Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightTanımlayıcı sonuçlarla birlikte uzmanlık süresi, çalışılan kurum ve akademik kariyer temel alınarak kategorik değişkenler istatistiksel olarak karşılaştırıldı.Bulgular: Ülkemizde ortopedi ve travmatoloji uzmanları arasında Dünya Sağlık Örgütü tarafından geliştirilen Kırık Riski Değerlendirme Aracının (FRAXTM) kullanımı sınırlıdır (%11).
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Bu çalışmada ülkemizde ortopedi ve travmatoloji uzmanlarının osteoporotik kırıklı hastalara ikincil kırıkların önlenmesi için uyguladıkları değerlendirme ve tedavi yöntemlerine ilişkin eğilimler araştırıldı.Gereç ve yöntemler: Aktif görev yapan 144 ortopedi ve travmatoloji uzmanına demografik özelliklerinin, primer osteoporoz tanı ve takibinde uyguladıkları protokolün ve ikincil kırıkların önlenmesi için uyguladıkları değerlendirme ve tedavinin belirlenmesi amacıyla elektronik ortamda 10 sorudan oluşan anket uygulandı. Tanımlayıcı sonuçlarla birlikte uzmanlık süresi, çalışılan kurum ve akademik kariyer temel alınarak kategorik değişkenler istatistiksel olarak karşılaştırıldı.Bulgular: Ülkemizde ortopedi ve travmatoloji uzmanları arasında Dünya Sağlık Örgütü tarafından geliştirilen Kırık Riski Değerlendirme Aracının (FRAXTM) kullanımı sınırlıdır (%11). Gruplar arası istatistiksel farklılık yoktu (p>0.05). Osteoporoza bağlı kalça ve omurga kırıkları sonrası uygun tedaviye başlama oranı %21 idi. Bunun yanında, hekimlerin %46'sı dual enerji X ışını absorpsiyometri sonuçlarını beklemeyi tercih etti. Sadece akademik kariyer gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılığa sahipti (p=0.043).Sonuç: Ülkemizde osteoporotik kalça ve omurga kırığı ile başvuran hastaların çoğu ikincil kırıkların önlenmesine yönelik yetersiz değerlendirilmekte ve tedavi görmektedir. Sonuçlarımızın klinik çalışmalar ile desteklenmesi, osteoporotik kırıklı hastalar için yeterli araştırma ve tedavi programlarının oluşturulmasını hızlandırabilir.
Abstract
Objectives: This study aims to investigate the tendencies related to assessment and treatment modalities administered to patients with osteoporotic fractures by orthopedics and traumatology specialists for the prevention of secondary fractures in our country. Materials and methods: A survey composed of 10 questions was applied in electronic environment to actively practicing 144 orthopedics and traumatology specialists to detect their demographics, protocol they administer for the diagnosis and follow-up of primary osteoporosis, and assessment and treatment modalities they administer for the prevention of secondary fractures. Categorical variables were compared statistically based on duration of specialization, affiliated institution, and academic career along with the descriptive results. Results: Use of the Fracture Risk Assessment Tool (FRAXTM) developed by World Health Organization is limited among orthopedics and traumatology specialists in our country (11%). There was no statistical difference between the groups (p>0.05). The rate of starting the appropriate treatment after hip and vertebral fractures due to osteoporosis was 21%. In addition, 46% of the physicians preferred to wait for the dual-energy X-ray absorptiometry results. Only academic career was statistically significantly different between the groups (p=0.043). Conclusion: In our country, majority of patients who present with osteoporotic hip and vertebra fractures are assessed and treated insufficiently for the prevention of secondary fractures. Supporting our results with clinical studies can accelerate the development of sufficient research and treatment programs for patients with osteoporotic fractures.