Önerilen model küçük bir örnek üzerinde uygulanmış ve çözüm sonuçları yorumlanmıştır.
📌 3 Key Takeaways
🎯
Objective & Hypothesis:Çalışma saatlerinin esnekleştirilmesi çabaları ve bu konuda yapılan çalışmalar işveren, iş gören ve müşteri isteklerini birlikte maksimize etme şansı verdiği için, doğal olarak işletme yönetimleri tarafından kısa sürede benimsenmiş ve uzun yıllardır artarak devam etmiştir.
📊
Key Findings & Data:Bu çalışmada, esnek çalışma saati modellerinden birisi olan ve geniş uygulama alanı bulan ‘’Kayan Esnek Çalışma Saati Modeli’’ ile ilgili bilgi verildikten sonra, vasıflı kayan esnek çalışma saati modelini uygulayan işletmelerin, tur çizelgeleme problemlerine çözüm getirmek için karma tamsayılı bir hedef programlama modeli önerilmiştir.
💡
Conclusion & Impact:Önerilen model küçük bir örnek üzerinde uygulanmış ve çözüm sonuçları yorumlanmıştır.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kayan Esnek Çalışma Saati · Tur Çizelgeleme · Karma Tamsayılı Programlama
Özet
Çalışma saatlerinin esnekleştirilmesi çabaları ve bu konuda yapılan çalışmalar işveren, iş gören ve müşteri isteklerini birlikte maksimize etme şansı verdiği için, doğal olarak işletme yönetimleri tarafından kısa sürede benimsenmiş ve uzun yıllardır artarak devam etmiştir. Bu çalışmada, esnek çalışma saati modellerinden birisi olan ve geniş uygulama alanı bulan ‘’Kayan Esnek Çalışma Saati Modeli’’ ile ilgili bilgi verildikten sonra, vasıflı kayan esnek çalışma saati modelini uygulayan işletmelerin, tur çizelgeleme problemlerine çözüm getirmek için karma tamsayılı bir hedef programlama modeli önerilmiştir. Önerilen model küçük bir örnek üzerinde uygulanmış ve çözüm sonuçları yorumlanmıştır.
Çalışkan, F., Sungur, B. (2015). VASIFLI KAYAN ESNEK ÇALIŞMA SAATİ SİSTEMİ İÇİN BİR KARMA TAMSAYILI HEDEF PROGRAMLAMA MODELİ ÖNERİSİ. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Sayı: 33, 1–18. https://ajindex.com/articles/119125
BAILLOD, Jürg; (1997), Zeitwende Arbeitszeit. Wie Untenehmen die Arbeitszeit flexibilisieren. Zürich. BETGE, Peter (1991),
Investitionsplanung. Methoden- Modelle
Anwendungen. Wiesbaden.
BEYER Horst-Tilo (1982), “Arbeitszeitmodelle. İn: Gaugler”, Eduard/Weber, Wolfgang (Hrsg): Handwörterbuch des Personalwesens. 2. Aufl. Stuttgart. ss. 458-471.
BÖCKLE, Ferdinand (1979), Flexible Arbeitszeit im Produktionsbereich. Möglichkeiten Arbeitszeitstrukturen im industriellen Produktionsbereich unter besonderer Berücksichtigung der zeitlichen Bindung von Fertigungsabläufen. Frankfurt am Main/Bern/Las Vegas. von
GRASSL, Gerhard; Ottmar HİNDELANG; (1984), “Schichtarbeit und Gleitzeit –geht das?”. İn: Personal. 36. Jg. H. 3. ss. 97-98.
HAX, Herbert; Helmut LAUX, (1972), “Flexible Planung – Verfahrensregeln und Entscheidungsmodelle für die Planung bei Unsicherheit”. İn: Zeitschrift für betriebswirtschaftliche Forschung. 24. Jg. H. 5. ss. 318 – 340.
HWK-BERATERTEAM, Trier (2003), Flexible Arbeitszeiten, ein Weg zur Mitarbeiterbindung Betriebsinhaber und ihre Mitarbeiter. und motivation, ein Leitfaden für
HOFF, Andreas; (2003), Langzeit und Lebensarbeitszeitkonto, Grundlagen und Gestaltungsempfohlungen. Kapitel 04.08. ss.1-20.
OECHSlLER, Walter; (1997), Personal und Arbeit, Einführung in die Personalwirtschaft unter Einbezihung des Arbeitsrechts. 6. Aufl. München/Wien.
SCHNEIDER, Hartmut Klein; (1998), Flexible Arbeitszeit, Analyse und Handlungsempfehlungen, Hans Böckler Stiftung, VSA-Verlag Hamburg.
TERIET, Bernhard; (1976), Neue Strukturen der Arbeitszeitverteilung. Göttingen.
TERİET, Bernhard; (1977), “Schichtarbeit zwischen Standardisierung und Flexibilisierung”. İn: Personal. 29. Jg. H. 5. ss. 178-181.
WILDEMANN, Horst; (1992), ”Wettbewerbs-und mitarbeiterorientiertes Zeitmanagement in Produktion und Logistik”. İn: Zahn, Erich (Hrsg.): Organizationsstrategie und Produktion. München. Ss. 59-112.