KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi / 2007 / Cilt: 2007 - Sayı: 30

Televizyon Reklamlarının Algılanan Değeri ve Reklam Tutumu İlişkisi: Bir Yapısal Eşitlik Modeli

Vesile ÇAKIR
Vedat ÇAKIR
Sayfa
37–58
Yayın Tarihi
2022-10-19
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Beklenenin tersine, reklamın rahatsız ediciliği ve aldatıcılığına dair algılar ile reklam değeri ve reklam tutumu arasında bir ilişki bulunamamıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Reklam değeri, bir reklamın değeri, faydası ve işe yararlılığına ilişkin tüketicinin sahip olduğu sübjektif değerlendirmeler olarak tanımlanmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Reklamın tüketici gözündeki değeri, tüketici tepkilerinin ya da spesifik bir reklama, ürüne, markaya karşı tutumlarının önemli bir belirleyicisi olarak görülebilir.
💡
Sonuç & Katkı:Beklenenin tersine, reklamın rahatsız ediciliği ve aldatıcılığına dair algılar ile reklam değeri ve reklam tutumu arasında bir ilişki bulunamamıştır.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Reklam değeri, bir reklamın değeri, faydası ve işe yararlılığına ilişkin tüketicinin sahip olduğu sübjektif değerlendirmeler olarak tanımlanmaktadır. Reklamın tüketici gözündeki değeri, tüketici tepkilerinin ya da spesifik bir reklama, ürüne, markaya karşı tutumlarının önemli bir belirleyicisi olarak görülebilir. Tüketicinin genel anlamda reklama biçtiği değer, herhangi bir reklama göstereceği beğenme, sinirlenme gibi bir tepkinin belirleyicisidir. Reklamın etkili olmasında rol oynayan faktörlerden biri olan reklam tutumu pazarlama/reklam literatüründe üzerinde en çok çalışılan konulardan biridir. Reklam tutumunun öncülleri de konuya yoğun dikkatten payını almaktadır. Reklam tutumunun öncüllerinden biri olarak reklam değeri ise reklam tutumunun bilişsel boyutunu temsil etmektedir. Bu çalışmada, reklam değeri konseptinin birer bileşeni olan reklamın bilgilendiriciliği, eğlendiriciliği, rahatsız ediciliği, aldatıcılığı bağımsız değişkenleri ile reklam değeri ve reklam tutumu bağımlı değişkenleri arasındaki ilişkiler araştırılmıştır. Bu değişkenler ile oluşturulan bir yapısal eşitlik modelinin testi, bilgilendiricilik ve eğlendiricilik değişkenlerinin reklam tutumunu doğrudan etkilediğini göstermiştir. Ayrıca bilgilendiricilik ve eğlendiricilik, reklam tutumunu reklam değeri vasıtasıyla dolaylı olarak da etkilemektedir. Beklenenin tersine, reklamın rahatsız ediciliği ve aldatıcılığına dair algılar ile reklam değeri ve reklam tutumu arasında bir ilişki bulunamamıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇAKIR, V., ÇAKIR, V. (2022). Televizyon Reklamlarının Algılanan Değeri ve Reklam Tutumu İlişkisi: Bir Yapısal Eşitlik Modeli. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, Cilt: 2007 - Sayı: 30, 37–58. https://ajindex.com/articles/553610

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (24)

  1. Aköz, E. (1998, Aralık 6). GS-Juve Maçı ve Kamusal Alan. Sabah. 6. Alkan, T. (2004, Haziran 27). Kahve Muhabbeti. Radikal, 5. Atayurt, U. (2004, Şubat 23). Kahvehane ve Politika. Radikal, 3. Birgül, İ.(2004). Kahvehane ve Eğlence. Toplumsal Tarih. 126, 70–75.
  2. Birsel, S. (2001). Kahveler Kitabı. İstanbul:
  3. Sel Yayıncılık. Cohen, A. (2004). Osmanlı Kudüs’üne Kahvehanelerin Girişi: Edebe Aykırı Bir Yeniliğin Muteber Hale Gelişi, Nurettin Elhüseyni (Çeviren). Toplumsal Tarih. 126, 58–64. Desmet-G. H. & Georgeon F. (1999). Doğu’da Kahve Ve Kahvehaneler. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları. Desmet-G. H. & Georgeon, F.(2001). Tanede Saklı Keyif: Kahve. İstanbul:
  4. Yapı Kredi Yayınları.
  5. Evren, B.(1996). Eski İstanbul’da Kahvehaneler. İstanbul:
  6. Milliyet Yayınları.
  7. Hattox, R. (1998). Kahve Ve Kahvehaneler. Nurettin Elhüseyni (Çeviren). İstanbul:
  8. Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
  9. Işın, Ekrem.(2001). Bir İçecekten Daha Fazla; Kahve ve Kahvehanelerin Toplumsal Tarihi. G. H. Desmet- F.Georgeon (Derleyen). Tanede Saklı Keyif, Kahve (ss. 10–43). İstanbul:
  10. Yapı Kredi Yayınları.
  11. Kırlı, C. (2000). Kahvehaneler ve Hafiyeler: 19. Yüzyıl Ortalarında Osmanlı’da Sosyal Kontrol. Toplum ve Bilim, 83, 58–79.
  12. Mardin, Ş. (1990). Türkiye’de Toplum Ve Politika. İstanbul:
  13. İletişim Yayınları.
  14. Rasse, E.(1997). L’Histoire pour analyser le monde contemporain: L’espace public et les musées, Mars 18,.2008, portail.unice.fr/jahia/webdav/site/myjahiasite/users/bywalski_y/public/C.V%20RASSE.doc.pdf. Refik, A. (1998). Eski İstanbul Manzaraları (1553 -1839). İstanbul:
  15. Timaş Yayınları.
  16. Saraçgil, A. (1999). Kahvenin İstanbul’a Girişi (16. ve 17. Yüzyıllar). G. H. Desmet-F. Georgeon (Derleyen). Doğu’da Kahve ve Kahvehaneler (ss. 27–41). İstanbul:
  17. Yapı Kredi Yayınları.
  18. Sennett, R. (1996).
  19. Kamusal İnsanın Çöküşü. Serpil Durak, Abdullah Yılmaz (Çeviren). İstanbul:
  20. Ayrıntı Yayınları.
  21. Sezer, D. (2004).
  22. Mahremiyetin Zorbalıkları, Kamusal İnsanın Çöküşü Üzerine Bir Deneme. Mayıs 13, 2004, http://korotonomedya.net/theoria/mehrem.html.
  23. Ünüvar, K. (1998). Gönül Bir Dost İster. Virgül, 11, 11. Yılmaz, H. (1998).
  24. Kamu, Kamusal Otorite ve Devlet, Habermas’ın Işığında Türkiye’yi Düşünmek. Cogito, 15, 159–169.