SavedAdd your journal

Journals / Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2002 / Sayı: 19

SÜRÜCÜ DAVRANIŞLARININ STRES OLUŞTURUCU DEĞİŞKENLERE BAĞLI OLARAK ÖNGÖRÜLMESİ

İhsan Yüksel
Pages
173–182
Publication Date
2002-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Türkiye’de oluşan trafik kazalarında sürücülerin kusur oranı % 96 düzeyindedir.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Türkiye’de oluşan trafik kazalarında sürücülerin kusur oranı % 96 düzeyindedir.
📊
Key Findings & Data:Türkiye’de oluşan trafik kazalarında sürücülerin kusur oranı % 96 düzeyindedir.
💡
Conclusion & Impact:Türkiye’de oluşan trafik kazalarında sürücülerin kusur oranı % 96 düzeyindedir.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Trafik kazaları · sürücü davranışları

Özet

Türkiye’de oluşan trafik kazalarında sürücülerin kusur oranı % 96 düzeyindedir.

🔖

Cite This Article

Yüksel, İ. (2002). SÜRÜCÜ DAVRANIŞLARININ STRES OLUŞTURUCU DEĞİŞKENLERE BAĞLI OLARAK ÖNGÖRÜLMESİ. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Sayı: 19, 173–182. https://ajindex.com/articles/119457

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (20)

  1. BAYSAL, A.C. ve E. TEKARSLAN. (1996), Davranış Bilimleri, 2. Baskı, Avcıol Basım Yayın, İstanbul.
  2. EMNİYET GENEL MÜDÜRLÜĞÜ (E.G.M.), (2000), Trafik İstatistik Yıllığı, Ankara.
  3. ERDOĞAN, İ. ve E. TEKARSLAN. (1981), “Türkiye’de İstanbul Özel Oto Sürücüsünün Bir Profili” İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi Dergisi, 10, 145-164.
  4. EREN, E. (2000), Örgütsel Davranış ve Yönetim Psikolojisi, Genişletilmiş 6. Baskı, Beta, İstanbul.
  5. EROĞLU, F. (2000), Davranış Bilimleri, 5.Baskı, Beta, İstanbul.
  6. GULIAN, E., G.MATTHEWS., A.I. GLENDON., D.R. DAVIES, and L.M.
  7. DEBNEY. (1989), “Dimensions of driver stress” Ergonomics, 32, 585- 602.
  8. GÜNEY, S. (2000), Davranış Bilimleri, Genişletilmiş 2. Baskı, Nobel Yayın Dağıtım, Ankara.
  9. HARTLEY, L.R. and J. EL HASSANI. (1994), “Stress, Violations and Accidents” Applied Ergonomics, 25, 221-230.
  10. İÇMELİ, C. (1995), “Trafik Kazalarında Şoförlerin Davranışlarını Etkileyen Psiko- Sosyal Faktörler” Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7,113-128.
  11. ÖZDAMAR, K. (1999), Paket Programlar İle İstatistiksel Veri Analizi, Kaan Kitabevi, Eskişehir.
  12. ÖZDİRİM, M. (1994), Trafik Mühendisliği, K.G.M., Ankara.
  13. SABANCI, A. (1999), Ergonomi, Baki Kitabevi, Adana.
  14. STOKOLS, D., R.W. NOVACO., J. STOKOLS. and J. CAMPBELL. (1978), “Traffic congeston, type A behavior, and stress” Journal of Applied Psychology, 63, 467-480.
  15. ŞİMŞEK, Ş., T. AKGEMCİ. ve A. ÇELİK. (2001), Davranış Bilimlerine Giriş ve Örgütlerde Davranış, Nobel Yayın Dağıtım, Ankara.
  16. TANSEL, A. (1983), “Türkiye’de Trafik Kazalarının Bölgesel Dağılımı” ODTÜ Gelişme Dergisi, 20, 189-206.
  17. TATLIDİL, H. (1996), Uygulamalı Çok Değişkenli İstatistiksel Analiz, Akademi, Ankara. TINAR, M.Y. (1996), Çalışma Psikolojisi, İzmir.
  18. TINAR, M.Y. ve C. GÜRÇAY. (1998), “Yapısal ve Kültürel Ortam Etkileri Açısından Sürücü Davranışları” 6. Ergonomi Kongresi, M.P.M. Yayın No: 622, 545-551, Ankara.
  19. TURNER, C. W., J.F. LAYTON. and L. S. SIMONS. (1975), “Naturalistic studies of aggresive behavior: Aggressive stimuli, victim visibility” Journal of Personality and Social Psychology, 31, 1098-1107., Erişim Tarihi:11.02.2002
  20. TURNER, C. W., J.F. LAYTON. and L. S. SIMONS. (1975), “Naturalistic studies of aggresive behavior: Aggressive stimuli, victim visibility” Journal of Personality and Social Psychology, 31, 1098-1107., Erişim Tarihi:11.02.2002