Dergiler / Muhakeme Dergisi / 2022 / Cilt: 5 - Sayı: 2

Farklı Yeme Bozukluklarının Gelişmesinde Etiyolojik Bir Faktör Olarak Kültürlerarası Farklılıklar

Cross-Cultural Differences as an Etiological Factor in the Development of Different Eating Disorders

Sayfa
66–79
Yayın Tarihi
2022-12-31
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu sonuçlar, bazı yeme bozukluklarının kültüre özgü semptomları olduğunu gösterirken bu durumun her yeme bozukluğu için ortaya çıkmayabileceğini ve ilgili literatürde, gelecek çalışmaların farklı yeme bozukluklarını farklı kültürlerde test etmesine ihtiyaç olduğunu göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Yeme bozuklukları, genel bir bakışla, biyolojik, psikolojik, gelişimsel ve kültürel faktörlerden etkilenerek gelişen (Rikani ve ark., 2013) yeme davranışındaki tekrarlayan bir rahatsızlıktır (APA, 2013).
📊
Temel Bulgular & Veri:Yeme bozuklukları DSM-5 içerisinde pika, ruminasyon bozukluğu, kaçıngan/ kısıtlı gıda alım bozukluğu, anoreksiya nervoza, bulimiya nervoza ve tıkınırcasına yeme bozukluğu olmak üzere beş farklı yeme biçimini kapsayacak şekilde sınıflandırılmıştır (APA, 2013) ve bu sınıflandırmalar doğası gereği evrensel olarak kabul edilir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu sonuçlar, bazı yeme bozukluklarının kültüre özgü semptomları olduğunu gösterirken bu durumun her yeme bozukluğu için ortaya çıkmayabileceğini ve ilgili literatürde, gelecek çalışmaların farklı yeme bozukluklarını farklı kültürlerde test etmesine ihtiyaç olduğunu göstermektedir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:2013 Verileri
⚙️Değişkenler:yeme bozuklukları · kültürlerarası çalışmalar · beden imajı

Özet

Yeme bozuklukları, genel bir bakışla, biyolojik, psikolojik, gelişimsel ve kültürel faktörlerden etkilenerek gelişen (Rikani ve ark., 2013) yeme davranışındaki tekrarlayan bir rahatsızlıktır (APA, 2013). Yeme bozuklukları DSM-5 içerisinde pika, ruminasyon bozukluğu, kaçıngan/ kısıtlı gıda alım bozukluğu, anoreksiya nervoza, bulimiya nervoza ve tıkınırcasına yeme bozukluğu olmak üzere beş farklı yeme biçimini kapsayacak şekilde sınıflandırılmıştır (APA, 2013) ve bu sınıflandırmalar doğası gereği evrensel olarak kabul edilir. Öte yandan, bu kapsamda yeme bozukluklarına dair farklı kültürlerde farklı şekillerde ortaya çıktığına ilişkin ve yeme bozukluklarının yüzyıllardır tüm dünyaya yayılmış ve kültürel etkilerden bağımsız bir sendrom olduğu yönünde iki ayrı açıklama mevcuttur. Bu derleme çalışması, buradan hareketle, yeme bozukluklarının ortaya çıkışındaki kültürel etmenlerin rolü ile ilgili düşünceleri bir araya toplamayı ve kültürlerarasında görülen farklılıkları değerlendirmeyi amaçlamıştır. Bu amaç kapsamında, ilgili literatür çerçevesinde gözlenen kültürel farkların olası sebeplerine de değinilmiştir. Genel olarak sonuçlarına bakıldığında çalışmaların çoğunun anoreksiya nervoza, bulimiya nervoza ve tıkınırcasına yeme bozukluğu üzerinden gerçekleştirildiği görülmektedir. Ayrıca yeme bozukluklarının -özellikle anoreksiya nervozanın- farklı kültürlerde farklı belirtilerle ortaya çıktığı da bulunmuştur. Bu sonuçlar, bazı yeme bozukluklarının kültüre özgü semptomları olduğunu gösterirken bu durumun her yeme bozukluğu için ortaya çıkmayabileceğini ve ilgili literatürde, gelecek çalışmaların farklı yeme bozukluklarını farklı kültürlerde test etmesine ihtiyaç olduğunu göstermektedir.

Abstract

Eating disorders are recurrent disturbances in eating behaviours (APA, 2013) whose development are presumably associated with biologic, psychological, developmental and sociocultural factors (Rikani et all., 2013). Encompassing six distinct eating habits, eating disorders are classified in DSM-5 as pica, rumination, avoidant or restrictive food intake disorder, anorexia nervosa, bulimia nervosa and binge eating disorder (APA,2013). On the other hand, two contrasting explanations exist vis-a-vis the connection between culture and eating disorders, i.e. eating disorders appear in unalike forms in different cultures and eating disorders are worldwide phenomenon irrespective of cultural variations. This paper endeavours to collate the views on the functions of cultural elements in emergence of eating disorders and assesses the intercultural dissimilitudes during the process. To this end, it also touches on the possible causes of cultural distinctions detected during the literature review. It appears that the majority of studies are administered on anorexia nervosa, bulimia nervosa, and binge eating disorder and their results indicate that certain eating disorders have culture-specific symptoms. They also indicate, however, the symptoms may not develop on all eating disorders and future studies in the field need to examine eating disorders in different cultural settings.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BALÇIK, S. M. (2022). Farklı Yeme Bozukluklarının Gelişmesinde Etiyolojik Bir Faktör Olarak Kültürlerarası Farklılıklar. Muhakeme Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 2, 66–79. https://ajindex.com/articles/870051

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (7)

  1. American Psycholohical Association. (2013). Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 329-355. American Psychiatric Publishing. Absah, I., Rishi, A.R., Talley, N.J., Katzka, D.A. ve Halland, M. (2017). Rumination syndrome: pathophysiology, diagnosis, and treatment. Neurogastroenterology & Motility, 29(4). doi:10.1111/nmo.12954 al-Kanhal, M.A. ve Bani, I. (1995). Food habits during pregnancy among Saudi women. International journal for vitamin and nutrition research. Internationale Zeitschrift fur Vitamin- und Ernahrungsforschung. Journal international de vitaminologie et de nutrition, 65(3), 206-10.
  2. Andersen, A. E. ve Yager, J. (2005). Eating Disorders. B. J. Sadock ve V. A. Sadock, (Ed.), Comphrehensive Textbook of Psychiatry. New York: Lippincott Williams & Wilkins. Bemporad, J. R. (1997). Cultural and Historical Aspect of Eating Disorders. Theoretical Medicine, 401- 420. Bennett, D., Sharpe, M., Freeman, C. ve Carson, A. (2004). Anorexia Nervosa Among Female Secondary Students in Ghana. British Journal Psychiatry., 185, 312- 371. Butcher, J. N., Mineka, S. ve Hooley, J. M. (2013). Anormal Psikoloji (O. Gündüz, Çev.). Kaknüs Yayınları.
  3. Cachelin, F. M., Veisel, C., Barzegarnazari, E. ve Striegel- Moore, R. H. (2000).
  4. Disordered Eating, Acculturation, and Treatment Seeking in a Community of Hispanic, Asian, Black, and White Women. Psychol Women Quart., 24, 244-253.
  5. Chatoor, I., Getson, P., Menvielle, E., Brasseaux, C., O'Donnell, R., Rivera, Y. ve Mrazek, D. A. (1997). A feeding scale for research and clinical practice to assess mother—infant interactions in the first three years of life. Infant Mental Health Journal: Official Publication of The World Association for Infant Mental Health, 18(1), 76-91.
  6. Chogle, A., Velasco-Benitez, C.A., Koppen, I.J., Moreno, J.E., Ramírez Hernández, C.R. ve Saps, M. (2016). A Population-Based Study on the Epidemiology of Functional Gastrointestinal Disorders in Young Children. The Journal of Pediatrics, 139-143. doi:10.1016/j.jpeds.2016.08.095. Currin, L., Schmidt, U., Treasure, J. ve Jick, H. (2005). Time trends in eating disorder incidence. British Journal of Psychiatry, 186, 132–135. DOI: 10.1192/bjp.186.2.132 Ersoy, G. (1991). Yeme Davranışı Bozuklukları: Anoreksia ve Bulumia Nervoza. Beslenme ve Diyet Dergisi, 20, 95-106.
  7. Delaney, C.B., Eddy, K.T., Hartmann, A.S., Becker, A.E., Murray, H.B. ve Thomas, J.J. (2014). Pica and rumination behavior among individuals seeking treatment for eating disorders or obe