KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2022 / Cilt: 22 - Sayı: 3

Yönetici Kültünün Antik Yakın Doğu ve Yunan Uygarlıklarındaki Gelişimi

Özel TERAMAN HEPDİNÇLER
Sayfa
761–784
Yayın Tarihi
2022-09-28
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Özellikle ‘yöneticilerin tanrılar tarafından, dünyadaki vekilleri olmak üzere seçilen ölümlüler’ olması ve ‘tanrılar tarafından seçilen yöneticinin tanrısal özellikler taşıması’ fikri noktasından hareketle, kökeninin Mezopotamya ve devamında Mısır’daki yönetici kültlerine dayandığı düşünülen yönetici kültünün, bu uygarlıklarda ve Yunan uygarlığındaki, gelişimi söz konusu çalışmanın özünü oluşturmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Gelişimini ancak, etkili politik güçlerin uluslar üstü imparatorluk devletlerine dönüştüğü aşamada tamamlayabilen yönetici kültü hakimiyetinin en fazla hissedildiği dönem, hiç şüphesiz Roma İmparatorluk Dönemi olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Roma’da Iulius Caesar diktatörlüğünden önce resmi olarak hiçbir insana tanrısal onurlandırma verilmemiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Özellikle ‘yöneticilerin tanrılar tarafından, dünyadaki vekilleri olmak üzere seçilen ölümlüler’ olması ve ‘tanrılar tarafından seçilen yöneticinin tanrısal özellikler taşıması’ fikri noktasından hareketle, kökeninin Mezopotamya ve devamında Mısır’daki yönetici kültlerine dayandığı düşünülen yönetici kültünün, bu uygarlıklarda ve Yunan uygarlığındaki, gelişimi söz konusu çalışmanın özünü oluşturmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Yönetici Kültü · Mezopotamya · Mısır

Özet

Gelişimini ancak, etkili politik güçlerin uluslar üstü imparatorluk devletlerine dönüştüğü aşamada tamamlayabilen yönetici kültü hakimiyetinin en fazla hissedildiği dönem, hiç şüphesiz Roma İmparatorluk Dönemi olmuştur. Roma’da Iulius Caesar diktatörlüğünden önce resmi olarak hiçbir insana tanrısal onurlandırma verilmemiştir. Bunun gibi bir kült, ön koşul olarak iktidarın sürekli ve mutlak olmasını gerektirmektedir ve bu da Caesar’dan önce kimse tarafından elde edilememiştir. Ancak bu durum, böylesi bir tapınım düşüncesinin Romalılardan önce kimsenin zihninde olmadığı anlamına gelmemektedir. Özellikle ‘yöneticilerin tanrılar tarafından, dünyadaki vekilleri olmak üzere seçilen ölümlüler’ olması ve ‘tanrılar tarafından seçilen yöneticinin tanrısal özellikler taşıması’ fikri noktasından hareketle, kökeninin Mezopotamya ve devamında Mısır’daki yönetici kültlerine dayandığı düşünülen yönetici kültünün, bu uygarlıklarda ve Yunan uygarlığındaki, gelişimi söz konusu çalışmanın özünü oluşturmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

HEPDİNÇLER, Ö. T. (2022). Yönetici Kültünün Antik Yakın Doğu ve Yunan Uygarlıklarındaki Gelişimi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 22 - Sayı: 3, 761–784. https://ajindex.com/articles/460103

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Antonaccio, C. M. (1995). An Archaeology of Ancestors: Tomb Cult and Hero Cult in Early Greece, Maryland: Rowman&Littlefield Publishers.
  2. Arrianos. Anabasis, Erişim adresi: http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Arr.+An.+3.3.2&fromdoc=
  3. Assman, J. (1990). Ma’at: Gerechtigkeit und Unsterblichkeit im Ägypten, München: C. H. Beck. Badian, E. (1981). The deification of Alexander the Great, H. J. Dell (Ed.), Ancient Macedonian Studies in Honor of Charles F. Edson (Hidryma Meletôn Chersonêsou tou Haimou, Vol. 158) içinde, (s. 27-71), Thessaloniki: Institute for Balkan Studies. Badian, E. (1996). Alexander the Great between two thrones and heaven: variations on an old theme, A. Small (Ed.), Subject and Ruler: The Cult of the Ruling Power in Classical Antiquity (JRA Supplementary Series No. 17) içinde, (s. 11-26), Michigan: Ann Arbor. Balsdon, J. P. V. D. (1950).
  4. The divinity of Alexander, Historia, 1(3), 363-388. Erişim adresi: http://www.jstor.org/stable/4434310
  5. Barjamovic, G. (2012). Propaganda and practice in Assyrian and Persian imperial culture, P. Fibinger Bang, D. Kolodziejczyk (Ed.), Universal Empire. A Comparative Approach to Imperial Culture and Representation in Eurasian History içinde, (s. 43-59), New York: Cambridge University Press.
  6. Beare, R. (1980). Ptolemy’s daimon and ruler cult, Klio, 62, 328-330. https://doi.org/10.1524/klio.1980.62.62.327
  7. Beck-Schachter, A. J. (2016).
  8. The Lysandreia, T. Figueira (Ed.), Myth, Text, and History at Sparta (Gorgias Studies in Classical and Late Antiquity 18) içinde, (s. 105-167), New Jersey: Gorgias Press.
  9. Bevan, E. R. (1901). The deification of kings in the Greek cities, The English Historical Review, 64, 625-639. https://doi.org/10.1093/ehr/XVI.LXIV.625
  10. Bevan, E. R. (1968). The House of Ptolemy. A History of Egypt under the Ptolemaic Dynasty, Chicago: Argonaut Inc. Publishers.
  11. Bodine, W. R. (1994).
  12. Sumerians, A. J. Hoerth, v.d. (Ed.), Peoples of the Old Testament World içinde, (s. 19-42), Michigan: Baker Academic Publishing. Bonatz, D. (2007). The divine image of the king: religious representation of political power in the Hittite Empire, M. Heinz, M. H. Feldman (Ed.), Representations of political power. Case histories from times of change and dissolving order in the Ancient Near East içinde, (s. 111-136), Indiana: Eisenbrauns. Bosworth, A. B. (1988). Conquest and Empire. The Reign of Alexander the Great, Cambridge: Cambridge University Press.
  13. Brisch, N. (2006). The priestess and the king: the divine kingshi