Dergiler / Uluslararası Türk Lehçe Araştırmaları Dergisi (TÜRKLAD) / 2025 / Cilt: 9 Sayı: 2

15. YÜZYIL ANADOLU SAHASI TÜRKÇE METİNLERDE TAKIMYILDIZLAR

Constellations in Turkish texts from the 14th and 15th centuries in Anatolia

Hacer Tokyürek(Erciyes Üniversitesi)0000-0002-0008-1213
Sayfa
249–292
Yayın Tarihi
2025-12-20
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Elde edilen bulgular, klasik Türk mesnevîlerinde geçen takımyıldız adlarının, İslam astronomi kaynaklarına dayandığını ve Batlamyus ile es-Sûfî’nin etkisini açıkça yansıttığını göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale, 14. ve 15. yüzyıl Anadolu sahasına ait üç mesnevî olan Ahmedî’nin İskendernâme’si, Firdevsî-i Tavil’in Daʿvet-nâme’si ve anonim ʿAcâʾibü’l-Mahlûkāt adlı eserlerde yer alan takımyıldız adlarını inceleyerek, bu verilerin İslam astronomi geleneği içerisindeki yerini belirlemeyi amaçlamaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ayrıca yıldızların işlevsel kullanımları (yön tayini, hastalıkları iyileştirme inancı gibi) da değerlendirilecektir.
💡
Sonuç & Katkı:Elde edilen bulgular, klasik Türk mesnevîlerinde geçen takımyıldız adlarının, İslam astronomi kaynaklarına dayandığını ve Batlamyus ile es-Sûfî’nin etkisini açıkça yansıttığını göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Takımyıldızlar · İslam astronomisi · Batlamyus

Özet

Bu makale, 14. ve 15. yüzyıl Anadolu sahasına ait üç mesnevî olan Ahmedî’nin İskendernâme’si, Firdevsî-i Tavil’in Daʿvet-nâme’si ve anonim ʿAcâʾibü’l-Mahlûkāt adlı eserlerde yer alan takımyıldız adlarını inceleyerek, bu verilerin İslam astronomi geleneği içerisindeki yerini belirlemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın temel amacı, bu edebî metinlerde geçen yıldız sayıları ve takımyıldız adlarının, Batlamyus’un Almagest’i ve Abdurrahmân es-Sûfî’nin Kitâbü Suveri’l-Kevâkibi’s-Sâbite adlı eserleriyle olan ilişkisini ortaya koymaktır. Çalışmada karşılaştırmalı analiz yöntemi benimsenmiş; yıldız sayımları, takımyıldız adlandırmaları ve sembolik anlatımlar sistematik olarak ele alınmıştır. Ayrıca yıldızların işlevsel kullanımları (yön tayini, hastalıkları iyileştirme inancı gibi) da değerlendirilecektir. Elde edilen bulgular, klasik Türk mesnevîlerinde geçen takımyıldız adlarının, İslam astronomi kaynaklarına dayandığını ve Batlamyus ile es-Sûfî’nin etkisini açıkça yansıttığını göstermektedir.

Abstract

This article aims to determine the place of these data in the Islamic astronomy tradition by examining the constellation names in three mesnevis from the 14th and 15th centuries Anatolian field: Ahmedi’s Iskandarname, Firdawsī-i Tavīl’s Daʿvet-nāme, and the anonymous ʿAjāʾib al-Makhlūqāt. The main purpose of the study is to reveal the relationship between the star counts and constellation names in these literary texts and Ptolemy’s Almagest and ʿAbd al-Raḥmān al-Ṣūfī’s Kitāb Ṣuwar al-Kawākib al-Thābita. The comparative analysis method is adopted in the study; star counts, constellation names, and symbolic expressions are systematically discussed. In addition, the functional uses of stars (such as direction determination, belief in healing diseases) will also be evaluated. The findings show that the names of the constellations in the classical Turkish masnavis are based on Islamic astronomy sources and clearly reflect the influence of Ptolemy and al-Ṣūfī.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Tokyürek, H. (2025). 15. YÜZYIL ANADOLU SAHASI TÜRKÇE METİNLERDE TAKIMYILDIZLAR. Uluslararası Türk Lehçe Araştırmaları Dergisi (TÜRKLAD), Cilt: 9 Sayı: 2, 249–292. https://doi.org/10.30563/turklad.1733425

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (21)

  1. Akdoğan, Y. ve Kutsal, N. (2019). İskendernâme, Ahmedî. Ankara: Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı.
  2. Bistué, B. (2016). Collaborative Translation and Multi-Version Texts in Early Modern Europe. London: Routledge.
  3. Büyükkarcı, F. (1995). Firdevsî-i Tavîl and His Daʻvet-nāme (İnterpretation, Transcription, Index, Facsimile And Microfiche). Cambridge Mass: Harvard University, The Department of Near Eastern Languages and Civilizations.
  4. Danışan Polat, G. (2016). 16. Yüzyılda Osmanlılarda Deniz Astronomisi ve Astronomi Aletleri. Yayımlanmamış Doktora Tezi, İstanbul: İstanbul Üniversitesi.
  5. Evans, J. (1998). The History &Practice of Ancient Astronomy. Oxford: Oxford University Press.
  6. Güneş, H. A. (2022). Klasik Öncesi Dönem Türk Şiirinde Astroloji. Doktora Tezi, İstanbul: Medeniyet Üniversitesi.
  7. Hafez, İ. (2010). Abdul-Rahman al-Şūfī and his Book of the Fixed Stars: A Journey of Re-discovery. Unpublished Ph.D. Thesis, Centre for Astronomy, Australia: James Cook University.
  8. Hunger, H. ve Pingree, D. (1999). Astral Sciences in Mesopotamia. Leiden, Boston, Köln: Printed in the Netherlands.
  9. Kut, G. (1995). Acâibü’l-Mahlûkāt. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, c. 1. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 315-317.
  10. Li, Y. S. (2014). Some Star Names in Modern Turkic Languages-II. Türk Dili Belleten, 62-2, 157-201.
  11. Needham, J. ve Ling, W. (2005). Science and Civilisation in China: Volume 3: Mathematics and the Sciences of the Heavens and the Earth. Cambridge: Cambridge University Press.
  12. Pannekoek, A. (1961). A History of Astronomy. New York: Interscience Publishers.
  13. Peters, C. H. F. ve Knobel, E. B. (1915). Ptolemy’s Catalogue of Stars a Revision of the Almagest. Washington: The Carnegie Institution of Washington.
  14. Ronan, C. A. (2003). Bilim Tarihi: Dünya Kültürlerinde Bilimin Tarihi ve Gelişmesi. Çev. Ekmeleddin İhsanoğlu ve Feza Günergun. Ankara: Tübitak Yayınları.
  15. Priskin, G. (2019). ‘The Constellations of the Egyptian Astronomical Diagrams’, ENIM 12, 137-180.
  16. Pultar, M. (2007). Yıldız Adları Sözlüğü. Türkiye İş Bankası.
  17. Sarıkaya, B. (2019). Tercüme-i Acâ’ibü’l-Mahlûkât ve Garâ’ibü’l-Mevcûdât. Ankara: Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı.
  18. Sun, X. ve Kistemaker, J. (1997). The Chinese Sky During the Han: Constellating Stars and Society. Leiden, New York, Köln: Brill.
  19. Toomer, G. J. (1984). Ptolemy’s Almagest. London: Duckworth.
  20. Turan, H. (2021). İslam Sanatında Kantûrus (Kentaur) Tasviri. Sanat Tarihi Dergisi, 30/1, 149-173, https://doi.org/10.29135/std.768136.
  21. https://web.archive.org/web/20130102014231/http://oxforddictionaries.com/definition/english/constellation (Erişim tarihi: 27.03.2025)