Dergiler / Şarkiyat / 2021 / Cilt: 13 - Sayı: 1

HİCRET YOLCULUĞU BAĞLAMINDA İMÂMİYYE ŞÎASI’NIN HZ. EBÛ BEKİR ALGISI

APPROACH OF IMAMIYYAH TO ABU BAKR IN THE CONTEXT OF “COMPANIONSHIP IN THE CAVE”

Sayfa
129–153
Yayın Tarihi
2021-04-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmamızda söz konusu yaklaşımlar özellikle temel siyer ve İslâm tarihi kaynaklarıyla mukayese edilerek konunun vuzuha kavuşması ve Şiî müelliflerin meseleye yaklaşımlarının doğru olup olmadığının ortaya konulması amaçlanmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Peygamber’in ashâbı arasında en etkili isimlerden biri hiç şüphesiz Hz.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ali karşısında onun imâmet tartışmalarının tarafı olarak görülmesi ve buna bağlı olarak Hz.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmamızda söz konusu yaklaşımlar özellikle temel siyer ve İslâm tarihi kaynaklarıyla mukayese edilerek konunun vuzuha kavuşması ve Şiî müelliflerin meseleye yaklaşımlarının doğru olup olmadığının ortaya konulması amaçlanmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Ebû Bekir · Hicret · Mağara

Özet

Hz. Peygamber’in ashâbı arasında en etkili isimlerden biri hiç şüphesiz Hz. Ebû Bekir’dir. O, Hz. Peygamber’e ilk iman edenlerden biri olmasının yanında O’na bağlılığı, İslâm yolundaki fedakârlığı ve cömertlik gibi hasletleriyle temel tarih ve siyer kaynaklarında ön plana çıkmaktadır. Aynı zamanda o, Ehl-i Sünnet’e göre Hz. Peygamber’e gerek dostluk gerekse sıhriyet bakımından en yakın sahâbîdir. Buna karşılık Hz. Ebû Bekir hakkında Şiî-İmâmî ilim adamlarının aynı kanaatte olduğu söylenemez. Şîa’nın, bu konudaki olumsuz yaklaşımı bariz bir biçimde kaynaklarda görülmektedir. Elbette bunun pek çok nedeni vardır. Ancak burada esas gerekçe, Hz. Ali karşısında onun imâmet tartışmalarının tarafı olarak görülmesi ve buna bağlı olarak Hz. Ali ile Hz. Ebû Bekir arasında bir rekabet zemini oluşturulmak istenmesidir. Çalışmada ele alacağımız temel konu Hz. Peygamber’in Mekke’den Medine’ye hicreti esnasında ona yol arkadaşlığı yapan, hassaten “yâr-ı gâr” olarak da tavsif edilen Hz. Ebû Bekir’in, bu olay bağlamında Şiî kaynaklar nezdinde nasıl değerlendirildiğidir. Çalışmamızda söz konusu yaklaşımlar özellikle temel siyer ve İslâm tarihi kaynaklarıyla mukayese edilerek konunun vuzuha kavuşması ve Şiî müelliflerin meseleye yaklaşımlarının doğru olup olmadığının ortaya konulması amaçlanmaktadır.

Abstract

One of the most influential names among the companions of the Prophet’s (p.b.u.h.) is undoubtedly Abu Bakr. In addition to being one of the first to believe in the Prophet, he comes to the forefront in basic historical and sirah (prophetic biography) sources with his attributes such as his devotion to Him, his sacrifice in the way of Islam and his generosity. At the same time, he is the closest companion to the Prophet in terms of friendship and affinity according to Ahl al-Sunnah. On the other hand, it cannot be said that Shiite-Imamate scholars have the same opinion about Abu Bakr. The negative approach of Shi'a on this issue is clearly seen in the sources. Of course, there are many reasons for this. However, the main reason here is that he is seen as the party of the imamate disputes against Ali and therefore the desire to create a competition ground between Ali and Abu Bakr. The main issue we will deal with in this study is how Abu Bakr, who was the companion to the Prophet during his migration from Mecca to Medina and who was also described as his “cave companion”, was evaluated in the Shiite sources in the context of this event. In our study, it is aimed to clarify the subject by comparing the aforementioned approaches especially with the basic sirah and Islamic historical sources and to reveal whether the approach of the Shia authors to the issue is correct or not.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AKDOĞAN, M. N. (2021). HİCRET YOLCULUĞU BAĞLAMINDA İMÂMİYYE ŞÎASI’NIN HZ. EBÛ BEKİR ALGISI. Şarkiyat, Cilt: 13 - Sayı: 1, 129–153. https://ajindex.com/articles/220680

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. AKDOĞAN, Mehmet Nur. “Kitâbu Süleym b. Kays ve Kaynaklık Değeri”. Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 3, Sayı: 2, Aralık 2004, s. 1-22.
  2. AKDOĞAN, Mehmet Nur. Şiî Kaynaklara Göre Hz. Ömer. Ankara: Araştırma Yayınları, 2017. AMİLÎ, Ali el-Kûrânî. Elf Sual ve İşkal. 3 Cilt. b.y.: Dârü’l-Hüdâ, 2008/1429. ARI, Mehmet Salih. İmâmiyye Şîası Kaynaklarına Göre İlk Üç Halîfe. İstanbul: Düşün Yayıncılık, 2011.
  3. AYCAN, İrfan - SÖYLEMEZ, Mahfuz. İdeolojik Tarih Okumaları. Ankara: Ankara Okulu Yayınları, 2002. AYYÂŞÎ, Muhammed b. Mes‘ûd (ö. 320/932). Tefsîru’l-Ayyâşî, 2 Cilt. Tahrân: el-Mektebetü’l-İlmiyyetü’l-İslâmiyye, ts. BÂKILLÂNÎ, Ebû Bekr Muhammed b. Tayyib (ö. 403/1013). Temhîdu’l-Evâil ve Telhîsu’d-Delâil. Beyrût: Müessesetü’l-Kütübi’s-Sekâfiyye, 1987/1407. BEHRÂNÎ, Hâşim el-Hüseynî (ö. 1107/1694). el-Burhân fî Tefsîri’l-Kur’ân. 8 Cilt. Beyrût: Müessesetü’l-A‘lemî, 2006/1427. BEYÂDÎ, Zeynüddin Ali b. Muhammed (ö. 877/1472). es-Sırâtu’l-Müstakîm ila Müstehıkki’t-Takdîm. 3 Cilt. b.y.: el-Mektebetü’l-Murtazaviyye, ts. BOZAN, Metin. İmamiyye Şiasının İmamet Tasavvuru. Ankara: İlâhiyât Yayınları, 2007. BUHÂRÎ, Ebû Muhammed İsmâîl (ö. 256/869). el-Câmiu’s-Sahîhu’l-Müsnedü’l-Muhtasar min Umûri Rasûlillâh ve Sünenihî ve Eyyâmihî. 9 Cilt. b.y.: Dâru Tavkı’n-Necât, 1987/1408. CÂHIZ, Ebû Osmân Amr b. Bahr (ö. 255/869). Kitâbu’l-Osmâniyye. Beyrût: Dârü’l-Cîl, 1991/1411. DEMİR, Mahmut. Hadis ve İdeoloji. Ankara: Otto Yayınları, 2015.
  4. FAYDA, Mustafa. “Ebû Bekir”. TDV İslâm Ansiklopedisi, https://islamansiklopedisi.org.tr/ebu-bekir (10.12.2020). FÎRÛZÂBÂDÎ, Muhammed b. Ya‘kûb (ö. 817/1415). er-Redd ale’r-Râfıza. Mısır: Mektebetü’l-İmâm el-Buhârî, 2007/1428. HEYET. Kur’ân Yolu; Türkçe Meâl ve Tefsir. Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 2006. HİLLÎ, el-Hasan b. Yûsuf b. el-Mutahhar (ö. 726/1325). er-Ricâl. b.y., ts. (yazma) İBN ATIYYE, Ebû Muhammed Abdülhak b. Gâlib b. Abdirrahmân el-Endelüsî (ö. 541/1147). el-Muharrerü’l-Vecîz fî Tefsîri’l-Kitâbi’l-Azîz. 6 Cilt. Beyrût: Dârü’l-Kütübi’l-İlmiyye, 2001/1422. İBN DÂVÛD EL-HİLLÎ, Takiyüddîn el-Hasen b. Ali b. Dâvûd (ö. 707/1307). Kitâbu’r-Ricâl. Tahrân: İntişarat-ı Danişgâh-i Tahrân, 1383. İBN EBÎ HÂTİM ER-RÂZÎ, Ebû Muhammed Abdurrahmân b. Muhammed (ö. 327/938). Tefsîrü’l-Kur’âni’l-Azîm. 13 Cilt. Suudi Arabistan: Mektebetü Nizâr Mustafâ el-Bâz, 1998/1419. İBN HACER EL-HEYTEMÎ, Ebü’l-Abbâs Şihâbüddîn Ahmed b. Muhammed b. Muhammed el-Heytemî (ö. 974/1567). es-Savâiku’l-Muhrika fi’r-Redd ‘alâ Ehli’l-Bida‘ ve’