Dergiler / Ankara Üniversitesi SBF Dergisi / 2017 / Cilt: 72 - Sayı: 2

TÜRK ALEVİLİĞİNİN İNŞASI: ORYANTALİZM, TARİHÇİLİK, MİLLİYETÇİLİK VE DİN YAZIMI

Sayfa
487–492
Yayın Tarihi
2017-06-09
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Söz konusu partinin sözcüleri ve destekçileri dayandıkları siyasal geleneğin ve toplumsal tabanın ülkenin yakın tarihinde olup bitenlerde hiçbir dahlinin olmadığını her fırsatta dile getirmektedir

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:2002’den beri Türkiye’yi İslamcı siyasal gelenekten doğan bir partinin yönetmesi, ülkenin yakın tarihine dair tartışmaları canlı kılmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:AKP’nin iktidara gelmesi hem bazı muhalifleri hem de destekçileri tarafından “eski Türkiye’den” bir kopuş olarak değerlendirilmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Söz konusu partinin sözcüleri ve destekçileri dayandıkları siyasal geleneğin ve toplumsal tabanın ülkenin yakın tarihinde olup bitenlerde hiçbir dahlinin olmadığını her fırsatta dile getirmektedir
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:2002 Verileri
⚙️Değişkenler:tarih · milliyet · TÜRK ALEVİLİĞİ

Özet

2002’den beri Türkiye’yi İslamcı siyasal gelenekten doğan bir partinin yönetmesi, ülkenin yakın tarihine dair tartışmaları canlı kılmaktadır. AKP’nin iktidara gelmesi hem bazı muhalifleri hem de destekçileri tarafından “eski Türkiye’den” bir kopuş olarak değerlendirilmektedir. Söz konusu partinin sözcüleri ve destekçileri dayandıkları siyasal geleneğin ve toplumsal tabanın ülkenin yakın tarihinde olup bitenlerde hiçbir dahlinin olmadığını her fırsatta dile getirmektedir

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KIRMIZI, H. (2017). TÜRK ALEVİLİĞİNİN İNŞASI: ORYANTALİZM, TARİHÇİLİK, MİLLİYETÇİLİK VE DİN YAZIMI. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, Cilt: 72 - Sayı: 2, 487–492. https://ajindex.com/articles/265852

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (1)

  1. Referans 1 Osmanlı’nın son dönemlerinde bile güçlü bir bağ kurulmadığını kanıtlamak için Dressler, Kâmûs-i Türkî’yi referans vermektedir (s. 3).