Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightNihayetinde; yazarın yazım süreçlerinde beslendiği kaynakların izleri de inceleme alanına dâhil edilerek Güray Süngü’nün romanları üzerinden şiir, şair ve metinlerarasılık üçgeninde mümkün olduğu kadar bütünlüklü bir çerçeve oluşturulmaya çalışılmıştır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Diğer metinlerden bağımsız bir metin olamayacağı esasını benimseyen metinlerarası ilişkiler, Mikhael Bakhtin’den Gerard Genette’a kadar birçok ismin katkı sunduğu yazınsal bir kuramı ifade eder. Kullanımı çok daha öncelere dayansa da metinlerarası ilişkilerin kuramsal kabulü, postmodern metinlerle beraber 1960’lı yıllara denk düşer. Özellikle Julia Kristeva’nın çalışmaları ve metinlerarasılığı kavram olarak ilk defa kullanması, bu kabulde belirleyici olur. Hemen her yazarın eserinde kullanabildiği metinlerarası ilişkiler, günümüz yazın eleştirisinde araştırmacılar tarafından da sıklıkla başvurulan bir yöntemdir. Bu çalışmada Türk edebiyatının son dönem yazarlarından Güray Süngü’nün romanlarına yer verilmiştir. Üretken bir yazar olan Süngü’nün romanlarında, çeşitli metinlerarası tekniklerle değerlendirilebilecek birçok şair ve şiirden izlere yer verilir. Bu izler; bazen şairlerin günlük gibi düz yazı tarzındaki eserlerine dayanırken bazen de çeşitli şiirlerden bir ya da birkaç dizenin kullanımıyla ilgilidir. Süngü’nün romanlarıyla sınırlandırılmış olan bu çalışma, metinlerarası ilişkiler çerçevesinde değerlendirilen tekniklerle gerçekleştirilir. Böylece Süngü’nün romanlarında kullanılan metinlerarası ilişkilerin çerçevesi belirlenmeye çalışılır. Bu çerçevede; şiir formatındaki metinlerin nesir haline çevrildiği “düzyazılaştırma”, sezdirim yoluyla göndermenin yapıldığı “anıştırma”, başka metinlerden sözcüğü sözcüğüne yapılan “alıntı” gibi çeşitli metinlerarası dönüşümlerin izleri sürülmektedir. Nihayetinde; yazarın yazım süreçlerinde beslendiği kaynakların izleri de inceleme alanına dâhil edilerek Güray Süngü’nün romanları üzerinden şiir, şair ve metinlerarasılık üçgeninde mümkün olduğu kadar bütünlüklü bir çerçeve oluşturulmaya çalışılmıştır.
Abstract
Intertextual relations, which adopts the principle that no text can exist independently of other texts, represents a literary theory to which many figures, from Michael Bakhtin to Gerard Genette, have contributed. Although its use dates back much earlier, the theoretical acceptance of intertextual relations coincides with the 1960s, with postmodern texts. Julia Kristeva's work, in particular, and her pioneering use of the concept of intertextuality, have been decisive in establishing this view. Intertextual relations, which almost every writer can use in their works, are also a frequently employed method by researchers in contemporary literary criticism. This study focuses on the novels of Güray Süngü, one of the contemporary writers of Turkish literature. Süngü, a productive writer, incorporates traces of many poets and poems in his novels that can be analyzed through various intertextual techniques. These traces sometimes rely on the prose-like, diary-style works of poets, and sometimes they involve the use of one or several lines from various poems. This study, limited to Süngü's novels, is carried out with techniques evaluated within the framework of intertextual relationships. Thus, the framework of intertextual relationships used in Süngü’s novels is also attempted to be revealed. Within this framework, the traces of various intertextual transformations are explored, such as "prose transcription," where texts in poetic format are converted into prose; "allusion," where references are made through suggestion; and "quotation," which is a verbatim quotation from other texts. Ultimately, an attempt was made to create a framework as comprehensive as possible on Süngü's novels through the triangle of poetry, poets, and intertextuality, by including the traces of the sources that fed the author's writing processes within the scope of the examination.