Dergiler / Mavi Atlas / 2026 / Cilt: 14 Sayı: 2

Gösteri ve Eleştiri Arasında: Noël Coward’ın Cavalcade Oyununda Jingoizm ve Çözülüşü

Between Pageant and Critique: Jingoism and Its Undoing in Noël Coward’s Cavalcade

Ayşe Şensoy(OSMANİYE KORKUT ATA ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-1792-2381
Sayfa
547–559
Yayın Tarihi
2026-10-31
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Cavalcade, jingoizmin yoğun coşkudan düşünsel bir hüzne uzanan seyrini izleyerek ve savaş ve imparatorluk sonrası Britanya ulusal kimliğinin yeniden değerlendirilmesine kapı aralayarak hem emperyal nostaljinin bir ürünü hem de eleştirisi olarak karşımıza çıkmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale, vatanseverlik, kahramanlık, Britanya ulusal kimliği ve ulusal gururu yücelttiği için uzun süredir övgüyle karşılanan Noël Coward’ın Cavalcade (1931) adlı oyununa, jingoizm kavramını merkezi bir yorumlama çerçevesi olarak ön plana çıkararak kapsamlı bir yeniden değerlendirme sunmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Oyun geleneksel olarak Britanya kimliğinin vatansever bir kutlaması olarak okunsa da bu çalışma eserin Britanya tarihinin belirsizliklerle dolu yılları olan 1899 ile 1930 arasında ülkeyi şekillendiren ideolojik güçleri hem yansıtan hem de sorgulayan şovenist bir geçit töreni inşa ettiğini ileri sürmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Cavalcade, jingoizmin yoğun coşkudan düşünsel bir hüzne uzanan seyrini izleyerek ve savaş ve imparatorluk sonrası Britanya ulusal kimliğinin yeniden değerlendirilmesine kapı aralayarak hem emperyal nostaljinin bir ürünü hem de eleştirisi olarak karşımıza çıkmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Jingo Şarkısı · Jingoizm · Noël Coward

Özet

Bu makale, vatanseverlik, kahramanlık, Britanya ulusal kimliği ve ulusal gururu yücelttiği için uzun süredir övgüyle karşılanan Noël Coward’ın Cavalcade (1931) adlı oyununa, jingoizm kavramını merkezi bir yorumlama çerçevesi olarak ön plana çıkararak kapsamlı bir yeniden değerlendirme sunmaktadır. Oyun geleneksel olarak Britanya kimliğinin vatansever bir kutlaması olarak okunsa da bu çalışma eserin Britanya tarihinin belirsizliklerle dolu yılları olan 1899 ile 1930 arasında ülkeyi şekillendiren ideolojik güçleri hem yansıtan hem de sorgulayan şovenist bir geçit töreni inşa ettiğini ileri sürmektedir. Tarihsel, sosyopolitik ve kültürel bağlamlara dayanan makale, jingoizmi geç Viktorya ve Edward dönemi emperyal söylemi içine yerleştirerek kavramın kökenlerini müzikhol kültüründen ulusalcı ve emperyal ideolojinin bir aracına dönüşmesine kadar izler. Temel sahnelerin, karakterlerin ve şarkıların derinlemesine incelenmesi yoluyla yapılan çözümleme, jingoizmin oyunda işçi sınıfı coşkusundan çocukların ve üst sınıfın militarist değerleri içselleştirmesine kadar toplumun farklı katmanlarına nasıl nüfuz ettiğini gösterir. Ayrıca körü körüne milliyetçiliğin, ırksal önyargıların ve emperyal kibrin nasıl normalleştirildiğini ve nesiller boyu aktarıldığını ortaya koymaktadır. Oyunun performatif unsurları, özellikle vatansever şarkılar ve Mafeking Gecesi gibi halka açık kutlamalar, savaşın tiyatrolaştırılmasını ve emperyal şiddetin popüler bir gösteriye dönüşmesini açığa çıkarmaktadır. Makale aynı zamanda Coward’ın bu ideolojiye yönelik ikircikli eleştirisine de dikkat çekmektedir. Coşkulu milliyetçilik anlarını kayıp, hayal kırıklığı ve ironi ile yan yana getirerek oyun, nihayetinde jingoist söylemi sarsmaktadır. Cavalcade, jingoizmin yoğun coşkudan düşünsel bir hüzne uzanan seyrini izleyerek ve savaş ve imparatorluk sonrası Britanya ulusal kimliğinin yeniden değerlendirilmesine kapı aralayarak hem emperyal nostaljinin bir ürünü hem de eleştirisi olarak karşımıza çıkmaktadır.

Abstract

This article offers a comprehensive re-evaluation of Noël Coward’s Cavalcade (1931), a play long praised for celebrating patriotism, heroism, British identity, and national pride, by foregrounding the concept of jingoism as a central interpretive framework. While the play has traditionally been read as a patriotic celebration of British identity, this study argues that it constructs a jingoistic pageant that both reflects and interrogates the ideological forces shaping Britain between 1899 and 1930, which were the years of uncertainties in British history. Drawing on historical, sociopolitical, and cultural contexts, the article situates jingoism within late Victorian and Edwardian imperial discourse, tracing its origins from music-hall culture to its consolidation as an instrument of nationalist and imperial ideology. Through close readings of key scenes, characters, and songs, the analysis demonstrates how jingoism permeates multiple strata of society in the play from working-class enthusiasm to the internalisation of militaristic values by children and the upper class. It also reveals how blind nationalism, racial prejudice, and imperial arrogance are normalised and transmitted across generations. The play’s performative elements, particularly patriotic songs and public celebrations like Mafeking Night, further expose the theatricalization of war and the transformation of imperial violence into popular spectacle. At the same time, the article points out Coward’s ambivalent critique of such ideology. By juxtaposing moments of exuberant nationalism with loss, disillusionment, and irony, the play ultimately destabilises jingoistic rhetoric. Cavalcade appears as both an outcome and a critique of imperial nostalgia, tracing the path of jingoism from intense zeal to contemplative sorrow and prompting a reconsideration of British national identity following war and empire.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Şensoy, A. (2026). Gösteri ve Eleştiri Arasında: Noël Coward’ın Cavalcade Oyununda Jingoizm ve Çözülüşü. Mavi Atlas, Cilt: 14 Sayı: 2, 547–559. https://doi.org/10.18795/gumusmaviatlas.1941580

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (41)

  1. American Peace Society. (1897). The genesis of jingoism. The Advocate of Peace (1894-1920), 59(4), 88-91. https://www.jstor.org/stable/25751029
  2. Antony, L. (2003). The puzzle of patriotism. Peace Review, 15(4), 379-384. https://doi.org/10.1080/1040265032000156843
  3. Boehmer, E. (2011). The worlding of the jingo poem. The Yearbook of English Studies, 41(2), 41-57. https://doi.org/10.5699/yearenglstud.41.2.0041
  4. Booth, M. (1996). Soldiers of the queen: Drury Lane imperialism. In M. Hays & A. Nikolopoulou (Eds.), Melodrama: The cultural emergence of a genre (pp. 3-20). St. Martin’s Press.
  5. Cameron, R. (2013). “Shrill small voices. drowned out by the general trumpetings of praise”: The reception of Noël Coward’s Cavalcade. The Space Between, 9(1), 77-100.
  6. Coward, N. P. (1932). Cavalcade. William Heinemann.
  7. Coward, N. P. (1934). Introduction. In Play parade (pp. vii-xviii). William Heinemann.
  8. Coward, N. P. (1937). Present indicative. William Heinemann.
  9. Cunningham, H. (1971). Jingoism in 1877-78. Victorian Studies, 14(4), 429-453. https://www.jstor.org/stable/3825960
  10. Cunningham, H. (1983). Jingoism and patriotism. History Workshop Journal, 16(1), 189-190. https://doi.org/10.1093/hwj/16.1.189
  11. Day, B. (Ed.). (2010). The Noël Coward reader. Alfred A. Knopf.
  12. Fisher, C. (1992). Noël Coward: A biography. St. Martin’s Press.
  13. Graves, R., & Hodge, A. (1941). The long week end: A social history of Great Britain, 1918-1939. Macmillan.
  14. Gray, F. (1987). Noel Coward. Macmillan.
  15. The history and words of Auld Lang Syne. (2017, February 7). Scotland. Retrieved May 15, 2025, from https://www.scotland.org/inspiration/the-history-and-words-of-auld-lang-syne
  16. Hoare, P. (1998). Noël Coward: A biography. The University of Chicago Press.
  17. Hobson, J. A. (1900). The war in South Africa: Its causes and effects. James Nisbet.
  18. Hobson, J. A. (1901). The psychology of jingoism. Grant Richards.
  19. Holderness, G. (1991). “What ish my nation?”: Shakespeare and national identities. Textual Practice, 5(1), 74-93. https://doi.org/10.1080/09502369108582105
  20. Holyoake, G. J. (1878, March 13). The jingoes in the park. The Daily News, 3.
  21. Holyoake, G. J. (1892). Sixty years of an agitator’s life (Vol. 2). T. Fisher Unwin.
  22. Jackson, R. (2022). Noël Coward: The playwright’s craft in a changing theatre. Methuen.
  23. Jackson, R. (2025). Noël Coward. Routledge.
  24. Kiernan, R. F. (1986). Noel Coward. Ungar.
  25. King, E. (2014). The emergence of “jingo” and “jingoism” as political terms in public debate in Great Britain (1878-1880). Journal of Historical Pragmatics, 15(2), 292-313. https://doi.org/10.1075/jhp.15.2.07kin
  26. Kissel, H. (2009). Coward in an hour. In an Hour Books.
  27. Lahr, J. (1982). Coward the playwright. Methuen.
  28. Lesley, C. (1976). Remembered laughter: The life of Noel Coward. Alfred A. Knopf.
  29. Lesley, C., Payn, G., & Morley, S. (1979). Noel Coward and his friends. William Morrow.
  30. Mannin, E. (1932, January 29). A play which makes me rage. New Leader, 7.
  31. Matthew, H. C. G., & Harrison, B. (Eds.). (2004). Oxford dictionary of national biography in association with the British Academy: From the earliest times to the year 2000 (Vol. 54). Oxford University Press.
  32. Morley, S. (2016). A talent to amuse: A life of Noel Coward. Dean Street Press. (Original work published 1969).
  33. Price, R. N. (1977). Society, status and jingoism: The social roots of lower middle class patriotism, 1870-1900. In G. Crossick (Ed.), The lower middle class in Britain 1870-1914 (pp. 89-112). St. Martin’s Press.
  34. The Queen’s Royal Surrey Regimental Association. (n.d.). Band and drums music: The Queen’s Regiment 1966- 1992. The Queen’s Royal Surrey Regiment. Retrieved April 10, 2025, from https://www.queensroyalsurreys.org.uk/regimental-music/queens-music-1966-1992.html
  35. Russell, D. (1987). Popular music in England, 1840-1914: A social history. McGill-Queen’s University Press.
  36. Sala, G. A. (1878, March 16). Echoes of the week. The Illustrated London News, 243.
  37. Summerfield, P. (1986). Patriotism and empire: Music hall entertainment, 1870-1914. In J. M. MacKenzie (Ed.), Imperialism and popular culture (pp. 17-48). Manchester University Press.
  38. Thomson, J. (1750). The works of James Thomson (Vol. 3). A. Millar.
  39. Thornton, A. P. (1968). For the file on empire: Essays and reviews. Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1007/978-1-349-81777-1
  40. Turner, M. R., & Miall, A. (Eds.). (1982). The Edwardian song book: Drawing-room ballads, 1900-1914, from the catalogue of Boosey & Co. Methuen.
  41. Cameron, R. (2013). “Shrill small voices. drowned out by the general trumpetings of praise”: The reception of Noël Coward’s Cavalcade. The Space Between, 9(1), 77-100.