AI Summary & Key Takeaways
AI InsightCombining classical narrative tradition with observation and analysis, al-Taʿrīf holds an exceptional place in the Islamic urban historiographical tradition.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the life, scholarly personality, and contributions to Islamic urban historiography of Jamāl al-Dīn Muḥammad b. Aḥmad al-Maṭarī (d. 741/1340), one of the prominent scholars of Mamluk-era Medina. Born in Medina in the last quarter of the 13th century, al-Maṭarī held important positions such as chief muezzin of al-Masjid al-Nabawī, sheikh of Ibn al-Kalānisī Madrasa, and qadi. He studied hadith, history, fiqh, and sīra with renowned scholars of his time and undertook scholarly journeys to Mecca, Cairo, and Alexandria. Among his students were notable figures including his son ʿAfīf al-Dīn ʿAbdullāh, Badr al-Dīn Ibn Farḥūn, and Burhān al-Dīn Ibn Farḥūn. Al-Maṭarī's only extant work, al-Taʿrīf bi-mā ansat al-hijra min maʿālim dār al-hijra, was completed in Medina in 740/1340. Written to preserve the historical and religious knowledge of Medina that was at risk of being forgotten, the work examines the city's sacred sites, topography, and historical development under twenty-eight chapters. Al-Maṭarī utilized sources including Ibn Zabāla, Ibn al-Najjār, the Six Canonical Hadith Collections, and contemporary works, while receiving fifty-two narrations through direct transmission from his teachers. His inclusion of ninety-six personal observations and evaluations demonstrates his critical approach. Al-Taʿrīf significantly influenced subsequent Medinan historiography. Scholars such as ʿAfīf al-Dīn al-Marjānī, al-Marāghī, al-Fīrūzābādī, Ibn al-Ziyāʾ, and particularly al-Samhūdī extensively utilized al-Maṭarī's work. Al-Samhūdī's more than two hundred citations in Wafāʾ al-wafā demonstrate the work's authoritative status. Combining classical narrative tradition with observation and analysis, al-Taʿrīf holds an exceptional place in the Islamic urban historiographical tradition.
Özet
Bu çalışma, Memlûkler dönemi Medine'sinin önde gelen âlimlerinden Cemâleddîn Muhammed b. Ahmed el-Matarî'nin (ö. 741/1340) hayatını, ilmî kişiliğini ve İslâm şehir tarihçiliğine katkılarını incelemektedir. XIII. yüzyılın son çeyreğinde Medine'de doğan Matarî, Mescid-i Nebevî baş müezzinliği, İbnü'l-Kalânisî Medresesi şeyhliği ve kadılık gibi önemli görevler üstlenmiştir. Döneminin tanınmış âlimlerinden hadis, tarih, fıkıh ve siyer alanlarında dersler alan Matarî, Mekke, Kahire ve İskenderiye'ye ilmî seyahatler gerçekleştirmiştir. Yetiştirdiği öğrenciler arasında oğlu Afîfüddîn Abdullah, Bedrüddîn İbn Ferhûn ve Burhâneddîn İbn Ferhûn gibi önemli isimler bulunmaktadır. Matarî'nin günümüze ulaşan tek eseri et-Ta‘rîf bi-mâ enseti'l-hicre min me'âlimi dâri'l-hicre, 740/1340 yılında Medine'de tamamlanmıştır. Unutulmaya yüz tutan Medine tarihî ve dinî bilgilerini koruma amacıyla kaleme alınan eser, yirmi sekiz başlık altında şehrin kutsal mekânlarını, topografyasını ve tarihî gelişimini ele almaktadır. Matarî, İbn Zebâle, İbnü'n-Neccâr, Kütüb-i Sitte ve çağdaş kaynaklardan istifade etmiş, elli iki rivayeti semâ yoluyla hocalarından almıştır. Eserde doksan altı yerde kendi gözlem ve değerlendirmelerini paylaşması, onun eleştirel yaklaşımını ortaya koymaktadır. et-Ta’rîf sonraki dönem Medine tarihçiliğine büyük etki etmiştir. Afîfüddîn el-Mercânî, el-Merâğî, el-Fîrûzâbâdî, İbnü'z-Ziyâ ve özellikle Semhûdî gibi müellifler eserlerinde Matarî'den yoğun şekilde faydalanmışlardır. Semhûdî'nin Vefâ'ü'l-vefâ'da iki yüzü aşkın atıfta bulunması, eserin otoriter kaynak değerini göstermektedir. Klasik rivayet geleneği ile müşahede ve tahlili birleştiren et-Ta‘rîf, İslâm şehir tarihçiliği geleneğinde müstesna bir yere sahiptir.