Dergiler / Paradigma / 2013 / Cilt: 2 - Sayı: 4

GENEL HATLARIYLA OSMANLI DEVLETİ’NDE ORHAN GAZİ VE ÇELEBİ (I.) MEHMET DÖNEMLERİNDE MERKEZ-ÇEVRE İLİŞKİLERİ

CENTER-PERIPHERY RELATIONS AT ORHAN GAZI AND CELEBI (I) MEHMET’S STAGES FOR GENERAL OUTLINE OF THE OTTOMAN STATE

Sayfa
68–79
Yayın Tarihi
2014-02-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Anahtar Kelimeler: Osmanlı Devleti, Padişah, Halk, Merkez, Çevre.Jel Kodu: B-15, D-73, Z-13.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Osmanlı Devleti, kuruluşundan başlayarak merkeziyetçi ve mutlak bir idare ile yönetilmeye çalışılan, egemenlik yetkisinin en üstte yer aldığı ve halkın tebaa olarak görüldüğü bir toplumsal yapı üzerine inşa edilmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Buna karşın son sözü söyleme yetkisi yine Padişah’a ait olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Anahtar Kelimeler: Osmanlı Devleti, Padişah, Halk, Merkez, Çevre.Jel Kodu: B-15, D-73, Z-13.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Osmanlı Devleti · Padişah · Halk

Özet

Osmanlı Devleti, kuruluşundan başlayarak merkeziyetçi ve mutlak bir idare ile yönetilmeye çalışılan, egemenlik yetkisinin en üstte yer aldığı ve halkın tebaa olarak görüldüğü bir toplumsal yapı üzerine inşa edilmiştir. Nitekim Osmanlı Devleti’nde egemenlik hakkı, emirleri kanun yerine geçen Padişah’ta toplanmıştır. Ancak Osmanlı Devleti’nde Padişah’lar, ülkeyi istediği (keyfi) biçimde değil; kanunlara, töreye ve İslami (hukuk) kurallara göre yönetmişlerdir. Bunun yanı sıra Padişah’lar, önemli konularda devlet adamlarına da danışmayı ihmal etmemişlerdir. Buna karşın son sözü söyleme yetkisi yine Padişah’a ait olmuştur. Osmanlı Devleti’nin kuruluş ve yükselme dönemlerinde toplum yapısı, Padişah’ın başında yer aldığı yöneten (merkez) ve emir, kurallara uyan yönetilen (çevre) şeklinde iki ana kısma ayrılmıştır. Bu sayede Padişah, merkezde olmanın vermiş olduğu güç ile çevre üzerinde hâkim ve belirleyici olmuş, çevre ise ikincil konumuna bağlı olarak kurallara ve düzene riayet göstermiştir. Bu bağlamda ele alınan bu makalenin amacı, Osmanlı Devleti’nin kuruluş ve yükselme çağlarında merkez-çevre ilişkilerini ana hatlarıyla ele almaktır. Anahtar Kelimeler: Osmanlı Devleti, Padişah, Halk, Merkez, Çevre.Jel Kodu: B-15, D-73, Z-13.

Abstract

The Ottoman State has been built on, the sovereign power at the top and people is seen as a vassal of a social structure, centralized and tried to be ruled an absolute government since the of foundation. Indeed, the right of sovereignty orders of the Sultan were collected in lieu of the law in the Ottoman State. But Sultans governed country by the rules of the ceremony and the Islamic law, not to wants (pleasure) in the Ottoman State. In addition, Sultans did not neglect to consult on important matters of men in state. However, again, the Sultan’s authority has the final say. The social structure of the Ottoman State was in charge of managing the Sultan (center), and orders, law-abiding managed (environment) is divided into two main sections at during the establishment and promotion. In this way, the Sultan had given the power of being in the center on the environment became dominant and decisive, depending on the environment is secondary demonstrated adherence to rules and regulations. So that the aim of this article, the establishment and promotion of the Ottoman State outlines ages is center-periphery relations.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DOĞAN, K. C., İNANKUL, H. (2014). GENEL HATLARIYLA OSMANLI DEVLETİ’NDE ORHAN GAZİ VE ÇELEBİ (I.) MEHMET DÖNEMLERİNDE MERKEZ-ÇEVRE İLİŞKİLERİ. Paradigma, Cilt: 2 - Sayı: 4, 68–79. https://ajindex.com/articles/762036

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. Acar, İsmail (2001), “Osmanlı Kanunnameleri ve İslam Ceza Hukuku”, Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, XIII-XIV, 53-68.
  2. Acun, Fatma (1999), “Osmanlı’dan Türkiye Cumhuriyeti’ne: Değişme ve Süreklilik”, Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 1999, [Erişim Adresi: http://www.edebiyatdergisi.hacettepe.edu.tr/700ozelFatmaAcun.pdf, Erişim Tarihi: 25.04.2013].
  3. Acun, Fatma (2002), Klasik Dönem Eyalet İdare Tarzı Olarak Timar Sistemi ve Uygulaması, Türkler, 9, Yeni Türkiye Yayınları, 899-908.
  4. Acun, Fatma (2007), “Osmanlı’nın Torunları Cumhuriyet’in Çocukları: Osmanlıdan Cumhuriyet’e Değişme ve Süreklilik”, Süleyman Demirel Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15, 39-64.
  5. Akgündüz, Murat (2103), “Osmanlı Devleti’nde Şeyhülislamlık Müessesesi”, Yeni Ümit Dergisi, [Erişim Adresi: http://www.yeniumit.com.tr/konular/detay/osmanli-devleti-nde-seyhulislamlik müessesesi, Erişim Tarihi: 27.12.2013].
  6. Akkaya, Ömer (2007), “Feodalizm ve Tımar Sistemi ve Bu İki Sistemin Karşılaştırılması”, Civilacademy Sosyal Bilimler Dergisi, 5(3), 63-77.
  7. Akyılmaz, Gül (2004), “Osmanlı Devleti’nde Yönetici Sınıf-Reaya Ayrımı”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 8(1-2), [Erişim Adresi: http://webftp.gazi.edu.tr/hukuk/dergi/8_tam.pdf, Erişim Tarihi: 002012].
  8. Altan, Yakup (1998), Osmanlı İmparatorluğu’nda Tanzimat Dönemi Reformları Çabaları ve Osmanlı Kamu Yönetimi Anlayışı, Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Isparta. Aytaç, Ahmet Murat (2006), “1960 Sonrası Düşünüşte Siyaset ve Toplum İlişkileri: Berkes, Küçükömer ve Mardin Üzerine Bir Deneme”, Toplum ve Bilim, 106, 7-42.
  9. Bayraktar, Batuhan (2012), Osmanlı’da Bürokrasi, Proje Raporu, [Erişim Adresi: http://batuhanbayraktar.files.wordpress.com/2010/01/osmanlidaburokrasi.pdf, Erişim Tarihi: 12.10.2012].
  10. Berkes, Niyazi (2012), Türkiye’de Çağdaşlaşma, İstanbul:
  11. Yapı Kredi Yayınları.
  12. Beyazıt, Yasemin (2010), “Osmanlı İlmiyye Bürokrasisinde Merkez-Çevre İletişimine Dair Sorunlar (XVI. Yüzyıl)”, Tarih Araştırmaları Dergisi, 29(47), 157-176.
  13. Cemaloğlu, Necati (2005), “Osmanlı Devleti’nde Yapılan Tanzimat Reformlarının Eğitim Sistemine Etkileri, Uygulamaları ve Sonuçları (1839-1876)”, Manas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 14, 153-165.
  14. Cihan, Ahmet ve Doğan, İlyas (2007), Osmanlı Toplum Yapısı ve Sivil Toplum, İstanbul: 3F Yayınları.
  15. Cin, Halil (1985), Osmanlı Toprak Düzeni ve Bu Düzenin Bozulması, İstanbul:
  16. Boğaziçi Yayınları.
  17. Çaha, Öm