Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightTaşfîn’de Endülüste cihad faaliyetlerine devam etmişse de özellikle ondan sonra hem Mağripte Muvahhidler isyanı hem Endülüsteki karışıklıklar neticesinde 1147 yılında siyasi sahneden çekilmiştir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
İslam’ın siyasi cephesi henüz 7. Yüzyılda Kuzeybatı Afrika’yı, 8. Yüzyılda ise İber yarımadasını kapsamasına rağmen İslam tarihine ilişkin malumatımızın Şam-Bağdat odaklı olması İslam’ı doğu eksenli düşünmemize neden olmuştur. İslamiyet’in Kuzey Afrika ve İber yarımadasında yayılmış olması doğu-batı arasında siyasi ve bilimsel etkileşime zemin hazırlamıştır. İslam’ın nispeten Doğudaki faaliyetleri daha iyi bilinse de Mağrib’te ki faaliyetlerde yadsınamayacak kadar önemlidir. Örneğin; İslam için Doğu da İslam siyasi hayatını bir düzen içerisine alan Selçuklular (1040-1157) ne ifade ediyorsa Mağripte de Murâbıtlar (1056-1147) benzeri bir rol üstlenmişlerdir. Çünkü her iki devlette İslam birliğini tesis etme ve Hristiyan dünyasını hedef almada benzer faaliyetler göstermişlerdir.IX. Yüzyılda Müslüman olan Berberilerden Sanhâce boyunun Cüdale kabilesi reisi Yahya b. İbrahim, kendisi ve kabilesinin İslamiyet’i öğrenmesi için Ebû İmran el- Fasî’den bir öğrencisini göndermesini ister. Netice itibariyle de bu vazifeyi ifa etmek maksadıyla Abdullah b. Yasin bölgeye gider. Başlangıçta sadece İslam’ı öğretmek maksadıyla yola çıkılmışken Abdullah b. Yasin’in gayretleri sonucu hem Mağribi hem de Endülüs’ü hakimiyeti altında tutan bir devlet ortaya çıkmıştır.Emîr el-Müslimin unvanı ile Yusuf b. Taşfîn dönemi Murâbıtlar Devletinin yükseliş dönemi olarak ele alınmaktadır. Nitekim 1086 yılında Kastilya Kralı VI. Alfonso liderliğindeki Hristiyan kuvvetlerini Zellaka savaşında mağlup etmesi ve Endülüs’teki Tavaif’i-Mülük emirliklerini hakimiyeti altında toplaması Taşfîn’in bi-hakkın bu unvana liyakatini göstermiştir. Kısacası bu dönem Batı İslam dünyası topraklarının ilk defa aynı ellerde toplandığı dönemdir.Yusuf b. Taşfîn’den sonra yerine geçen Ali b. Yusuf b. Taşfîn’de Endülüste cihad faaliyetlerine devam etmişse de özellikle ondan sonra hem Mağripte Muvahhidler isyanı hem Endülüsteki karışıklıklar neticesinde 1147 yılında siyasi sahneden çekilmiştir.
Abstract
Although the political front of Islam covered Northwest Africa in the 7th century and the Iberian peninsula in the 8th century, the fact that our knowledge about Islamic history is oriented between Damascus-Baghdad led us to think of Islam in the eastern- centered. The spread of Islam in North Africa and the Iberian peninsula paved the way for political and scientific interaction between East and West. Although the activities of Islam in the East are better known, its activities are undeniably important in the Maghreb. For example The Seljuks (1040-1157), who organized the Islamic political life in the East for Islam, played a similar role to the Almoravids (1056-1147) in the Maghreb. Because the both states showed similar activities in establishing Islamic unity and targeting the Christian world.The chief of the Judala clan of the Sanhaja tribe Yahya b. Ibrahim, one of the Berbers who converted to Islam in the 10th century, asked Abu Imran al-Fasi to send one of his students so that he and his tribe can learn about Islam. As a result, in order to fulfill this duty, Abdullah b. Yasin went to the region. In the beginning, that was only for the purpose of teaching Islam but as a result of Abdullah b. Yasin's efforts, a state emerged that dominated both Maghreb and al-Andalus.With the title of Amir al-Muslimin, Yusuf b. Tashfin's period was regarded as the rising era of the Almoravid State. The fact that he defeated the Christian forces led by Alfonso in the Battle of Zallaqa in 1086 and gathered the Muluk al-Tawaif emirates in Andalusia under his power showed that Tashfin had the title deservedly. In short, this period was the timespan when the lands of the Western Islamic world were gathered in the same hands for the first time.Even if Ali b. Yusuf b. Tashfin, the successor of Yusuf b. Tashfin, continued jihad activities in Andalusia, he withdrew from the political scene in 1147 as a result of both the Almohad rebellion in the Maghreb and especially following turmoil in al-Andalus.