Bu çalışmada, Arap meselleri kısaca tanımlanarak Türk atasözleri ve deyimleriyle anlamca neredeyse birebir uyan Arap atasözleri ele alınmış ve Türkçede ifadesini bulduğu atasözleriyle birlikte incelenmiştir.
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Atasözleri, bir milletin sosyal, kültürel ve dinî karakterini yansıtan bir ayna olmaları yönüyle birçok milletin edebiyatında önemli bir yer tutmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türk ve Arap edebiyatında da atasözleri, bu yönleriyle öne çıkmış bir edebi türdür.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmada, Arap meselleri kısaca tanımlanarak Türk atasözleri ve deyimleriyle anlamca neredeyse birebir uyan Arap atasözleri ele alınmış ve Türkçede ifadesini bulduğu atasözleriyle birlikte incelenmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Mesel · Atasözü · Arapça.
Özet
Atasözleri, bir milletin sosyal, kültürel ve dinî karakterini yansıtan bir ayna olmaları yönüyle birçok milletin edebiyatında önemli bir yer tutmaktadır. Türk ve Arap edebiyatında da atasözleri, bu yönleriyle öne çıkmış bir edebi türdür. Türk ve Arap edebiyatlarındaki bu zenginlik kendini göstermiş, her iki dildeki bir çok atasözü -lafız yönünden uymasa da- mâna yönünden benzerlikler arz etmiştir. Bu çalışmada, Arap meselleri kısaca tanımlanarak Türk atasözleri ve deyimleriyle anlamca neredeyse birebir uyan Arap atasözleri ele alınmış ve Türkçede ifadesini bulduğu atasözleriyle birlikte incelenmiştir.
İPEK, M. S. (2014). TÜRK ATASÖZLERİ VE DEYİMLERİ İLE EŞANLAMLI ARAP MESELLERİ. EKEV Akademi Dergisi, Cilt: 0 - Sayı: 60, 187–195. https://ajindex.com/articles/715950
Arap edebiyatında kaynaklar, Erzurum: Atatürk Üniversitesi Fen – Edebiyat Fakültesi Yayını. Demirayak, K. (2009).
Arap Edebiyat Tarihi I, Câhiliye Dönemi, Ankara:
Fenomen Yayınları.
DİA, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi, (1988 - 2013). I – XXXVIII, İstanbul, (Yayımı devam ediyor). Ebû Hilâl el-Askerî (Hasan b. Abdullah),(1408/1988). Cemheretu’l-emsâl I-II, Beyrut: nşr. Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye. Ebû Ubeyd el-Kâsım b. Sellâm, (1980). Kitâbu’l-emsâl, Mekke: thk. Abdulmecid Kattâş. el-Meydânî, (Ebû’l-Fadl Ahmed b. Muhammed), Mecma’u’l-emsâl, nşr.M. Muhyiddin Abdulhamid, I – II, Beyrut, tsz. Ferrûh, ‘Umer, (1981). Târîhu’l-edebi’l-arabî, I-VI, Beyrut: Dâru’l-ilm. Furat, A. S. (1996).
Arap edebiyatı tarihi I, İstanbul: nşr. Edebiyat Fakültesi Basımevi. Halaylı, Kemal, (1998). Mu’cemu kunûzi’l-emsâl ve’l-hikemi’l-Arabiyye, (en-Nesriyye ve’ş-Şi’riyye), Lübnan. İbn Kuteybe, (1983). eş-Şi’r ve’ş-şu’arâ, I-II, Beyrut. İbn Manzûr, Lisânu’l-Arab I - XV, nşr. Dâr Sâdır, Beyrut. Katâmîş, Abdulmecit, (1408/1988). el-Emsâlu’l-Arabiyye, Dımaşk. Mûsâ eş-Şerîf, (1999). Mu’cemu’l-mustelehât ve’t-terâkîb ve’l-Emsâli’l-Mütedâvele, Cidde. Şalak, Ali, (1991). Merâhilu tatavvuri’n-nesri’l-Arabiyyî fi nemâzicih I-III, Beyrut. Talîmât, Gâzi, el-Aşkar, İrfan, (1412/1992). el-Edebu’l-câhilî, kadayahu, eğrâduhu, ‘A’lâmuhu, Funûnuhu, Dımaşk.