KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Güvenlik Stratejileri Dergisi / 2015 / Cilt: 11 - Sayı: 22

21. Yüzyıl için Caydırıcılık: Teori ve Pratikte Neler Değişti?

Hakan MEHMETCİK
Sayfa
31–60
Yayın Tarihi
2015-10-20
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Türkçe literatürde eksikliği duyulan caydırıcılık kavram ve teorisinin bütünsel analizini sunması bakımında makale özgün bir değer içermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Soğuk Savaş yıllarında teorik olarak en fazla gelişmiş ve pratikte en etkin şekilde uygulanmış olan “Caydırıcılık/Nükleer Caydırıcılık”, stratejik düzeyde devletlerin yöneldiği en önemli dış politika araçlarından biri haline gelmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kendisi iki kutuplu yapı ve karşılıklı nükleer yok oluşa dayanan Soğuk Savaş’ın bir eseri olan caydırıcılık teori ve pratiği, farklı evrelerden geçerek gelişmiş ve çok yoğun bir şekilde çalışılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Türkçe literatürde eksikliği duyulan caydırıcılık kavram ve teorisinin bütünsel analizini sunması bakımında makale özgün bir değer içermektedir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Caydırıcılık · Klasik Caydırıcılık Teorisi

Özet

Soğuk Savaş yıllarında teorik olarak en fazla gelişmiş ve pratikte en etkin şekilde uygulanmış olan “Caydırıcılık/Nükleer Caydırıcılık”, stratejik düzeyde devletlerin yöneldiği en önemli dış politika araçlarından biri haline gelmiştir. Kendisi iki kutuplu yapı ve karşılıklı nükleer yok oluşa dayanan Soğuk Savaş’ın bir eseri olan caydırıcılık teori ve pratiği, farklı evrelerden geçerek gelişmiş ve çok yoğun bir şekilde çalışılmıştır. Soğuk Savaş’ın sona ermesiyle ise, akademik çalışma konusu olarak çekiciliğini bir süre kaybetmiştir. Fakat gerek 11 Eylül sonrası değişen tehdit algıları, gerekse de Doğu Avrupa, Doğu Asya ve Orta Doğu’da yaşanan son gelişmeler caydırıcılık teori ve pratiğine olan ilgiyi yeniden artırmıştır. Bu çalışmanın amacı, 21. yüzyıl caydırıcılık teori ve pratiğine hâkim olan unsurların analizini sunmaktır. Bu amaçla makalede kavram olarak caydırıcılık, klasik caydırıcılık teorisinin önermeleri ve bunlara getirilen eleştiriler analiz edilerek günümüz caydırıcılık teorisine ve pratiğine egemen olan unsurlar karşılaştırmalı yöntemle incelenecektir. Türkçe literatürde eksikliği duyulan caydırıcılık kavram ve teorisinin bütünsel analizini sunması bakımında makale özgün bir değer içermektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

MEHMETCİK, H. (2015). 21. Yüzyıl için Caydırıcılık: Teori ve Pratikte Neler Değişti?. Güvenlik Stratejileri Dergisi, Cilt: 11 - Sayı: 22, 31–60. https://ajindex.com/articles/157758

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (19)

  1. ACHEN, Christopher H., and SNIDAL, Duncan. “Rational Deterrence Theory and Comparative Case Studies.” World Politics 41, no. 2 (January 1, 1989): 143–169.
  2. ACTON, James. Deterrence during Disarmament: Deep Nuclear Reductions and International Security. Abingdon: Routledge, 2011.
  3. ALLISON, Graham. “How to Stop Nuclear Terror.” Foreign Affairs 83 (2004): 64. ALLISON, Graham T, and ZELIKOW, Philip. Essence of Decision: Explaining the Cuban Missile Crisis. New York: Longman, 1999.
  4. BALDWIN, David A. “The Power of Positive Sanctions.” World Politics 24, no. 1 (October 1, 1971): 19–38.
  5. BRAYBROOKE, David, and LINDBLOM, Charles Edward. A Strategy of Decision: Policy Evaluation as a Social Process. Second Edition. New York: Free Press of Glencoe, 1967.
  6. BRODIE, Bernard. Strategy in the Missile Age. Santa Monica, CA: RAND, 2007.
  7. BRODIE, Bernard. The Absolute Weapon: Atomic Power and World Order,. Freeport, N.Y.: Books for Libraries Press, 1972.
  8. BUNDY, McGeorge. “The Bishops and the Bomb.” The New York Review of Books (pre-1986), June 16, 1983.
  9. CRAWFORD, Timothy W. Pivotal Deterrence: Third-Party Statecraft and the Pursuit of Peace. Ithaca: Cornell University Press, 2003.
  10. DEUTCH, John. “A Nuclear Posture for Today.” Foreign Affairs 84, no. 1 (January 1, 2005): 49–60.
  11. FREEDMAN, Lawrence. Deterrence. Cambridge, UK; Malden, MA: Polity Press, 2004.
  12. GEORGE, Alexander L, and SMOKE, Richard. Deterrence in American Foreign Policy. New York: Columbia University Press, 1974.
  13. GEORGE, Alexander L. Bridging the Gap: Theory and Practice in Foreign Policy. Washington, D.C: United States Institute of Peace, 1993.
  14. GEORGE, Alexander L., SIMONS, William E., and HALL, David K. The Limits Of Coercive Diplomacy: Second Edition. Boston: Westview Press, 1971.
  15. GLASER, Charles L., and FETTER, Steve. “Counterforce Revisited: Assessing the Nuclear Posture Review’s New Missions.” International Security 30, no. 2 (October 1, 2005): 84–126.
  16. GRAHAM, Cheryl M. “Deterrence Revalidated: An Investigation of the Practice and Application of Deterrence in the Post-Cold War World”. Ph.D., University of Aberdeen, 2010.
  17. HUIGENS, Kyron. “Dead End of Deterrence, and Beyond, The.” Wm. & Mary L. Rev. 41 (1999): 943. HUTH, Paul K. “Deterrence and International Conflict: Empirical Findings and Theoretical Debates.” Annual Review of Political Science 2, no. 1 (1999): 25–48.
  18. HUTH, Paul K. Extended Deterrence and the Prevention of War. First Edition. Yale University Press, 1988.
  19. JERVIS, Robert. “Deterrence Theory Revisit