KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Kırklareli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi / 2020 / Cilt: 4 - Sayı: 1

TÜRKİYE’DE KONUT ÜRETİM ÖZELLİKLERİNİN 1964-2019 ARASINDA UZUN DÖNEMLİ DÖNÜŞÜMÜ

LONG TERM TRANSFORMATION OF HOUSING PRODUCTION CHARACTERISTICS IN TURKEY FROM 1964 TO 2009

Murat ÇİFTÇİ
Sayfa
83–99
Yayın Tarihi
2020-06-24
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Elde edilen bulgular, konut üretiminin sürekli arttığını göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Konut üretimi, sanayileşme ve beraberinde getirdiği kentleşmeyle birlikte hız kazanmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye’de de Demokrat Parti döneminden itibaren hız kazanan kentleşme, konut ihtiyacının da süratle artışına yol açmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Elde edilen bulgular, konut üretiminin sürekli arttığını göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2008 Verileri
⚙️Değişkenler:Konut piyasası · konut üretimi

Özet

Konut üretimi, sanayileşme ve beraberinde getirdiği kentleşmeyle birlikte hız kazanmıştır. Türkiye’de de Demokrat Parti döneminden itibaren hız kazanan kentleşme, konut ihtiyacının da süratle artışına yol açmıştır. Son yıllardaysa konut üretiminde çok ciddi sıçrama yaşanmıştır. Bu durum, 2008 küresel krizi sonrasında bollaşan yabancı sermayenin ülkemizde sabit sermaye yatırımları yerine verimsiz olduğu savunulan konut üretimine aktarıldığı eleştirilerini beraberinde getirmiştir. Bu çalışmada ise 1964-2019 arasındaki 56 yıllık dönemde apartman ve ev nitelikli konut üretiminde yaşanan gelişimin analizine odaklanılmıştır. Veriler TÜİK’ten derlenmiştir. 56 yıllık uzun dönem ise a) 1964-1979 için planlı kalkınma dönemi, b) 1980-2002 arası için neoliberal dönem, c) 2003-2019 arası için Adalet ve Kalkınma Partisi dönemi olarak 3 alt döneme ayrılarak alt dönemler arasında karşılaştırmalar gerçekleştirilmiştir. Elde edilen bulgular, konut üretiminin sürekli arttığını göstermektedir. Konut üretiminde apartmanların büyüklüğü her geçen gün yükselirken apartman başına düşen daire sayısı da süratle artmıştır. Buysa apartmanların hem m2 hem de daire sayısı cinsinden büyüdüğüdür. Hem daire hem müstakil ev büyüklüğüyse özellikle 2003 sonrasında çok keskin şekilde artmıştır. Gerek daire gerekse de müstakil ev büyüklüğünde yaşanan artış, üretilen konut niteliğinde de düzenli olarak iyileşmenin yaşandığını, diğer bir deyişle lüks niteliğinde olduğunu desteklemektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇİFTÇİ, M. (2020). TÜRKİYE’DE KONUT ÜRETİM ÖZELLİKLERİNİN 1964-2019 ARASINDA UZUN DÖNEMLİ DÖNÜŞÜMÜ. Kırklareli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 4 - Sayı: 1, 83–99. https://ajindex.com/articles/417388

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. Adaman, F. ve Ç. Keyder (2006). Türkiye’de Büyük Kentlerin, Gecekondu ve Çöküntü Mahallelerinde Yaşanan Yoksulluk ve Sosyal Dışlanma. İstanbul,
  2. Araştırma Raporu. Akalın, M. (2016). “Sosyal Konutların Türkiye’nin Konut Politikaları İçerisindeki Yeri ve Toki’nin Sosyal Konut Uygulamaları”. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26 (1): 107-123.
  3. Aksoylu, S. (2015). “Development of the Urban Periphery and Issues Related to Urban Landscape Due to Gated Communities”. Journalism and Mass Communication, 5 (8): 415-427.
  4. Akyol Altun, T. D. (2010). “Kapalı Konut Siteleri ve ‘Mahalle’ Kavramı”. İdealkent Dergisi, 2: 216-244.
  5. Akyol Altun, T. D. (2012). “İzmir’de Yeni Bir Konut Üretim Süreci Olarak Kapalı Konut Siteleri”. İdealkent Dergisi, 6: 40-61.
  6. Aydın, S. (2012). “İstanbul’da “Orta Sınıf” ve Kapalı Siteler”, İdealkent Dergisi, 6: 96-123
  7. Bekdemir, A. P. (2007). “İstanbul - Bahçeşehir Toplukonut Yerleşmesinde Dış Mekân Kullanım Olanaklarının İrdelenmesi”. İÜ Orman Fakültesi Dergisi, 57 (1): 81-105.
  8. Bektaş, Y. ve A. Türkün (2017). “Kentsel Dönüşümde Karma Gelirli Konut Stratejisi ve Türkiye’ye Özgü Dinamikler: Ankara Altındağ-Gültepe Örneği”. Megaron, 11 (2): 263-279.
  9. Berköz, L. (2012). “Güvenlikli Yerleşimler: Konut Kullanıcılarının Yaşam Tercihlerindeki Değişim”. İdealkent Dergisi, 6: 172-189.
  10. Bozdoğan, S. (1996). “Vernacular Architecture and Identity Politics: The Case of the "Turkish House". Traditional Dwellings and Settlements Review, 7 (2): 7-18.
  11. Çelikyay, H. Selma (2017). “Kent İmgelerinin Kamusal Alanı Tariflemedeki Rolü”. s. 19-41, Editör: H. Selma Çelikyay, Kamusal Alanların Mekânsal Organizasyonu, Bartın Üniversitesi yayınları, Bartın. Çoban, A. N. (2012). “Cumhuriyetin İlanından Günümüze Konut Politikası”. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 67(3): 75-108.
  12. Derin Öncel, A. ve G. Özaydın (2012). “Kapalı Site Olgusunun Değişim Sürecine Bir Bakış: Beykoz Soğuksu Örneği”. İdealkent Dergisi, 6: 62-83.
  13. Dinçer, İ. ve Z. M. Enlil (2002). “Eski Kent Merkezinde Yeni Yoksullar: Tarlabaşı-İstanbul”. s. 415-424, Yoksulluk Kent Yoksulluğu ve Planlama konulu Dünya Şehircilik Günü 26. Kolokyumu, Ankara. 6-8. Kasım.2002 TMMOB Şehir Plancıları Odası ve Gazi Üniversitesi. Yoksulluk Kent Yoksulluğu ve Planlama Bildiri Kitabı. Dinçer, İ., Z. Enlil ve Y. Evren (2009). “İstanbul’un Koruma Alanlarının Değerlendirilmesi”. Megaron, 4 (1): 81-95.
  14. Dirimtekin, H. (1969). “Konut Ekonomisi”. Eskişehir İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi Dergisi, 5 (1): 8-22.
  15. Gökgür, P. (2017). “Kamus