KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 10 - Sayı: 20

CHANTAL MOUFFE’UN AGONİSTİK DEMOKRASİ KURAMINA ELEŞTİREL BİR BAKIŞ

ADEM ÇELİK
Sayfa
1062–1085
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Mouffe’un agonistik demokrasi modeli, kendisinin savunduğunun aksine müzakereci bir çerçeveye oturmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Chantal Mouffe, liberal demokrasinin toplulaştırıcı (aggregative) ve müzakereci (deliberative) demokrasi modellerini ekonomik ve etik kavramlardan hareket ettiği, siyasalı kuran antagonizmaları kavrayamadığı için eleştirir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu makale, Mouffe’un agonistik demokrasi kuramı ile müzakereci kuramın uzlaşabilir modeller olduğunu ve Mouffe’un iki kuram arasındaki farkı abarttığını savunmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Mouffe’un agonistik demokrasi modeli, kendisinin savunduğunun aksine müzakereci bir çerçeveye oturmaktadır.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Antagonizma · Agonizma · Radikal Demokrasi

Özet

Chantal Mouffe, liberal demokrasinin toplulaştırıcı (aggregative) ve müzakereci (deliberative) demokrasi modellerini ekonomik ve etik kavramlardan hareket ettiği, siyasalı kuran antagonizmaları kavrayamadığı için eleştirir. Bu iki modelinde, evrensel, rasyonel ve kimliksiz birey anlayışından hareket ettiğini savunur. Bu modeller yerine agonistik ya da radikal demokrasi olarak adlandırılan bir model önerir. Bu modelin, antagonizmaları ehlileştirip agonizmaya dönüştüreceğini iddia eder. Bunun için, liberal demokrasinin özgürlük ve eşitlik gibi etik-politik ilkelerini agonistik çekişmenin ön koşulu haline getirir. Modern demokrasinin kurucu unsuru olarak çoğulculuğu görmesine rağmen, çoğulculuğu liberal demokratik ilkeleri benimseyenlerle sınırlandırır. Bu sınırın meşru olabilmesinin koşulu, belirli ahlaki ilkelere ve normlara atıf yapmaktır. Diğer bir ifade ile liberal demokratik ilkeleri sadece siyasal değil aynı zamanda ahlaki ilkeler olarak kavramaktır. Bu durumda, agonistik demokrasi modeli müzakereci bir çerçeveye yaklaşmaktadır. Bu makale, Mouffe’un agonistik demokrasi kuramı ile müzakereci kuramın uzlaşabilir modeller olduğunu ve Mouffe’un iki kuram arasındaki farkı abarttığını savunmaktadır. Mouffe’un agonistik demokrasi modeli, kendisinin savunduğunun aksine müzakereci bir çerçeveye oturmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇELİK, A. (2019). CHANTAL MOUFFE’UN AGONİSTİK DEMOKRASİ KURAMINA ELEŞTİREL BİR BAKIŞ. Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 20, 1062–1085. https://ajindex.com/articles/206798

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (22)

  1. Arendt, H. (2014), Geçmişle gelecek arasında. Çev: Bahadır Sina Şener, İstanbul:
  2. İletişim Yayınları.
  3. Benhabib, S. (1999a), Müzakereci bir demokratik meşruiyet modeline doğru. S. Benhabib (Ed.) Demokrasi ve farklılık siyasal düzenin sınırlarının tartışılmaya açılması içinde (ss.101-139). Çev: Zeynep Gürata-Cem Gürsel, İstanbul:
  4. Demokrasi Kitaplığı. Benhabib, S. (1999b). Demokratik moment ve farklılık sorunu. S. Benhabib (Ed.) Demokrasi ve farklılık siyasal düzenin sınırlarının tartışılmaya açılması içinde (ss.11-33). Çev: Zeynep Gürata-Cem Gürsel, İstanbul:
  5. Demokrasi Kitaplığı. Dyzenhaus, D. (2019). Devlete itibarını iade etmek. C. Mouffe (Ed.) Carl Schmitt’in meydan okuması içinde (ss. 111-133). Çev: Hivren Demir Atay-Hakan Atay, İstanbul:
  6. İletişim Yayınları.
  7. Erman, E. (2009). What is wrong with agonistic pluralism? Reflections on conflict in democratic theory. Philosophy & Social Criticism, 35(9), 1-24. DOI: 10.1177/0191453709343385 Habermas, J. (1999). Demokrasinin üç normatif modeli. S. Benhabib (Ed.) Demokrasi ve farklılık siyasal düzenin sınırlarının tartışılmaya açılması içinde (ss.37-50). Çev: Zeynep Gürata-Cem Gürsel, İstanbul:
  8. Demokrasi Kitaplığı. Habermas, J. (2017). “Öteki” olmak “öteki”yle yaşamak siyaset kuramı yazıları. Çev: İlknur Aka, İstanbul:
  9. Yapı Kredi Yayınları.
  10. Hirst, P. (2019). Carl Schmitt’in kararcılığı. C. Mouffe (Ed.) Carl Schmitt’in meydan okuması içinde (ss. 17-31). Çev: Hivren Demir Atay-Hakan Atay, İstanbul:
  11. İletişim Yayınları.
  12. Gentile, E. (2019). “Demokraside her zaman halk egemendir” (yalan!). Çev: Volkan Çandar, İstanbul:
  13. İletişim Yayınları.
  14. Kardeş, M. E. (2015). Schmitt’le birlikte Schmitt’e karşı politik felsefe açısından Carl Schmitt ve düşüncesi. İstanbul:
  15. İletişim Yayınları.
  16. Knops, A. (2007). Debate: Agonism as deliberation – on Mouffe’s theory of democracy. The Journal of Political Philosophy, 15(1), 115-126.
  17. Laclau, E., & Mouffe, C. (2017). Hegemonya ve sosyalist strateji radikal demokratik bir politikaya doğru. Çev: Ahmet Kardam, İstanbul:
  18. İletişim Yayınları.
  19. Mouffe, C. (1995). Democratic politics today. C. Mouffe (Ed.) In Dimensions of Radical Democracy (pp. 1-17), London: Verso. Mouffe, C. (1999). Demokrasi, iktidar ve “siyasal düzen”. S. Benhabib (Ed.) Demokrasi ve farklılık siyasal düzenin sınırlarının tartışılmaya açılması içinde (ss.347-363). Çev: Zeynep Gürata-Cem Gürsel, İstanbul:
  20. Demokrasi Kitaplığı. Mouffe, C. (2008). Siyasetin dönüşü. Çev: Fahri Bakırcı-Ali Çolak, Ankara:
  21. Epos Yayınları.
  22. Mouffe, C. (2015a