Dergiler / Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi / 2019 / Cilt: 19 - Sayı: 1

İHTİLÂT BİLGİSİNİN TESPİTİNİN GÜVENİLİRLİĞİ

Reliability Detection of Ikhtilāṭ Information

Sayfa
53–88
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Birbirleriyleçelişen ihtilât tespitlerinde, râvî ile ihtilâtı tespit eden kişi arasındaki irtibatın birtercih sebebi olarak kullanılıp kullanılmayacağı da tartışılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada, mahiyeti gereği yalnızca râvînin akıl ve hâfıza fonksiyonlarındasorunların oluşmaya başladığını müşahede eden kişilerce yapılması gereken ihtilât tespitleri, ihtilâtı tespit eden kişi ile muhtelit arasında görüşme olup olmaması açısından ele alınacaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu kapsamda son olarak râvî ile ihtilâtı tespit eden kişi arasında ilişki kurulamaması sebebiyle sorunlu görünenaçıklamaların güvenilirliği sınıflandırılarak ele alınmıştır.Bu makalede, ihtilât tespitleri, râvîlerin tabaka ve ölüm tarihleri esas alınaraktetkik edilmiş ve böylece söz konusu tespitlerle cerh-ta‘dîl ilminin gelişim seyrinin uyumlu olup olmadığının ortaya konulması da amaçlanmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Birbirleriyleçelişen ihtilât tespitlerinde, râvî ile ihtilâtı tespit eden kişi arasındaki irtibatın birtercih sebebi olarak kullanılıp kullanılmayacağı da tartışılmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışmada, mahiyeti gereği yalnızca râvînin akıl ve hâfıza fonksiyonlarındasorunların oluşmaya başladığını müşahede eden kişilerce yapılması gereken ihtilât tespitleri, ihtilâtı tespit eden kişi ile muhtelit arasında görüşme olup olmaması açısından ele alınacaktır. Araştırma klasik dönemde bu konuda yazılaneserlerden en hacimlisi olan el-Kevâkibü’n-neyyirât’taki râvîlerle sınırlandırılmıştır. Bu bağlamda öncelikle incelemeye konu olan ihtilât açıklamalarının ne kadarının, hoca-talebe ilişkisiyle izah edilebileceği araştırılmıştır. Ayrıca aralarındaböyle bir irtibat olmamakla birlikte muhtelit ile bu tespiti yapan kişilerin aynıdönemde yaşayıp yaşamadıkları incelenmiştir. Muâsır oldukları belirlenen kişilerin de görüşüp görüşmedikleri, bir diğer ifadeyle ihtilât tespitinin müşahedeyedayanıp dayanmadığı ortaya konulmuştur. Bu kapsamda son olarak râvî ile ihtilâtı tespit eden kişi arasında ilişki kurulamaması sebebiyle sorunlu görünenaçıklamaların güvenilirliği sınıflandırılarak ele alınmıştır.Bu makalede, ihtilât tespitleri, râvîlerin tabaka ve ölüm tarihleri esas alınaraktetkik edilmiş ve böylece söz konusu tespitlerle cerh-ta‘dîl ilminin gelişim seyrinin uyumlu olup olmadığının ortaya konulması da amaçlanmıştır. Birbirleriyleçelişen ihtilât tespitlerinde, râvî ile ihtilâtı tespit eden kişi arasındaki irtibatın birtercih sebebi olarak kullanılıp kullanılmayacağı da tartışılmıştır.

Abstract

In this study, the findings of the ikhtilāṭ (to have problems in the mind and memory functions towards the end of life) made by the parties will be discussed in terms of whether there is an interview between the person who has determined the ikhtilāṭ and the situation. As it is known, these determinations by nature can only be made by those who are aware of the problems in the mind and mind functions of the transmitter. The research has been limited to the transmitters in al-Kavākib al-nayyirāt which is the most voluminous among the works written in this subject in the classical period. In this context, first of all, it has been investigated how much of the explanations of the ikhtilat that are subject to the examination can be explained by the relationship with the teacher-student. In addition, although there is no such contact between them, it has been examined whether the persons who make this determination and their parties live in the same period. It has been shown whether the persons who were determined to be ex-officio met or not, in other words, whether the determination of the ikhtilat was based on observation. In this context, the reliability of the explanations that appear to be problematic due to the lack of relationship between the person who identified the ikhtilat and the transmitter and the culprit was discussed. In addition, the findings of the ikhtilat were examined on the basis of the level and death dates of the transmitters, and thus, it was aimed to determine whether the progression of the science of jarḥ-taᶜdı̄l was compatible with these determinations. In the case of ikhtilat of contradiction with each other, it was also discussed whether the contact between the person who had established the ikhtilat and the transmitter would be used as a preference.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TURHAN, H. İ. (2022). İHTİLÂT BİLGİSİNİN TESPİTİNİN GÜVENİLİRLİĞİ. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Cilt: 19 - Sayı: 1, 53–88. https://ajindex.com/articles/489065

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (2)

  1. Abdülcebbâr Saîd. İḫtilâṭu’r-ruvâti’s̱-s̱iḳât dirâsetün taṭbiḳiyye ᶜalâ ruvâti’l-Kütübi’s-Sitte. Riyad: Mektebütü’r-Rüşd, 1425/2006. Ahmed, b. Saᶜd b. Ahmed. Eḥâdis̱ü Ebî İsḥâḳ es-Sebiᶜî fi’l-Kütübi’s-Sitte ve’l-Müsned cemᶜ ve dirâse. Yüksek Lisans Tezi, Câmiᶜâtü Ümmi’l-Kurâ, 1416/1995. Ahmed et-Tâhir. Sûɔ ü’l-ḥıfẓ ve es̱eruhu fî ḳabûli’l-ḥadîs. Yükse ̱ k Lisans Tezi, Câmiᶜâtü Dımaşk, 2009. Alâî, Ebû Saîd Salâhuddîn Halîl b. Keykeldî el-. Kitâbü’l-Muḫteliṭîn. Nşr. Rif‘at Fevzî Abdülmuttalib, Ali Abdülbasıt Mezid. Kahire: Mektebetü’l-Hancî, 1417/1996. Ali el-Kârî, Ebü’l-Hasen Nûrüddîn. Şerḥu şerḥi Nuḫbeti’l-fiker. Nşr. Muhammed Nizâr Temîm-Heysem Nizâr Temîm. Beyrut: Dârü’l-Erkam, 1415/1994. Bâcî, Ebü’l-Velîd Süleymân b. Halef el-. et-Taᶜdîl ve’t-tecrîḥ li men ḥarrece ᶜanhu’l-Buḥârî fi’l-Câmiᶜi’s-Ṣaḥîḥ. Nşr. Hüseyin Ebû Lübâbe. 3 Cilt. Riyad: Dârü’l-Livâ, 1406/1986. Bagdâdî, Ebû Bekr Ahmed el-Hatîb el-. Târîḫu medîneti’s-selâm ve aḫbâru muḥaddis̱îhâ ve ẕikru ḳuṭṭâniha’l-ᶜulemâ’ min ġayri ehlihâ ve vâridîhâ. Nşr. Beşşâr Avvâd Maᶜrûf. 16 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Garbi’l-İslâmî, 1422/2001. Beyhakî, Ebû Bekr Ahmed el-. Maᶜrifetü’s-sünen ve’l-âs̱âr. Nşr. Abdülmuᶜtî Emîn Kalᶜacî. 15 Cilt. Karaçi, Dımaşk, Beyrut, Haleb, Kahire: Câmiᶜâtü’d-Dirâsâti’l-İslâmiyye, Dârü Kuteybe, Dârü’l-Vaᶜyi, 1412/1992. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed el-. Kitâbü Refᶜi’l-yedeyn fi’ṣ-ṣalât ve bi hâmişihi Celâɔ ü’lᶜayneyn. Nşr. Bedîᶜuddin er-Râşidî. Beyrut: Dârü İbn Hazm, 1416/1996. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed el-. Kitâbü’t-Târîḫi’l-kebîr. 9 Cilt. Haydarâbâd: elMektebetü’l-İslâmiyye, 1362/1943. Cûzcânî, Ebû İshak İbrâhîm el-. Aḥvâlü’r-ricâl. Nşr. Subhî el-Bedrî es-Sâmerrâî. Beyrut: Müɔ essesetü’r-Risâle, 1405/1985. Cüdeyᶜ, Abdullah b. Yûsuf el-. Taḥrîru ᶜulûmi’l-ḥadîs. 2 Cilt. Beyrut: Mü ̱ ɔ essesetü’rReyyân, 1424/2003.
  2. Çakan, İ.Lütfü. “Cûzcânî, Ebû İshak”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 8: 97-98. İstanbul: TDV Yayınları, 1993. Çeli̇k, Ali. “Basralı Muhtelit Râvîler (Hicrî İlk Üç Asır)”. Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 4/8 (2016): 157-181. Ebû Dâvûd, Süleymân b. el- Eşᶜas b. İshâk es-Sicistânî el-Ezdî. Suɔ âlâtü Ebî ᶜUbeyd elÂcurrî li’l-İmâm Ebî Dâvûd es-Sicistânî. Kahire: el-Fârûku’l-Hadîse, 1431/2010. Ebû Yaᶜlâ el-Halîlî, Halîl b. Abdillâh. Kitâbü’l-İrşâd fî maᶜrifeti ᶜulemâ’i’l-ḥadîs. Ṉ şr. Muhammed Saîd b. Ömer İdris. 3 Cilt. Riyad: Mektebetü’r-Rüşd, 1410/1990. Fesevî, Ebû Yûsuf Yaᶜkûb el-. Kitâbü’l-Maᶜrife ve’t-târîḫ. Nşr. Ekrem Ziyâ el-Ömerî. 4 Cilt. Medine: