Journals / Ankara Üniversitesi SBF Dergisi / 2017 / Cilt: 72 - Sayı: 2

TÜRK ALEVİLİĞİNİN İNŞASI: ORYANTALİZM, TARİHÇİLİK, MİLLİYETÇİLİK VE DİN YAZIMI

Pages
487–492
Publication Date
2017-06-09
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Söz konusu partinin sözcüleri ve destekçileri dayandıkları siyasal geleneğin ve toplumsal tabanın ülkenin yakın tarihinde olup bitenlerde hiçbir dahlinin olmadığını her fırsatta dile getirmektedir

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:2002’den beri Türkiye’yi İslamcı siyasal gelenekten doğan bir partinin yönetmesi, ülkenin yakın tarihine dair tartışmaları canlı kılmaktadır.
📊
Key Findings & Data:AKP’nin iktidara gelmesi hem bazı muhalifleri hem de destekçileri tarafından “eski Türkiye’den” bir kopuş olarak değerlendirilmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Söz konusu partinin sözcüleri ve destekçileri dayandıkları siyasal geleneğin ve toplumsal tabanın ülkenin yakın tarihinde olup bitenlerde hiçbir dahlinin olmadığını her fırsatta dile getirmektedir
🔬Design:Lab & Field Experiment
📍Scope:2002 Verileri
⚙️Variables:tarih · milliyet · TÜRK ALEVİLİĞİ

Özet

2002’den beri Türkiye’yi İslamcı siyasal gelenekten doğan bir partinin yönetmesi, ülkenin yakın tarihine dair tartışmaları canlı kılmaktadır. AKP’nin iktidara gelmesi hem bazı muhalifleri hem de destekçileri tarafından “eski Türkiye’den” bir kopuş olarak değerlendirilmektedir. Söz konusu partinin sözcüleri ve destekçileri dayandıkları siyasal geleneğin ve toplumsal tabanın ülkenin yakın tarihinde olup bitenlerde hiçbir dahlinin olmadığını her fırsatta dile getirmektedir

🔖

Cite This Article

KIRMIZI, H. (2017). TÜRK ALEVİLİĞİNİN İNŞASI: ORYANTALİZM, TARİHÇİLİK, MİLLİYETÇİLİK VE DİN YAZIMI. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, Cilt: 72 - Sayı: 2, 487–492. https://ajindex.com/articles/265852

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (1)

  1. Referans 1 Osmanlı’nın son dönemlerinde bile güçlü bir bağ kurulmadığını kanıtlamak için Dressler, Kâmûs-i Türkî’yi referans vermektedir (s. 3).