KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi / 2018 / Cilt: 18 - Sayı: 1

BİR RÂVİ/RİVAYET TENKİDİ İLKESİNİN SERÜVENİ: SADECE MÜFESSER CERH KABUL EDİLİR

Halil İbrahim TURHAN
Sayfa
299–335
Yayın Tarihi
2022-10-11
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Buna göre hadis usulü eserlerine Hatîb el-Bağdâdî’yle (ö. 463/1071) birlikte giren bu ilkenin esasında şâhitlerin tezkiyesikonusuyla oldukça irtibatlı olduğu, hicrî ilk üç asırdaki bazı muhaddislerin bugörüşte olduğu iddiasının gerçeği yansıtmadığı tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İsnâd analizleri büyük ölçüde râvî eleştirileri üzerinden yapılmış ve bu durum iseCerh-ta‘dîl İlminin ehemmiyetini artırdığı gibi ricâl tenkitlerinin belirlenen ilkeleregöre değerlendirilmesini de gerektirmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu çalışma hicrî dördüncü asırdafıkıh usûlü eserlerinde tartışılmaya başlanan bu ilkenin hadis usûlü eserlerinegeçiş serüvenini, arka planını, böyle bir kâidenin ricâl tenkit alanında oluşturabileceksorunlara karşı geliştirilen yaklaşımı neden sonuç ilişkisi içerisinde değerlendirmeyihedeflemektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Buna göre hadis usulü eserlerine Hatîb el-Bağdâdî’yle (ö. 463/1071) birlikte giren bu ilkenin esasında şâhitlerin tezkiyesikonusuyla oldukça irtibatlı olduğu, hicrî ilk üç asırdaki bazı muhaddislerin bugörüşte olduğu iddiasının gerçeği yansıtmadığı tespit edilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Hadis Usûlü · Cerh-Ta‘dîl İlmi · Cerh

Özet

İsnâd analizleri büyük ölçüde râvî eleştirileri üzerinden yapılmış ve bu durum iseCerh-ta‘dîl İlminin ehemmiyetini artırdığı gibi ricâl tenkitlerinin belirlenen ilkeleregöre değerlendirilmesini de gerektirmiştir. Bazı fıkıh ve hadis usûlü âlimleritarafından konulan prensipler arasında “kabul edilebilmesi için cerhin nedenininaçıklanması zorunludur” kaidesi yer almaktadır. Bu çalışma hicrî dördüncü asırdafıkıh usûlü eserlerinde tartışılmaya başlanan bu ilkenin hadis usûlü eserlerinegeçiş serüvenini, arka planını, böyle bir kâidenin ricâl tenkit alanında oluşturabileceksorunlara karşı geliştirilen yaklaşımı neden sonuç ilişkisi içerisinde değerlendirmeyihedeflemektedir. Buna göre hadis usulü eserlerine Hatîb el-Bağdâdî’yle (ö. 463/1071) birlikte giren bu ilkenin esasında şâhitlerin tezkiyesikonusuyla oldukça irtibatlı olduğu, hicrî ilk üç asırdaki bazı muhaddislerin bugörüşte olduğu iddiasının gerçeği yansıtmadığı tespit edilmiştir. Ricâl tenkit eserlerindekiyaygın uygulamayla sorun oluşturacak bir şekilde bu ilkenin hadisusûlünde kabulünün ise İbnü’s-Salâh’la (ö. 643/1245) birlikte gerçekleştiği görülmüştür.Fıkıh ve fıkıh usûlü alanında beşinci asırda kabul edilen bu yaklaşımcerh-ta‘dîl eserlerindeki mübhem cerhleri tamamen kullanışsız hâle getirmemesiiçin tevakkuf fikri yine bu dönemde gündeme gelse de herkes tarafından kabuledilmemiştir. Tevakkuf fikrinin muhtemelen şâhitlikle ilgili yaklaşımdan esinlenerek kabulü ise yine İbnü’s-Salâh tarafından gerçekleşmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TURHAN, H. İ. (2022). BİR RÂVİ/RİVAYET TENKİDİ İLKESİNİN SERÜVENİ: SADECE MÜFESSER CERH KABUL EDİLİR. Dinbilimleri Akademik Araştırma Dergisi, Cilt: 18 - Sayı: 1, 299–335. https://ajindex.com/articles/489115

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (1)

  1. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdullah Ahmed b. Muhammed. Kitâbü’l-‘İlel ve ma‘rifetü’r-ricâl. 3 cilt, nşr. Vasiyyullah b. Muhammed Abbâs, Riyad: Dâru’l-Hânî, 1988. Alâî, Ebû Saîd Salâhuddîn Halîl b. Keykeldî. Kitâbü’l-Muhtelitîn. nşr. Rif‘at Fevzî Abdülmuttalib, Ali Abdülbasıt Mezid, Kahire: Mektebetü’l-Hanci, 1996. Ali el-Kârî, Ebü’l-Hasen Nûrüddîn Alî b. Sultân. Şerhu Şerhi Nuhbeti’l-fiker. nşr. Heysem Nizar Temim, Muhammed Nizar Temim, Beyrut: Dârü’l-Erkam b. Ebi’l-Erkam, t.y. Altıkulaç, Tayyar. “İkrime el-Berberî”. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, İstanbul: TDV Yayınları, 2000, c. 22, 40–42. Âmidî, Ebü’l-Hasen (Ebü’l-Kāsım) Seyfüddîn Alî b. Muhammed. el-İhkâm fî usûli’l-ahkâm. 4 cilt, nşr. Abdürrezzâk Afifî, Riyâd: Dâru’s-Samî’î, 2003. Bâcî, Ebü’l-Velîd Süleymân b. Halef. İhkâmü’l-fusûl fî ahkâmi’l-usûl. 2 cilt, nşr. Abdülmecid Türkî, Beyrut: Dârü’l-Garbi’l-İslâmî, 1995. Bagdâdî, Ebû Bekr Ahmed b. Ali el-Hatîb. el-Kifâye fî ma‘rifeti usûli ilmi’r-rivâye. 2 cilt, nşr. Ebû İshak İbrâhim b. Mustafa Al-i Bahbah Dimyâtî, Semennûd: Mektebetü İbn Abbâs, 2002. Bagdâdî, Ebû Bekr Ahmed b. Alî el-Hatîb. Târîhu medîneti’s-selâm ve ahbâru muhaddisîhâ ve zikru kuttâniha’l-ulemâ min gayri ehlihâ ve vâridîhâ. 16 cilt, nşr. Beşşâr Avvâd Ma‘rûf, Beyrut: Dârü’l-Garbi’l-İslâmî, 2002. Basrî, Muhammed b. Ali Ebü’l-Hüseyin. el-Mu‘temed fî usuli’l-fıkh. 2 cilt, nşr. Halil Meys, Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2005. Beşşâr Avvâd Ma‘rûf, Cihad Mahmud Halil, Mahmud Muhammed Halil. Mevsû‘atü akvâli Yahya b. Ma‘în fi ricâli’l-hadîs ve ‘ilelihi. 5 cilt, Tunus: Dârü’l-Garbi’l-İslâmî, 2009. Buhârî, Alâüddîn Abdülazîz. Keşfü’l-esrâr ‘an Usûli Fahri’l-İslâm el-Pezdevî. 4 cilt, Beyrut: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1997. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmaîl. et-Târîhü’s-sagîr. 2 cilt, Beyrut: Dârü’l- Ma’rife, 1986. Buhârî, Ebû Abdillâh Muhammed b. İsmâîl. Kitâbü’d-Du‘afâü’s-sagîr. ed. Mahmûd İbrâhim Zayed, Beyrut: Dârü’l-Ma’rife, 1986. ———. Kitâbü't-Târîhü’l-kebîr. 9 cilt, Haydarâbâd: el-Mektebetü’l-İslâmiyye, 1362. Bulkînî, Ebû Hafs Sirâcüddîn Ömer b. Raslân. Mehâsinü’l-ıstılâh fî tazmîni Kitâbi İbni’s- Salâh. ed. Aişe Abdurrahman, Kahire: Dârü’l-Maârif, 1989. Cessâs, Ebû Bekr Ahmed b. Alî. Şerhu Muhtasari’t-Tahâvî fi’l-fıkhi’l-Hanefî. 8 cilt, nşr. İsmetullah İnayetullah Muhammed, Said Bektaş, Beyrut, Medine: Dârü’l- Beşâiri’l-İslâmiyye, Dârü’s-Sirâc, 2010. Cüveynî, İmâmü’l-Haremeyn Ebü’l-Meâlî Rüknüddîn Abdülmelik. el-Burhân fî usûli’l-fıkh. 2 cilt, nşr. Salâh b. Muhammed b. ‘Uveyda,