AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFurthermore, the study positions the Palestinian issue as a test of truth that determines humanity's epistemological conscience and historical direction.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study critically discusses the historical and contemporary relationships of modern scholarship and academic institutions with imperial and colonial structures. Modern science's rational, reason-centred authority is based on the assumption that it represents absolute truth, which leads to epistemological domination and the intertwining of scientific authority with imperial strategies. In this context, scholarly knowledge has ceased to be a tool in pursuit of truth and has become a tool for generating legitimacy for hegemonic structures. Zionism's strategic collaboration with academia, in particular, became more visible with the genocide in Gaza, positioning academia as both a perpetrator and legitimator of this process. The study analyses in detail the extent to which Zionist oppression in Western universities suppresses anti-Zionist thought, identifies it with anti-Semitism, and threatens academic freedom. Examples ranging from Slavoj Žižek to Habermas and current student protests demonstrate that, while academia has largely fallen silent, university students, through their conscientious stance, have formed a promising line of opposition. The study calls for a theoretical and practical resistance against this oppression, named as the "Epistemic Flood of Al-Aqsa". It proposes that the Muslim world develop an alternative academic paradigm with its unique models of knowledge production, challenging both Western hegemony and Zionist epistemic domination. Multi-layered strategies such as academic boycotts, conceptual construction, organised student movements, and the restoration of truth are employed in this regard. Furthermore, the study positions the Palestinian issue as a test of truth that determines humanity's epistemological conscience and historical direction.
Özet
Bu çalışma, modern bilimin ve akademik kurumların tarihsel ve güncel düzeyde emperyal ve kolonyal yapılarla kurduğu ilişkileri eleştirel bir zeminde tartışmaktadır. Modern bilimin rasyonel akıl merkezli otoritesi, hakikati mutlak biçimde temsil ettiği varsayımına dayanmakta; bu durum epistemolojik bir tahakküme ve bilimsel otoritenin emperyal stratejilerle iç içe geçmesine yol açmaktadır. Bu bağlamda, bilimsel bilgi, hakikatin peşinde bir araç olmaktan çıkarak hegemonik yapıların meşruiyet üretim aracı hâline gelmiştir. Özellikle siyonizmin akademiyle kurduğu stratejik iş birliği, Gazze’deki soykırım süreciyle birlikte daha görünür hâle gelmiş; akademi, bu sürecin hem faili hem de meşrulaştırıcısı olarak konumlandırılmıştır. Çalışmada, siyonist baskının Batı üniversitelerinde antisiyonist düşünceyi bastırma, antisemitizmle özdeşleştirme ve akademik özgürlüğü tehdit etme boyutları ayrıntılı biçimde analiz edilmiştir. Slavoj Žižek’ten, Habermas’a ve günümüz öğrenci eylemlerine kadar uzanan örnekler, akademinin büyük oranda sessizliğe bürünmesine karşın, üniversite öğrencilerinin vicdani duruşlarıyla umut verici bir muhalefet hattı oluşturduğunu göstermektedir. Çalışma, bu baskıya karşı “Epistemik Aksa Tufanı” olarak adlandırılan teorik ve pratik bir direniş çağrısında bulunmaktadır. İslam dünyasının özgün bilgi üretim modelleriyle, hem Batı hegemonyasına hem de siyonist epistemik tahakküme karşı alternatif bir akademik paradigma geliştirmesi önerilir. Bu doğrultuda akademik boykot, kavramsal inşa, örgütlü öğrenci hareketleri ve hakikatin yeniden tesisi gibi çok katmanlı stratejilere yer verilmiştir. Ayrıca çalışmada Filistin meselesi, insanlığın epistemolojik vicdanını ve tarihsel yönünü belirleyen bir hakikat sınavı olarak konumlandırılmaktadır.