Dergiler / Maden Tetkik ve Arama Dergisi / 1969 / Cilt: 72 - Sayı: 72

KUZEY ANADOLU FAYI HAKKINDA

ÜBER DIE NORDANATOLISCHE HORIZONTALVERSCHIEBUNG

Sayfa
1–27
Yayın Tarihi
1969-01-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu konu, yazıda ayrıntılı olarak eleştirilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Takriben 1100 km uzunluktaki Kuzey Anadolu fayı doğrultu atımlı ve sağ yönlü aktif bir fay (dextral-transcurrent fault) olup, son 30 senede vukua gelen yıkıcı depremler esnasında boyları ve atımları arazi üzerinde müşahede edilmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Fay tek bir kayma düzlemi olmayıp, birçok parçalardan müteşekkil, 500-1000 m genişlikte bir «fay zonu» halindedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu konu, yazıda ayrıntılı olarak eleştirilmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:KUZEY · ANADOLU · FAYI

Özet

Takriben 1100 km uzunluktaki Kuzey Anadolu fayı doğrultu atımlı ve sağ yönlü aktif bir fay (dextral-transcurrent fault) olup, son 30 senede vukua gelen yıkıcı depremler esnasında boyları ve atımları arazi üzerinde müşahede edilmiştir. Fay tek bir kayma düzlemi olmayıp, birçok parçalardan müteşekkil, 500-1000 m genişlikte bir «fay zonu» halindedir. Bu zonda ezilmiş-parçalanmış kayaçlar, . sıcak ve soğuk su kaynakları, traverten teşekkülleri, gölcükler ve yer yer genç volkan konileri tezahür eder. Fayın muhtelif parçaları, depremler esnasında 1.5-4-3 m yatay ve 0.5-1.5 m düşey atımlargöstermişlerdir. Fayın Pliosen veya Kuaternerden beri hareket halinde bulunduğunu ve genç Kuaternerden bu yana 800-1000 metrelik yatay bir atımı olduğunu, fay boyunca yatakları ötelenen genç vadi tabanlarından çıkarmak mümkün olmaktadır. Ancak, N. Pavoni'nin (1961) ileri sürdüğü gibi, hareketin Eosen başından beri devam ettiğini ve bu esnada 350-400 km lik yatay bir yer değiştirmenin vukua geldiğini kabul etmek için gösterilen jeolojik delillerin yeterli olmadığı kanısındayız. Bu konu, yazıda ayrıntılı olarak eleştirilmiştir.

Abstract

The North Anatolian fault System, about 1100 km long, is a recent dextral transcurrent fault, It has been made up by several parts which are arranged in a crushed zone of 500 - 1000-meter width. Numerous offset stream channels, shutter ridges, sag ponds, hot springs, travertines, and young volcanic cones mark this zone. During the catastrophic earthquakes of the last thirty years the lengths and displacements ofthe fault Segments have been observed and measured on the field. Dislocations have been found to be 0.5-1.5 m in vertical, and 1.5-4.3 m in horizontal direction. The North Anatolian fault movement has begun in Quaternary or in Pliocene time, and caused a displacement of 800-1000 m during the former, and a few kilometers during the latter period. Thus, the author of this article does not share the views of Pavoni (1961), where he states a displacement of 300-400 km along the fault line, because his arguments on the matter can not be proved by geological facts. This theme will be discussed in detail in the following article.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KETİN, İ. (1969). KUZEY ANADOLU FAYI HAKKINDA. Maden Tetkik ve Arama Dergisi, Cilt: 72 - Sayı: 72, 1–27. https://ajindex.com/articles/386815

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (6)

  1. ABDÜSSELAMOĞLU, Ş. (1959): Almacıkdağı ile Mudurnu ve Göynük civarının jeolojisi. Fen Fak. Monogr., no. 14, istanbul. ALLEN, C. R. (1957): San Andreas fault zone in San Gorgonio Pass, South Calif. Bull. Geol. Soc. Am., vol. 68. (1960): Agua Blanca Fault-A major transverse structure of Northern Baja Califomia, Mexico. Bull. Geol. Soc. Am., vol. 71, s. 457-482. (1962): Circum-Pacific faulting in the Philippines-Taiwan Region. Journ. Geophys. Research, vol. 67, no. 12. (1965): Transcurrent faults in Continental areas. Phil. Trans. no. 1088. A Symposium on Continental Drift, London, Royal Soc., s. 82-89. (1967): Recent faulting in Northern Turkey (Abstracts). Bull. Geol. Soc. Am. Spec. Paper (in press). AMBRASEYS, N. N. & ZATOPEK, A. (1968): The Varto-Üstükran (Anatolia) earthquake of 19 August 1966; Summary of a Field Report. Bull. Seism. Soc. Am., vol. 58, no. l, s. 47-103. (1968): Preliminary note on the earthquake of July 22, 1967 in Adapazarı (Turkey). Bull. Seism. Soc., vol. 58, no. l, s. 477-78. 8/a; ZATOPEK; TAŞDEMİROĞLU & AYTUN (1968): The Mudurnu Valley (West Anatolia) earthquake. UNESCO-Consultants Report, no. 622, Paris. ARNI, P. (1938): Kırşehir-Keskin ve Yerköy zelzelesi hakkında. M.T.A. Yayınl, ser. B, no. l, Ankara.
  2. BENİOFF, H. (1959): Circum-Pacific tectonics. Publ. Domin. Observ. Ottawa, 20/2, s. 395-402. (1962): Movements on major transcurrent faulls, Chapter 4 in «Continental Drift». Edited by S. K. RUNCORN; Acad. Press,
  3. London. BLUMENTHAL, M; PAMİR, H.N. & AKYOL, Î.H. (1943): Şimalî Anadolu zelzele sahasının jeolojisi ve 1942 yılı sonunda buralarda yapılan makro-sismik müşahedeler (Osmancık-Erbaa). M.T.A. Mecm. no. 1/29, Ankara. (1945): Lâdik deprem hattı (Samsun ili). M.T.A. Mecm. no. 1/33, Ankara. (1945): Niksar güneyindeki Kelkit dislokasyonu ve tektonikle ilgisi. M.T.A. Mecm. no. 2/34, Ankara. (1950): Orta ve Aşağı Kızılırmak Bölgesinin (Tokat, Amasya, Havza, Erbaa, Niksar) jeolojisi hakkında. M.T.A. Publ., ser. D, no. 4, Ankara.
  4. BREMER, H. (1964):
  5. Kleinasien, Handbuch der stratigraphischen Geologie. Bd. IV, Jura, s. 488-492. (1965): Zur Ammonitenfauna und Stratigraphie des.unteren Lias (Sinemurium bis Carixium) in der Umgebung von Ankara (Türkei). N. Jb. Geol. Palaeont. Abh. 122/2, s. 127-221. (1966): Ammoniten aus dem unteren Bajocium und unteren Bathonium in der Umgebung von Ankara (Türkei). N. Jb. Geol. Palaeont. Abh. 125/Festband, s. 155-169.
  6. CANITEZ, N. (1968): Türkiye ve civarında deprem odak hareketleri ve