Dergiler / History Studies / 2019 / Cilt: 11 - Sayı: 4

SİYASAL İKTİDAR BAĞLAMINDA MEMLÛKLER’DE, DELHİ TÜRK SULTANLIĞI’NDA VE TÜRKİYE SELÇUKLULARI’NDA SALTANAT NAİPLİĞİ

Sultanate of Regency within the Context of Political Power in the Mamluks, Delhi Turkish Sultanate, and Turkish Seljuk State

Sayfa
1179–1203
Yayın Tarihi
2022-10-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu devletlerin merkezlerine tayin edilen saltanat naipleri, sultana, saltanata ve iktidara dahafazla yakın olmaları sebebi ile eyaletlere tayin edilen saltanat naiplerinden farklılık göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Her Türk-İslam devletinde mevcut olmayan saltanat naipliği makamı ilk Türk-İslam devletlerinde ismen görülse dahi bu makam Memlûklerde, Delhi Türk Sultanlığı’nda veTürkiye Selçukluları’nda kısmen süreklilik gösteren bir makam halini almıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu devletlerin merkezlerine tayin edilen saltanat naipleri, sultana, saltanata ve iktidara dahafazla yakın olmaları sebebi ile eyaletlere tayin edilen saltanat naiplerinden farklılık göstermektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Ele aldığımız bu devletlerin bürokrasilerinde yer alan saltanat naipliği makamının öneminin ortaya konulabilmesi için her üç devletin de devlet, iktidar veyönetim anlayışları ile saltanat naipliği makamı ile doğrudan ilişkisi olan gulam sistemini esas alarak, bu kavramlar üzerinden Memlûklerde, Delhi Türk Sultanlığı’nda ve TürkiyeSelçukluları’nda saltanat naipliği makamını karşılaştırmalı bir şekilde ele alacağız.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Her Türk-İslam devletinde mevcut olmayan saltanat naipliği makamı ilk Türk-İslam devletlerinde ismen görülse dahi bu makam Memlûklerde, Delhi Türk Sultanlığı’nda veTürkiye Selçukluları’nda kısmen süreklilik gösteren bir makam halini almıştır. Bu devletlerin merkezlerine tayin edilen saltanat naipleri, sultana, saltanata ve iktidara dahafazla yakın olmaları sebebi ile eyaletlere tayin edilen saltanat naiplerinden farklılık göstermektedir. Ele aldığımız devletlerde merkeze tayin edilen saltanat naiplerinin büyük bir çoğunluğu, gulam sisteminden yetişmiş askeri ve siyasi kabiliyete sahip, idari işlerde de tecrübe sahibi olan asker kökenli emirlerdi. Saltanat naipleri bağlı oldukları devletlerinsultanlarına, devlet işlerinin yürütülmesinde yardımcı olup, askeri ve idari işler için tayin edilip, geniş yetkiler ile önemli pozisyonlara sahip olmuşlardır. Onlar büyük birçoğunlukla bu göreve, hizmet ettikleri sultanların iktidarın sahibi olmalarında veya iktidarlarının muhafazasında diğer emirlerden daha çok katkıları olmaları sebebiylegetirilmişlerdir. Ele aldığımız bu devletlerin bürokrasilerinde yer alan saltanat naipliği makamının öneminin ortaya konulabilmesi için her üç devletin de devlet, iktidar veyönetim anlayışları ile saltanat naipliği makamı ile doğrudan ilişkisi olan gulam sistemini esas alarak, bu kavramlar üzerinden Memlûklerde, Delhi Türk Sultanlığı’nda ve TürkiyeSelçukluları’nda saltanat naipliği makamını karşılaştırmalı bir şekilde ele alacağız.

Abstract

Although nominally seen in the Turkish-Islamic state, the office of regent reign, which was not available in a Turkish-Islamic state, became a state authority partially showing its continuity in the Turkish Seljuk Sultanate, Mamluk and Delhi states. The regents of sultanate assigned to the centers of these states differed from the regency regimes assigned to the provinces, because they remained closer to the sultan, the reign and the state power. The majority of the Sultanate regents assigned to the center in these above-mentioned states were military-origin emeers with military and political skills raised through the gulam system and quite experienced in administrative affairs. The regents of the Sultanate helped the sultans of the states to which they belonged to carry out the affairs of the state, and they were appointed for military and administrative affairs and they held important positions with wide powers. They were mostly brought to this task because the sultans they served had more power than the other commandments in the management of powers or in the maintenance of their powers. To reveal the importance of this state of bureaucracy in located reign regency authorities in all of the three states, we will investigate the state government and management approach with the reign regency authorities on the basis of gulam system that had a direct relationship considering these concepts of regency authorities in Delhi Turkish Sultanate, in Turkey in the reign of the Seljuks in a comparative way.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GEZEN, N. (2022). SİYASAL İKTİDAR BAĞLAMINDA MEMLÛKLER’DE, DELHİ TÜRK SULTANLIĞI’NDA VE TÜRKİYE SELÇUKLULARI’NDA SALTANAT NAİPLİĞİ. History Studies, Cilt: 11 - Sayı: 4, 1179–1203. https://ajindex.com/articles/536815

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. AHMET, M. Aziz, Siyasi Tarihi ve Müesseseleriyle Delhi Türk İmparatorluğu, Çev: Tansu Say, Tercüman, İstanbul 1975. AKSARAYÎ, Müsâmeretü’l-Ahbâr. Çev: Mürsel Öztürk, Türk Tarih Kurumu, Ankara 2000.
  2. AKTAN, Ali, “Memluklülerde Saltanat Değişikliği Usulü”, Atatürk Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, S.9, 1990, s. 270-279.
  3. AVCI, Casim, “Naib”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C.32, İstanbul 2006, s. 311-312.
  4. AYALON, David, Memlûk Ordusunun Yapısı Üzerine Araştırmalar I-II-III, Çev: Abdullah Mesut Ağır, Türk Tarih Kurumu, Ankara 2015.
  5. AYAZ, Fatih Yahya Memlükler Döneminde Vezirlik, İSAM, İstanbul 2017.
  6. AYBAKAN, Bilal, “Niyâbet”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C.33, İstanbul 2007, s. 161-163.
  7. BARANİ, Reign of Alauddin Khilji (Ta’rikh-i Firuz Shahi), Trans. A. R. Fuller and A. Khalique, Calcutta 1960. BAYBARS EL-MANSÛRÎ, et-Tuhfetü’l-mulukiyye fi’d-devleti’t-Türkiyye Türk Devleti Konusunda Sultanlara Armağan (1252-1312), Çev: Hüseyin Polat, Ankara 2016. BAYBARS EL-MANSÛRÎ, Muhtârü’l-Ahbar, Neş. Abdulhamid Salih Hamdan, Kahire 1993.
  8. BAYUR, Yusuf Hikmet, Hindistan Tarihi I, Türk Tarih Kurumu, Ankara 1987.
  9. BOSWORTH, Clifford Edmund, Doğuşdan Günümüze İslam Devletleri, Çev: Hande Canlı, Kaknüs, İstanbul 2005.
  10. DAY, Upendra Nath, Administrative System of Delhi Sultanate, Kitab Mahal, 1965.
  11. DEMİRTAŞ, Turgut, Hazar Devlet Teşkilatı, (Ege Üniversitesi Türk Dünyası Araştırmaları Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), İzmir 2014. EBÜ’L-FİDA, el-Muhtasar fî Ahbari’l-Beşer, C.4, Kahire yy. EFLAKÎ, Âriflerin Menkıbeleri I, Çev: Tahsin Yazıcı, Hürriyet Yayınları, İstanbul 1973.
  12. ELLIOT, H. Tabakāti Nâsirí, Minhāju-s-Sirāj. Ed. In J. Dowson, The History of India, as Told by its Own Historians: The Muhammadan Period, C.2, London 1869. ELLIOT, H. Tazjiyatu-l Amsár wa Tajriyatu-l A’sár, of Ἀbdu-llah, Wassáf, Ed.In J. Dowson, The History of India, as Told by its Own Historians: The Muhammadan Period, C.3, London 1871. ELLIOT, H. Zafar-náma, of Sharafu-d dín, Yazdí, Ed. In J. Dowson, The History of India, as Told by its Own Historians: The Muhammadan Period, C.3, London 1871. ELLIOT, H. Táríkh-i Fíroz Sháhí, of Zíáu-d dín, Barní, Ed. In J. Dowson, The History of India, as Told by its Own Historians: The Muhammadan Period, C.3, London 1871. EL-MAKRÎZÎ, Mısır Memalike Sultanlarının Tarihi, C.1, Çev: Ali Şevket Bizer, Ankara 1837. EL-MAKRÎZÎ, Kitâbü’l-Mevâiz ve’l-İ’tibâr bi-Zikri’l-Hıtat, C.3, Kahire 1988. EL-MAKRÎZÎ, Kitâbü’s-Sülûk li-Ma’rifeti Düveli’l