaray ili örneği. (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). Aksaray: Aksaray Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  37. Gürsoy Çuhadar S (2019). Türkiye’de demografik dönüşüm ve aktif yaşlanma ilişkisi: Kocaeli örneği. (Basılmamış Doktora Tezi). Kocaeli: Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  38. Harvey D (2008). The Right to the City, New Left Review, Sept/Oct 53, 23-40.
  39. Harvey D (2012). Rebel cities: From the right to the city to the urban revolution. New York and London: Verso Books.
  40. İYİ PARTİ PROGRAMI. https://iyiparti.org.tr/storage/img/doc/iyi-parti-guncel-partiprogram.pdf. Son erişim tarihi, 29/11/2024.
  41. Karasar N (2005). Bilimsel Araştırma Yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
  42. Kaşıkırık A ve Dokuzcan H (2022). Kadınların yerel yönetimlere giriş kapısı “muhtarlık” kurumu: bir kapı da sen aç kampanyası örneği. Kent Ve Çevre Araştırmaları Dergisi, 4(1), 4-16.
  43. Kümbetoğlu B (2015). Sosyolojide ve Antropolojide Niteliksel Yöntem ve Araştırma. İstanbul: Bağlam Yayıncılık.
  44. KONDA (2024). Gençlerin Politik Tercihleri Araştırması 2024. https://konda.com. tr/uploads/genclerin-politik-tercihleri-arastirmasi-2024-64df8822aead837953 c985b7a856bc911a53b8524850b4725246f7b92b74b216.pdf. Son erişim tarihi, 13/01/2025.
  45. Lefebvre H (1972). Le droit à la ville suivi de Espace et politique. Paris: Éditions Anthropos.
  46. Lefebvre H (2000). Writing on Cities. Translated and Edited by Kofman E ve Lebas E. London: Blackwell.
  47. Lefebvre H (2016). Şehir Hakkı. İstanbul: Sel Yayıncılık. Lutz W vd. (2008). Global and regional population ageing: How certain are we of its dimensions?. Journal of population ageing, 1, 75-97.
  48. Lüküslü D (2003). Günümüz Türkiye Gençliği: Ne kayıp bir kuşak ne de ülkenin aydınlık geleceği. İçinde: Y Kurtaran vd. (der), Türkiye’de gençlik çalışması ve politikaları, İstanbul: Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  49. Melo D ve Stockemer D (2014). Age and Political Participation in Germany, France and the UK: A Comparative Analysis. Comparative European Politics, 12(1), 33-53.
  50. Menezes D vd. (2023). ‘You really do become invisible’: examining older adults’ right to the city in the United Kingdom. Ageing & Society, 43(11), 2477-2496.
  51. Merriam S B (2018). Nitel Araştırma Desen ve Uygulama için Bir Rehber. Ankara: Nobel Kitap.
  52. Metin N (2010). Seçmenlerin Siyasi Tercihi Modeli. Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 12(1), 362-387.
  53. Milliyetçi Hareket Partisi Parti Programı. https://www.mhp.org.tr/usr_img/_ mhp2007/kitaplar/mhp_parti_programi_2009_opt.pdf. Son erişim tarihi, 29/11/2024.
  54. Mitchell D (2003). The Right To The City: Social Justice And The Fight For Public Space. New York: Guilford Press.
  55. Önder Ö (2013). Gerontokrasi: Yaşlılar Yönetimi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (36), 271-281.
  56. Özdemir G (2019). Siyasal katılmayı etkileyen sosyoekonomik faktörler üzerine bir araştırma-Çankırı örneği. Sakarya İktisat Dergisi, 8(3), 252-283.
  57. Özgişi T (2014). Türkiye’de Toplumsal Değişimin Siyasi Katılıma Etkisi. TESAM Akademi Dergisi, 1(1), 52-101.
  58. Özkul M ve Kalaycı I (2015). Türkiye’de Yaşlılık Çalışmaları. Journal of Sociological Studies/Sosyoloji Konferansları, 52, (2015-2), 259-290.
  59. Painter J ve Jeffrey A (2009). Political geography: an introduction to space and power. Los Angeles, Calif.; London: SAGE.
  60. Patton M Q (2002). Qualitative research & evaluation methods: Integrating theory and practice. United States of America: Sage Publications.
  61. Pratt H J (1979). Politics of aging: Political science and the study of gerontology. Research on Aging, 1(2), 155-185.
  62. Routledge P (2010). Introduction: cities, justice and conflict. Urban Studies, 47(6), 1165-1177.
  63. Sancar S (2014). Erkek Kulübünde Siyaset Kadın Parlamenterlerle Sözlü Tarih. İstanbul: Versus.
  64. Sancar S (2021). Türkiye’de Katılımcı Demokrasinin Güçlendirilmesi: Toplumsal Cinsiyet Eşitliğinin İzlenmesi Projesi Siyasal Kararlara Katılımda Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Haritalama ve İzleme Çalışması Geniş Özet. Ankara: CEİD.
  65. Sanderson W C ve Scherbov S (2007). A near electoral majority of pensioners: Prospects and policies. Population and development review, 33(3), 543-554. Seçmen Kütüğü Genel Müdürlüğü 14 Mayıs 2023 Cumhurbaşkanı ve 28. Dönem Milletvekili Genel Seçimleri Seçim İstatistikleri Bülteni. https://www.ysk.gov.tr/doc/ dosyalar/docs/14Mayis2023CBSecimIstatistik.pdf. Son erişim tarihi, 13/01/2025.
  66. Serrat R vd. (2015). Factors associated with Spanish older people’s membership in political organizations: the role of active aging activities. European Journal of Ageing, 12, 239-247.
  67. Serrat R vd. (2023). Ageing activisms: A narrative exploration of older adults’ experiences of political participation. Sociological Research Online, 28(1), 73-92.
  68. Terkan B (2010). Siyasi partilerin kadına ilişkin söylem ve politikaları (AKP ve CHP örneği). Selçuk İletişim, 6(2), 115-136.
  69. TEAM (Toplumsal Etki Araştırmaları Merkezi) (2020). Türkiye Seçmen Araştırmaları 20’ Seçmen Grupları ve Eğilimleri.http://www.teamarastirma.com/wp-content/ uploads/2021/04/TEAM-Se%C3%A7men-E%C4%9Filimleri-Ara%C5%9Ft%C4%B1r malar%C4%B1-2020.pdf. Son erişim tarihi, 13/01/2025.
  70. Tuncel G ve Uzun H (2019). Türkiye’de yaşlılara yönelik sosyal politikalar üzerine bir inceleme. Fırat Üniversitesi Uluslararası İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 3(2), 309-334.
  71. TÜİK (Türkiye İstatistik Kurumu) (2024). Türkiye İstatistik Kurumu adrese dayalı nüfus kayıt sistemi, İstatistiklerle Yaşlılar, 2023. Erişim adresi: https://data.tuik.gov.tr/ Bulten/Index?p=Istatistiklerle-Yaslilar-2023-53710. Son erişim tarihi, 13/01/2025.
  72. UN (United Nations) (2013). United Nations, Department of Economic and Social Affairs, Population Division. World Population Ageing 2013. ST/ESA/SER.A/348 https://www.un.org/en/development/desa/population/publications/pdf/ageing/ WorldPopulationAgeing2013.pdf. Son erişim tarihi, 13/01/2025.
  73. UNECE (United Nations Economic Commission for Europe) (2016). “The Active Ageing Index Pilot Studies for Serbia and Turkey, UNECE Population Unit”, (Switzerland). https://coilink.org/20.500.12592/49dcpz. Son erişim tarihi, 11/04/2025.
  74. UNECE (United Nations Economic Commission for Europe) (2018). “Active Ageing Index (AAI) in non-EU countries and at subnational level: Guidelines”, prepared by Maria Varlamova of the National Research University, Higher School of Economics (Moscow), under contract with United Nations Economic Commission for Europe (Geneva), co-funded by the European Commission’s Directorate General for Employment, Social Affairs and Inclusion (Brussels). https://unece. org/fileadmin/DAM/pau/age/Active_Ageing_Index/ACTIVE_AGEING_INDEX_ TRENDS_2008-2016_web_with_cover.pdf. Son erişim tarihi, 29/11/2024.
  75. Varışlı B (2021a). Siyasi tercihte değişen ne?: İstanbul’da yaşayan 65 yaş üstü kişilerin oy verme davranışı ile ilgili bir araştırma. Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 66, 48-65.
  76. Varışlı B (2021b). Siyasetin Dönüşümü: Siyaset Arenasında 65 Yaş ve Üstü Seçmenin Rolü, ABD ve Britanya Örnekleri. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 10 (1), 369-383.
  77. Verba S ve Nie N (1972). Participation in America: Political Democracy and Social Equality. New York: Harper and Row Publishers.
  78. Walker A (2017). The New Politics of Old Age. İçinde: H-W Wahl vd. (der), New Dynamics in Old Age. Individual, Environmental and Societal Perspectives. Routledge.
  79. WHO (World Health Organization) (2001). Men, ageing and health: achieving health across the life span. World Health Organization. https://iris.who.int/ handle/10665/66941.Son erişim tarihi, 29/11/2024.
  80. WHO (World Health Organization) (2002). Active ageing: A policy framework (No.
  81. WHO/NMH/NPH/02.8). Geneva: World Health Organization. https://iris.who.int/ handle/10665/67215. Son erişim tarihi: 29/11/2024.
  82. Yazgan H (2019). Siyasi partilerin elit seçimi: Ak Parti örneği. (Basılmamış Yüksek Lisans Tezi). İzmir: İzmir Katip Çelebi Üniversitesi.
  83. Yaşar A ve Akengin H (2019). Siyasi coğrafya literatürü üzerine bir değerlendirme. Türkiye Araştırmaları Literatür Dergisi, 17(34), 421-439.
  84. Yerli G (2017). Yaşlılık Dönemi Özellikleri ve Yaşlılara Yönelik Sosyal Hizmetler. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10(52), 1278-1287.
  85. Yıldırım A ve Şimşek H (2016). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
  86. Zaidi A vd. (2013). Active Ageing Index 2012. Concept, Methodology and Final Results. Vienna: European Centre