AI Summary & Key Takeaways
AI InsightFindings: The findings indicate that Türkiye’s maintenance of the geographical limitation is closely associated with its migration management capacity, irregular migration pressures, and national security concerns, and remains contingent upon the strengthening of international cooperation and the effective implementation of responsibility-sharing mechanisms.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Background: International refugee law establishes the fundamental principles and standards for the protection of individuals who are forced to leave their countries due to persecution, armed conflict, and human rights violations. In this context, the 1951 Convention Relating to the Status of Refugees and the 1967 Protocol Relating to the Status of Refugees constitute the primary legal foundations of the international protection regime. Türkiye, however, maintains the geographical limitation reservation to the Convention and consequently implements a distinctive international protection system. Objective: This study aims to examine Türkiye’s geographical limitation practice within the framework of international refugee law, evaluate its legal, administrative, and human rights dimensions, identify the criticisms raised by national and international actors, and propose potential solutions. Method: A qualitative research design was adopted, and document analysis was employed as the primary research method. Accordingly, the 1951 Convention Relating to the Status of Refugees, the 1967 Protocol Relating to the Status of Refugees, relevant national legislation, reports published by international organizations, and the related academic literature were systematically reviewed. The study was structured into three sections addressing the fundamental concepts of international refugee law, the implementation of the geographical limitation in Türkiye, and policy recommendations for addressing the challenges arising from this practice. Findings: The findings indicate that Türkiye’s maintenance of the geographical limitation is closely associated with its migration management capacity, irregular migration pressures, and national security concerns, and remains contingent upon the strengthening of international cooperation and the effective implementation of responsibility-sharing mechanisms. Conclusion: Although the geographical limitation constitutes a strategic issue in Türkiye's migration management, it is also of considerable importance from the perspective of strengthening international cooperation, enhancing responsibility-sharing, and advancing rights-based protection mechanisms when evaluated in terms of the protection of refugee rights and the effectiveness of the international protection regime.
Özet
Arka Plan: Uluslararası mülteci hukuku, zulüm, çatışma ve insan hakları ihlalleri nedeniyle ülkelerini terk etmek zorunda kalan bireylerin korunmasına yönelik temel ilke ve standartları düzenlemektedir. Bu kapsamda, 1951 tarihli Mültecilerin Hukuki Durumuna Dair Cenevre Sözleşmesi ve 1967 tarihli New York Protokolü, uluslararası koruma rejiminin temel hukuki dayanaklarını oluşturmaktadır. Türkiye ise söz konusu sözleşmedeki coğrafi kısıtlama hakkını sürdürerek kendine özgü bir koruma sistemi uygulamaktadır. Amaç: Bu çalışmanın amacı, Türkiye’nin coğrafi kısıtlama uygulamasını uluslararası mülteci hukuku çerçevesinde incelemek; uygulamanın hukuki, yönetsel ve insan hakları boyutlarını değerlendirmek, ulusal ve uluslararası aktörlerin eleştirilerini ortaya koymak ve çözüm önerileri geliştirmektir. Yöntem: Araştırmada nitel araştırma yaklaşımı benimsenmiş ve doküman incelemesi yöntemi kullanılmıştır. Bu kapsamda 1951 Cenevre Sözleşmesi, 1967 New York Protokolü, ilgili ulusal mevzuat, uluslararası kuruluş raporları ve akademik literatür sistematik olarak incelenmiştir. Çalışma; uluslararası mülteci hukukunun temel kavramları, Türkiye’deki coğrafi kısıtlama uygulamaları ve çözüm önerileri olmak üzere üç bölüm halinde ele alınmıştır. Bulgular: Araştırma sonucunda, Türkiye’nin coğrafi kısıtlamayı sürdürmesinin göç yönetimi kapasitesi, düzensiz göç baskısı ve ulusal güvenlik kaygılarıyla ilişkili olduğu ve uluslararası işbirliği ile külfet paylaşımı sonucuna bağlı olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Coğrafi kısıtlama, Türkiye açısından stratejik bir göç yönetimi konusu olmakla birlikte, uluslararası alanda mülteci haklarının korunması ve uluslararası koruma sisteminin etkinliği bakımından değerlendirildiğinde uluslararası iş birliğinin güçlendirilmesi, yük paylaşımının artırılması ve hak temelli koruma mekanizmalarının geliştirilmesi açısından önem arz etmektedir.