Dergiler / Muhakeme Dergisi / 2021 / Cilt: 4 - Sayı: 1

Psikoterapistlerin Mesleki Yeterliliğini Belirleyici Bazı Değişkenler: Yeterliliğinin Değerlendirilmesi, Kişisel Terapi, Öz Bakım, Duygusal Yeterlilik

Some Variables Determining the Professional Competency of Psychotherapists: Assessment of Competence, Self-care, Personal Therapy, Emotional Competence

Sayfa
14–27
Yayın Tarihi
2021-06-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmada, bu doğrultuda, önce etik ve yeterlilikten kısaca söz edilecek, daha sonra psikoterapistin yeterliliğinin değerlendirilmesi, psikoterapistin kişisel terapisi, öz-bakımı ve duygusal yeterliliği etik çerçevede ele alınacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Hem uygulamalı hem de teorik bir disiplin olan psikoloji, etik çerçevede kendisine rehberlik eden bir takım zorunluluk ve sorumluluklara sahiptir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu noktada, yeterlilik psikolojiyi meslek olarak tanıtan ilke ve değerler kümelenmesinin merkezinde yer alır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada, bu doğrultuda, önce etik ve yeterlilikten kısaca söz edilecek, daha sonra psikoterapistin yeterliliğinin değerlendirilmesi, psikoterapistin kişisel terapisi, öz-bakımı ve duygusal yeterliliği etik çerçevede ele alınacaktır.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:etik · yeterlilik · yeterliliğin değerlendirilmesi

Özet

Hem uygulamalı hem de teorik bir disiplin olan psikoloji, etik çerçevede kendisine rehberlik eden bir takım zorunluluk ve sorumluluklara sahiptir. İnsanın ruh sağlığına her yönüyle dâhil olduğu düşünüldüğünde, klinisyenlerin doğrudan ya da dolaylı olarak ilgili oldukları bireylerin iyi oluşlarına özellikle duyarlı olmaları gerekir. Psikolojinin bütünlüğü, profesyonellerin kendi davranışlarını düzenleyebileceği kapsama bağlıdır. Bu noktada, yeterlilik psikolojiyi meslek olarak tanıtan ilke ve değerler kümelenmesinin merkezinde yer alır. Psikolojide yeterlilik, kişinin mesleki yeterlilikleri ile tutarlı, kültürel ve bireysel farklılıklara duyarlı ve kanıt temelli uygulamalara bağlı olan görevleri anlama ve gerçekleştirmeyi içerir. Psikologların günümüz toplumunda karşılaştıkları baskılar göz önüne alındığında, hizmet ettikleri kişilere yüksek kaliteli bakım sağlamak için mesleki yaşamları boyunca yetkinlik ve yetkinliklerini sürdürme konusundaki etik yükümlülüklerini en iyi şekilde nasıl karşılayacakları sürekli olarak tartışılan bir konudur. Danışana yönelik en iyi, en kaliteli ve en etkili hizmetin sunulması için psikoterapistin mesleki işlevselliğini en üst düzeyde tutması önemlidir ki bu durum literatürdeki ilgili araştırmalarla desteklenmiştir. Bu çalışmada, bu doğrultuda, önce etik ve yeterlilikten kısaca söz edilecek, daha sonra psikoterapistin yeterliliğinin değerlendirilmesi, psikoterapistin kişisel terapisi, öz-bakımı ve duygusal yeterliliği etik çerçevede ele alınacaktır.

Abstract

Psychology, both an applied and a theoretical discipline, has a number of obligations and responsibilities that guide itself in the ethical frame. When it is thought that people are involved in every aspect of mental health, clinicians must be particularly sensitive to the well-being of the individuals to whom they are directly or indirectly related. The integrity of psychology depends on the extent to which professionals can regulate their behavior. At this point, competence is at the center of the cluster of principles and values that promote psychology as a profession. Psychological competence includes understanding and implementing tasks that are consistent with one's professional competence, are sensitive to cultural and individual differences, and depend on evidence-based practices. Given the pressures that psychologists face in today's society, how to best meet their ethical obligations to maintain competence and competence throughout their professional lives to provide high quality care to people they serve is a constantly debated issue. It is important for the psychotherapist to keep the professional functionality at the highest level in order to provide the best, highest quality and most effective service for the client. This situation is supported by relevant researches in the literature. In this work, in this direction, firstly ethics and competence will be mentioned briefly, later psychotherapist's personal therapy, self- emotional competence will be assessed in the ethical framework.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KÖYLÜOĞLU, B., ALKAR, Ö. Y. (2021). Psikoterapistlerin Mesleki Yeterliliğini Belirleyici Bazı Değişkenler: Yeterliliğinin Değerlendirilmesi, Kişisel Terapi, Öz Bakım, Duygusal Yeterlilik. Muhakeme Dergisi, Cilt: 4 - Sayı: 1, 14–27. https://ajindex.com/articles/792037

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Aksu, H. H. (2008). Öğretmen adaylarının matematik öğretimine yönelik öz-yeterlilik inançları. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 8, (2), 161-170.
  2. American Psychological Association. (2002). Ethical Principles of Psychologists and Code of Conduct. American Psychologist, 57(12), 1060-1073.
  3. Baker, E. K. (2003). Caring for ourselves: The therapist’s guide to personal and Professional well-being. Washington, DC: American Psychological Association Books. Barber, J. P., Sharpless, B. A., Klostermann, S. ve McCarthy, K. S. (2007). Assessing intervention competence and its relation to therapy outcome: A selected review derived from the outcome literature. Professional Psychology: Research and Practice, 38(5), 493–500.
  4. Barnett, J. E., Baker, E. K., Elman, N. S. ve Schoener, G. R. (2007). In pursuit of wellness: The self-care imperative. Professional Psychology: Research and Practice, 38, 603- 612. Bellows, K. F. (2007). Psychotherapists’ personal psychotherapy and ıts perceived ınfluence on clinical practice. Bulletin of the Menninger Clinic, 71(3), 204–226.
  5. Carroll, L., Gilroy, P. J., ve Murra, J. (1999). The moral imperative: Self-care for women psychotherapists. Women & Therapy, 22(2), 133-143.
  6. Chessick, R. D. (1974). The technique and practice of ıntensive psychotherapy. New York: Jason Aronson. Chevron, E. S. ve Rounsaville, B. J. (1983). Evaluating the clinical skills of psychotherapists: A comparison of techniques. Archives of general psychiatry, 40(10), 1129-1132
  7. Clark, M. M. (1986). Personal therapy: A review of empirical research. Professional Psychology: Research and Practice, 17(6), 541–543.
  8. Coster, J. S. ve Schwebel, M. (1997). Well-functioning in Professional psychologists. Professional Psychology: Research and Practice, 28(1), 5-13.
  9. Dattilio, F. M. (2015). The self-care of psychologists and mental health professionals: A review and practitioner guide. Australian Psychologist, 50(6), 393–399.
  10. Daw, B. ve Joseph, S. (2007). Qualified therapists’ experience of personal therapy. Counselling and Psychotherapy Research, 7(4), 227–232.
  11. De Vries, I. (2012). In search of the master therapist: emotional competence and client outcome: a thesis submitted in partial fulfilment of the requirements for the degree of master in psychology, Massey University, Palmerston North, New Zealand (Doctoral dissertation, Massey University). Deutsch, C. J. (1985). A survey of therapists’ personal problems and treatment. Professional Psychology: Research an