Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightMakalede yer alan eser analizleriyle ortaya konulan kanıtlar, İslam düşünce tarihinde; klasik dönemi şekillendiren cedel ve burhān arasındaki çatışmanın, klasik sonrası dönemde burhān lehine sonuçlandığını göstermektedir
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu makalenin amacı, İbn Ṭufeyl’in Ḥayy b. Yaḳẓān romanı üzerinden, düşünce tarihi ve edebiyatın birbirine ne kadar bağımlı ve birbiri içine ne kadar geçmiş iki alan olduğunu analiz ederek klasik dönem sonrası İslam düşünce tarihi çalışmalarını kavramlar tarihi açısından tartışmaya açmaktır. Bu çerçevede, ilk önce Ḥayy b. Yaḳẓān romanındaki Ḥayy, Absāl ve Salāmān karakterleri kullanılarak klasik sonrası dönemde İslam düşünce tarihini etkilemiş olan cedel ve burhān kavramları arasındaki çatışma argümanları değerlendirilecektir. Bu değerlendirmenin referansları, klasik dönem sonrası medreselerde eserleri en çok okutulan Şemsuddīn es-Semerḳandī ve Saçaḳlızāde’nin cedel, baḥs ve munāẓara kavramları arasındaki açık ve net vurgularıdır. Makalede yer alan eser analizleriyle ortaya konulan kanıtlar, İslam düşünce tarihinde; klasik dönemi şekillendiren cedel ve burhān arasındaki çatışmanın, klasik sonrası dönemde burhān lehine sonuçlandığını göstermektedir
Abstract
Between Jadal and Burhān: Reading Post-Classical Islamic Intellectual History through Ibn Ṭufayl’s Novel Ḥayy b. Yaqẓān This article opens a new discussion in the field of post-classical Islamic intellectual history by showing how literature and intellectual history are two inseparable and interdependent fields through an analysis of Ibn Ṭufayl’s novel, Ḥayy b. Yaqẓān. To this end, the article first examines the tension between the two concepts of jadal and burhān, which have affected much of the currents in classical Islamic intellectual history, and does so by assessing the three main figures in Ibn Ṭufayl’s novel: Ḥayy, Absāl and Salāmān. Our references to that tension are affirmed by two highly regarded scholars in post-classical Islamic intellectual history, Shams al-Dīn al-Samarqandī and Sājaqlīzāda, particularly in their clear distinction between jadal, baḥth and munāẓara. This article will show how the evidence in post-classical text analyses shows that the battle between the two concepts of jadal and burhān was won in favor of burhān in post-classical period