Dergiler / İDEALKENT / 2015 / Cilt: 6 - Sayı: 17

Çocukların Gözünden Çocuk Dostu Yer Kavramı ve Yaşanılan Çevrelerin Değerlendirilmesi: İstanbul Örneği

Children’s Understanding of the Concept of Child-Friendly Places and Their Assessment of Their Living Environments: The Case of Istanbul

Sayfa
140–181
Yayın Tarihi
2015-09-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu kapsamda yazar, İstanbul’un altı mahallesinde 9-11 yaş aralığındaki yaklaşık 240 çocuğun katıldığı bir çocuk dostu şehir projesindeki grup söyleşisi (odak grup ve nominal grup), haritalama ve mahalle planlama atölyesinde elde ettiği bulguları okuyucuya sunmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale, çocuk dostu yer kavramının İstanbul’da yaşayan çocuklar için ne anlam ifade ettiğini, bu tanım bağlamında yaşadıkları mahalleleri çocuk dostu olarak görüp görmediklerini nedenleriyle anlamayı amaçlamaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu kapsamda yazar, İstanbul’un altı mahallesinde 9-11 yaş aralığındaki yaklaşık 240 çocuğun katıldığı bir çocuk dostu şehir projesindeki grup söyleşisi (odak grup ve nominal grup), haritalama ve mahalle planlama atölyesinde elde ettiği bulguları okuyucuya sunmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makalede paylaşılan yöntem ve bulgular ile benzer çalışmaları yürütmek isteyen araştırmacılara yol gösterilmesi ve yerel yönetimlerin daha çocuk dostu çevreler yaratma konusunda bilinçlendirilmesi hedeflenmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Çocuk Dostu Yer · Çocuk Dostu Şehirler · Çocukların Çevrelerini Değerlendirmesi

Özet

Bu makale, çocuk dostu yer kavramının İstanbul’da yaşayan çocuklar için ne anlam ifade ettiğini, bu tanım bağlamında yaşadıkları mahalleleri çocuk dostu olarak görüp görmediklerini nedenleriyle anlamayı amaçlamaktadır. Bu kapsamda yazar, İstanbul’un altı mahallesinde 9-11 yaş aralığındaki yaklaşık 240 çocuğun katıldığı bir çocuk dostu şehir projesindeki grup söyleşisi (odak grup ve nominal grup), haritalama ve mahalle planlama atölyesinde elde ettiği bulguları okuyucuya sunmaktadır. Bulgular, İstanbul’daki çalışmaya dahil olan yerel yönetimlerin, Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi’nde, Gündem 21’de ve Habitat Ajandası’nda belirtilen hükümlere uyma konusunda yetersiz kaldıklarını göstermektedir. Çalışmada yer alan çocukların büyük bir kısmı, çeşitli nedenden dolayı mahallesini çocuk dostu görmemektedir. En fazla üzerinde durulan sorunlar yaşanılan çevrelerin mekânsal ve sosyal nitelik sorunları ve bu yerlerin güvensiz ve emniyetsiz oluşları ile ilişkilidir. Bu makalede paylaşılan yöntem ve bulgular ile benzer çalışmaları yürütmek isteyen araştırmacılara yol gösterilmesi ve yerel yönetimlerin daha çocuk dostu çevreler yaratma konusunda bilinçlendirilmesi hedeflenmektedir.

Abstract

This paper aims to investigate whether children living in Istanbul view their neighborhoods as ‘child-friendly’ based on their understanding of the concept of ‘child-friendly places’. In this context, the author focuses on the results of a child-friendly city project, which was conducted with approximately 240 nine- to-eleven-year-old children living in six neighborhoods of Istanbul. Data are obtained from focus groups, nominal groups, and mapping and neighborhood planning workshops. Results show that local governments, which participated in the project, failed to meet the commitments they have made to children in the Convention on the Rights of the Child, Agenda 21 and the Habitat Agenda. It was found that many children do not view their neighborhood as a child-friendly place. Many children supported their views by referring to the following problems of their neighborhoods: the lack of environmental (spatial) quality, poor social capital, and safety and security issues. The author argues that the methods and results discussed here would help researchers interested in conducting similar studies and enlighten local governments in the production of more child-friendly environments.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SEVERCAN, Y. C. (2015). Çocukların Gözünden Çocuk Dostu Yer Kavramı ve Yaşanılan Çevrelerin Değerlendirilmesi: İstanbul Örneği. İDEALKENT, Cilt: 6 - Sayı: 17, 140–181. https://ajindex.com/articles/31987

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Bridgman, R. (2004a) Child-Friendly Cities: Canadian perspectives. Children, Youth and Environments, 14(2), 178-200.
  2. Bridgman, R. (2004b) Criteria for best practices in child-friendly cities: Involving young people in urban planning and design. Canadian Journal of Urban Research, 13(2), 337-346.
  3. Chatterjee, S. (2005) Children’s friendship with place: A conceptual inquiry. Children, Youth and Environments, 15(1), 1-26.
  4. Chatterjee, S. (2006) Children’s Friendship with Place: An exploration of Environmental Child Friendliness of Children’s Environments in Cities. Basılmamış doktora tezi. North Carolina State University, Tasarım Programı. Churchman, A. (2003) Is there a place for children in the city? Journal of Urban Design, 8(2), 99-111.
  5. Chawla, L. (Der.) (2002a) Growing Up in an Urbanizing World. Londra: Unesco Publishing/ Earthscan. Chawla, L. (2002a) "Insight, creativity and thoughts on the environment": Integrating children and youth into human settlement development. Environment and Urbanization, 14(2), 11-22.
  6. Childress, H. (2004) Teenagers, territories and the appropriation of space. Childhood, 11(2), 195-205.
  7. Doll, B. (1996) Children without friends: Implications for practice and policy. The School Psychology Review, 25(2), 165-183.
  8. Dötterweich, J. A. (2006) Building effective community partnerships for youth development: Lessons learned from ACT for youth. Journal of Public Health Management Practice, November (Suppl), S51-S59. Gurstein, P., Lovato, C. ve Ross, S. (2003) Youth participation in planning: Strategies for social action. Canadian Journal of Urban Research, 12(2), 249-274.
  9. Haikkola, L. ve Horelli, L. (2002) Young People as Social and Environmental Agents in Finland and in Italy: An Overview of the Legislative Situation of Young People, the Structures for and Examples of Participation in Finland, and the Concept of the Child-Friendly Environment. Basılmamış makale. HUT/Centre for Urban and Regional Studies. Haikkola, L. ve Horelli, L. (2004) Interpretations of Environmental Child-Friendliness in a Neighbourhood of Helsinki. İçinde L. Horelli ve M. Prezza (Der.) Child-Friendly Environments: Approaches and Lessons. Espoo, Finlandiya: Helsinki University of Technology, Centre for Urban and Regional Studies. Haikkola, L., Pacilli, M. G., Horelli, L. ve Prezza, M. (2007) Interpretations of Urban Child-Friendliness: A comparative study of two neighborhoods in Helsinki and Rome. Children, Youth and Environments, 17(4), 319-351.
  10. Hart, R., Daiute, C