Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightÇalışma, Laclau ve Mouffe’un hegemonik siyaset biçimini modern demokratik devrimle ilişkilendiren tarihsel sınırlamasını kabul etmekle birlikte, hegemonik mantıkların erken devlet oluşumu gibi anlamın henüz sabitlenmediği dönemlerde de yorumlayıcı bir değer taşıyabileceğini önermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Ernesto Laclau’nun post-Marksist hegemonya teorisini Eski Mısır’ın erken devlet oluşumu ve teokratik siyasal yapısı üzerinden yorumlayarak siyasal rızanın inşasında dinsel simgelerin rolünü tartışmayı amaçlamaktadır. Geleneksel Marksist yaklaşımların toplumsal düzeni yalnızca üretim ilişkileri ve sınıf yapıları üzerinden açıklayan indirgemeci perspektifinin aksine, çalışma toplumsal kimliklerin söylemsel olarak nasıl kurulduğunu ve bu süreçte antagonizmanın nasıl işlediğini incelemektedir. Araştırma, nitel yöntemlerden doküman analizi, kuramsal karşılaştırma ve tematik çözümleme üzerine kurulmuştur. İlk aşamada Laclau ve Mouffe’un hegemonya teorisindeki eklemlenme ve antagonizma kavramları ile Laclau’nun sonraki çalışmalarında geliştirdiği boş gösteren kavramı kuramsal çerçeve olarak ele alınmıştır. İkinci aşamada Eski Mısır’ın dinsel ve siyasal yapısına ilişkin ikincil literatür ile bu literatürde aktarılan ikonografik ve yazılı tanıklıklar iki tema altında çözümlenmiştir. Analiz sonucunda Horus ile özdeşleşen kral figürünün toplumun farklı taleplerini bir araya getiren hegemonik bir “boş gösteren” işlevi gördüğü, ma’at (düzen) ile isfet (kaos) arasındaki karşıtlığın ise bu eşdeğerlik zincirinin dışsal sınırını kuran antagonizma olarak işlediği ileri sürülmüştür. Çalışma, Laclau ve Mouffe’un hegemonik siyaset biçimini modern demokratik devrimle ilişkilendiren tarihsel sınırlamasını kabul etmekle birlikte, hegemonik mantıkların erken devlet oluşumu gibi anlamın henüz sabitlenmediği dönemlerde de yorumlayıcı bir değer taşıyabileceğini önermektedir.
Abstract
This study aims to interpret Ernesto Laclau’s post-Marxist theory of hegemony through early state formation and the theocratic political structure of Ancient Egypt, and to discuss the role of religious symbols in the construction of political consent. Unlike traditional Marxist approaches that explain social order solely through production relations and class structures, the study examines how social identities are discursively constructed and how antagonism operates within this process. The research is based on qualitative methods, namely document analysis, theoretical comparison and thematic analysis. In the first stage, the concepts of articulation and antagonism from Laclau and Mouffe’s theory of hegemony, together with the concept of the empty signifier developed in Laclau’s later work, are adopted as the theoretical framework. In the second stage, the secondary literature on the religious and political structure of Ancient Egypt, and the iconographic and textual evidence reported in this literature, are analysed under two themes. The analysis suggests that the figure of the king identified with Horus functioned as a hegemonic “empty signifier” unifying the diverse demands of society, while the opposition between ma’at (order) and isfet (chaos) operated as the antagonism constituting the external frontier of this chain of equivalence. While acknowledging Laclau and Mouffe’s historical qualification that links the hegemonic form of politics to the modern democratic revolution, the study proposes that hegemonic logics may still carry interpretive value in periods such as early state formation, when meaning had not yet been fixed.