Dergiler / Ombudsman Akademik / 2022 / Sayı: 17

DEMOKRASİ VE TEKNOKRASİ İLİŞKİSİ: KORONAVİRÜS BİLİM KURULU ÖRNEĞİ

Democracy and Technocracy Relation:The Coronavirus Scientific Committee Case

Sayfa
169–196
Yayın Tarihi
2023-01-22
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmanın amacı, demokrasi ve teknokrasi arasındaki bahsedilen ‘kaçınılmaz’ gerilimi teorik boyutu ile ele almak ve Koronovirüs Bilim Kurulu örneği üzerinden tartışmaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Ortak karara varmanın en meşru yolu olan demokrasi; ırk, cinsiyet, servet, toplumsal statü gibi ayırımlar olmaksızın, halkın iradesine dayanmasıyla, sonuna “-krasi” getirilen diğer yönetim biçimlerinden farklı, özel ve üstün bir yerde durmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Mamafih; yaşadığımız çağ ve içinde bulunduğumuz toplumla birlikte, gitgide karmaşıklaşan yönetsel ve siyasal süreçler, ortak kararlara varmada tecrübe, teknik bilgi ve yetenek gibi farklı meşruiyet kaynaklarına başvurmayı gerektirebilmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmanın amacı, demokrasi ve teknokrasi arasındaki bahsedilen ‘kaçınılmaz’ gerilimi teorik boyutu ile ele almak ve Koronovirüs Bilim Kurulu örneği üzerinden tartışmaktır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Demokrasi · Teknokrasi · Yönetişim

Özet

Ortak karara varmanın en meşru yolu olan demokrasi; ırk, cinsiyet, servet, toplumsal statü gibi ayırımlar olmaksızın, halkın iradesine dayanmasıyla, sonuna “-krasi” getirilen diğer yönetim biçimlerinden farklı, özel ve üstün bir yerde durmaktadır. Mamafih; yaşadığımız çağ ve içinde bulunduğumuz toplumla birlikte, gitgide karmaşıklaşan yönetsel ve siyasal süreçler, ortak kararlara varmada tecrübe, teknik bilgi ve yetenek gibi farklı meşruiyet kaynaklarına başvurmayı gerektirebilmektedir. Demokrasi ve diğer “-krasi”ler arasındaki ‘çatışmanın’, diğer bir deyişle, halk iradesi ve diğer meşruiyet kaynakları arasındaki ‘gerilimin’ en görünürüyse demokrasi ve teknokrasi arasında yaşanmaktadır; teknik bilgiye gereksinen siyasa alanları, ilgili siyasetçileri ve bürokratları “halkın iradesi” ile “uzman görüşü” arasında bırakabilmektedir. Ayrıca; seçilmiş ve atanmış karar alıcılar da, aynı bahisle, izlenen siyasaların olumsuz sonuçlarını ve sorumluluğunu uzmanların üzerine atabilmektedir. 1980’lerden sonraki neoliberal reformların mantıksal uzantısı olarak ortaya çıkan bu teknokratik eğilimin, son yıllarda kendisini özellikle toplum sağlığına ilişkin siyasalarda gösterdiği söylenebilir. Bu çalışmanın amacı, demokrasi ve teknokrasi arasındaki bahsedilen ‘kaçınılmaz’ gerilimi teorik boyutu ile ele almak ve Koronovirüs Bilim Kurulu örneği üzerinden tartışmaktır.

Abstract

Democracy, being the most legitimate way to reaching common decisions, stands in a more different, special and predominant place than other form of governments with suffixes “-cracy”, and it is based upon the people’s will regardless of any distinction such as race, gender, wealth, or social status. However, with modern times and society we live in, administrative and political processes have ever been more complicated, making it necessary to refer to different sources of legitimacy in reaching common decisions like experience, technical knowledge and skills. The most apparent ‘conflict’ between democracy and other “-cracies”, in other words ‘tension’ between popular will and other sources of legitimacy is in between democracy and technocracy, for policy-making areas that entail technical knowledge leave politicians and bureaucrats in between “popular will” and “expert opinion”. Besides, elected and appointed decision-makers, in the same vein, may throw the negative results and responsibility of current policies at the experts. It could be said that this technocratic tendency have emerged as the logical extension of neoliberal reforms, and it has become more evident in the policies on public health recent years. This study is intended to examine the ‘inevitable’ tension in question between democracy and technocracy theoretically, and discuss it through the case of the Coronavirus Scientific Committee.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KARADUT, İ. C. (2023). DEMOKRASİ VE TEKNOKRASİ İLİŞKİSİ: KORONAVİRÜS BİLİM KURULU ÖRNEĞİ. Ombudsman Akademik, Sayı: 17, 169–196. https://ajindex.com/articles/878188

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. 1989 tarihli ve 365 sayılı Kanun Hükmünde Kararname: https://mevzuat.gov.tr/#kanunHukmundeKararnameler (Erişim: 01.09.2022) 02.11.2021 tarihli ve 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname: https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2011/11/20111102M1-3.htm (Erişim: 01.09.2022) 10.07.2018 tarihli ve 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi: https://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/19.5.1.pdf (Erişim: 01.09.2022)
  2. Aristotle (2009). Politics, çev. Ernest Barker. Oxford University Press,
  3. Oxford. Atay, E. (2006). “Bağımsız İdari Otoriteler ve Türkiye Uygulaması”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 10, Sayı: 1, ss. 259-293.
  4. Aydemir, İzzet (2020). “Sağlık Bakanlığı Örgütsel Yapısında Yaşanan Değişimler: 181, 663 ve 694 Sayılı Kanun Hükmündeki Kararnameler Ekseninde Yaşanan Bu Değişimlerin İrdelenmesi”, Uluslararası Sağlık Yönetimi ve Stratejileri Araştırma Dergisi, Cilt: 6, Sayı: 2, ss. 350-365.
  5. Bobbio, Norberto (1989). Democracy and Dictatorship: The Nature and Limits of State Power, çev. Peter Kennealy, University of Minnesota Press,
  6. Minneapolis. Cairney, Paul (2016). The Politics of Policy Based Policy Making, Palgrave Macmillan, London. Caramani, Daniele (2020). The Technocratic Challenge to Democracy, Editör: Eri Bertsou & Daniele Caramani, “Introduction”, Routledge, London. Cerny, Philip (2008). “Embedding Neoliberalism: The Evolution of Hegemonic Paradigm”, The Journal of International Trade and Diplomacy, Cilt: 2, Sayı: 1, ss. 1-46.
  7. Çerezci, Serap (2018). “Türkiye Cumhuriyeti’nin İlk Kadın Bakanı Prof. Dr. Peyman Türkan Akyol’un Siyasi Hayatı”, Belgi Dergisi, Cilt: 2, Sayı: 16, ss. 820-844.
  8. Dahl, Robert A. (2005). Yeni Bir Siyasal Sistem Arayışı: Demokrasi, Poliarşi ve Demarşi, Editör: Coşkun Can Aktan, “Demokrasinin Eleştirileri ve Poliarşi”, çev. M. Aslan, Çizgi Kitabevi,
  9. Konya. Esmark, Anders (2020).
  10. The New Technocracy, Bristol University Press,
  11. Bristol. Fischer, Frank (2013). “Teknokratik Teori: Tarihsel Perspektifte Temalar”, çev. Cangül Tosun & Fatih Keskin, Verimlilik Dergisi, Sayı:1, ss. 107-122.
  12. Gilley, Bruce (2017). “Technocracy and Democracy as Spheres of Justice”, Policy Sciences, Sayı: 50, ss. 9-22.
  13. Giordano, Paolo (2020). How Contagion Works: Science, Awareness and Community in Times of Global Crises, çev. Alex Valente, The Orion Publishing Group, London. Guldi, Jo & Armitage David (2016). Tarih Manifetosu, çev. Serpil Çağlayan, İş Bankası Kültür Yayınları,
  14. İstanbul.
  15. Güler, Birgül A. (2009). “Yönetişim: Bütün İktisar Sermayeye” Praksis