KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / GSI Journals Serie A: Advancements in Tourism Recreation and Sports Sciences / 2026 / Cilt: 9 Sayı: 1

Profesyonel Turist Rehberlerinin Yeni Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği Algısı

Perceptions of Professional Tourist Guides Regarding the New Tourist Guiding Profession Regulation

Meral Akyüz(NEVŞEHİR HACI BEKTAŞ VELİ ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-8626-6090
Sayfa
377–397
Yayın Tarihi
2026-01-29
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular, yeni düzenlemenin mesleğin niteliği, uygulama alanı ve mesleki haklar üzerinde önemli etkiler yarattığını ortaya koymakta; gelecekteki mevzuat çalışmalarına yönelik öneriler sunmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türkiye’de turist rehberliği mesleği, 22 Haziran 2012’de yürürlüğe giren 6326 sayılı kanun ile yasal bir statü kazanmıştır Bu Kanun’a dayanarak 2014 yılında yayımlanan yönetmelik, 27 Nisan 2024 tarihli ve 7500 sayılı Kanun değişikliğiyle yeniden düzenlenmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Değişikliğin ardından, 6326 sayılı Meslek Kanunu'nun 12. maddesi doğrultusunda iki ayrı yönetmelik hazırlanmış; 7 Kasım 2024’te yayımlanan “Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği” ile “6326 Sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanunu ile Kültür ve Turizm Bakanlığına Verilen Yetki ve Görevlerin Uygulanmasına Dair Yönetmelik” yürürlüğe girerek 2014 tarihli düzenlemenin yerine geçmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular, yeni düzenlemenin mesleğin niteliği, uygulama alanı ve mesleki haklar üzerinde önemli etkiler yarattığını ortaya koymakta; gelecekteki mevzuat çalışmalarına yönelik öneriler sunmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2012 Verileri
⚙️Değişkenler:turist rehberleri · turist rehberliği meslek yönetmeliği · yönetmelik değişikliği

Özet

Türkiye’de turist rehberliği mesleği, 22 Haziran 2012’de yürürlüğe giren 6326 sayılı kanun ile yasal bir statü kazanmıştır Bu Kanun’a dayanarak 2014 yılında yayımlanan yönetmelik, 27 Nisan 2024 tarihli ve 7500 sayılı Kanun değişikliğiyle yeniden düzenlenmiştir. Değişikliğin ardından, 6326 sayılı Meslek Kanunu'nun 12. maddesi doğrultusunda iki ayrı yönetmelik hazırlanmış; 7 Kasım 2024’te yayımlanan “Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği” ile “6326 Sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanunu ile Kültür ve Turizm Bakanlığına Verilen Yetki ve Görevlerin Uygulanmasına Dair Yönetmelik” yürürlüğe girerek 2014 tarihli düzenlemenin yerine geçmiştir. Bu iki yeni yönetmelik, turist rehberliği hizmetlerini, disiplin, sicil, ruhsatname, çalışma kartı ve mesleki eğitim süreçlerini yeniden tanımlamaktadır. Bu çalışma, söz konusu 2024 düzenlemelerine ilişkin profesyonel turist rehberlerinin algılarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Nitel araştırma kapsamında, Türkiye’nin farklı bölgelerinde aktif olarak görev yapan 20 profesyonel turist rehberiyle yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Bulgular, yeni düzenlemenin mesleğin niteliği, uygulama alanı ve mesleki haklar üzerinde önemli etkiler yarattığını ortaya koymakta; gelecekteki mevzuat çalışmalarına yönelik öneriler sunmaktadır.

Abstract

This study examines professional tourist guides’ perceptions of the 2024 regulatory changes in Türkiye’s tourist guiding profession. The profession gained formal legal status with Law No. 6326, enacted on 22 June 2012. Based on this law, the 2014 regulation was revised following the amendment introduced by Law No. 7500 on 27 April 2024. Consequently, two new regulations “Tourist Guiding Profession Regulation and the Regulation on the Implementation of the Powers and Duties Assigned to the Ministry of Culture and Tourism under Law No. 6326” were published on 7 November 2024, replacing the 2014 regulation. These new regulations redefine professional practices, disciplinary procedures, registration, licensing, work permits, and educational requirements. Adopting qualitative research, this study conducted semi-structured interviews with 20 professional tourist guides working across different regions of Türkiye. The findings indicate that the new regulation has significant implications for the nature of the profession, its operational scope, and practitioners’ professional rights, while also offering insights and recommendations for future legislative developments.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Akyüz, M. (2026). Profesyonel Turist Rehberlerinin Yeni Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği Algısı. GSI Journals Serie A: Advancements in Tourism Recreation and Sports Sciences, Cilt: 9 Sayı: 1, 377–397. https://doi.org/10.53353/atrss.1719699

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (69)

  1. Ahipaşaoğlu, S. (1997). Ülkesel profesyonel turist rehberi gereksiniminin tahmini için bir model önerisi. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 8, 10-14. Akdu, S. & Akdu, U. (2024). Güney Avrupa ülkelerinde turist rehberliği mesleği eğitimi ve mesleğe kabul sürecinin değerlendirilmesi. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 7(2), 123-147. https://doi.org/10.34090/tured.1553002
  2. Akgül, O. & Aktaş, A. C. (2023). Turist rehberlerinin ve rehber adaylarının yabancı dil sınavı başarıları üzerine bir değerlendirme. Güncel Turizm Araştırmaları Dergisi, 7(1), 192-203. https://doi.org/10.32572/guntad.1188869
  3. Ap, J. & Wong, K. K. F. (2001). Case study on tour guiding: Professionalism, issues and problems. Tourism Management, 22(5), 551-563. https://doi.org/10.1016/S0261-5177(01)00013-9
  4. Arslantürk, Y. (2016). Mesleki bağlılık: turist rehberleri üzerine bir inceleme. İşletme Araştırmaları Dergisi, 8(1), 186-207. Retrieved February 13, 2025, from https://isarder.org/2016/vol.8_issue.1_article010_full_text.pdf
  5. Batman, O. (2003). Türkiye’deki profesyonel turist rehberlerinin mesleki sorunlarına yönelik bir araştırma. Bilgi Sosyal Bilimler Dergisi, (2), 117-134. Braun, V. & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77-101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa
  6. Brito, L. M. & Farrugia, G. (2020). On tourist guiding: reflecting on a centuries-old profession and proposing future challenges. International Journal of Tour Guiding Research, 1(1), 4-12. https://doi.org/10.21427/7dfa-k085
  7. Can, B. & Korkmaz, H. (2025). Turist rehberi adaylarının 6326 sayılı turist rehberliği meslek kanunda yapılan değişiklik hakkındaki değerlendirmeleri. Journal of Tourism & Gastronomy Studies, 13(2), 1855-1874. https://doi.org/10.21325/jotags.2025.1636
  8. Christou, E. (2011). Revisiting competencies for hospitality management: Contemporary views of the stakeholders. Journal of Hospitality & Tourism Education, 23(4), 25-32. Retrieved January 15, 2025, from https:// 10.1080/10963758.2002.10696721
  9. Cohen, E. (1985). The tourist guide: The origins, structure and dynamics of a role. Annals of Tourism Research, 12(1), 529. https://doi.org/10.1016/0160-7383(85)90037-4
  10. Creswell, J. W. (2013). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (4th ed.). London: SAGE Publications.
  11. Çetin, G. & Kızılırmak, İ. (2012). Türk turizminde kokartlı turist rehberlerinin mevcut durumunun analizi. Afyon Kocatepe Üniversitesi İİBF Dergisi, 14(2), 307-318. Çıkı, K. D., Gümüş Dönmez, F., & İnan, R. (2025). Güncellenen turist rehberliği meslek kanununun öğrencilerin bakış açısından değerlendirilmesi: Vakıf ve devlet üniversitesi karşılaştırması. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26(3), 1229-1254. https://doi.org/10.17494/ogusbd.1702588
  12. Çokişler, N. (2023). Türkiye’de turist rehberliği mesleği: Tarihsel bir bakış açısı. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 34(3), 80-108. https://doi.org/10.17123/atad.1324330
  13. Çokişler, N. (2021). Turist rehberliği mevzuatının tarihsel değişimi. Uluslararası Türk Dünyası Turizm Araştırmaları Dergisi, 6(1), 17-28. https://doi.org/10.37847/tdtad.862927
  14. Dahles, H. (2002). The politics of tour guiding: Image management in Indonesia. Annals of Tourism Research, 29(3), 783-800. https://doi.org/10.1016/S0160-7383(01)00083-4
  15. Değirmencioğlu, A. (2001). Türkiye’de turist rehberliğinin dünü ve bugünü. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 12(1), 189-195. Denzin, N. K. & Lincoln, Y. S. (2005). Introduction: The discipline and practice of qualitative research. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln (Ed.), The Sage handbook of qualitative research (3rd ed., ss. 1-32). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
  16. Dinç, L. (2025). Felt good, lie or not! The impact of flattery on consumer’s dining behaviours. British Food Journal. Advance online publication. https://doi.org/10.1108/BFJ-11-2024-1223
  17. Dredge, D. & Jenkins, J. (2007). Tourism planning and policy. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.
  18. Düz, B. (2024). ‘Türkçe rehberlik’ düzenlemesini içeren kanun değişikliğinin ardından turist rehberliği meslek kuruluşlarına yönelik algılar: TUREB ve ANRO hakkında bir metafor analizi. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 27(52), 627-649. https://doi.org/10.31795/baunsobed.1509750
  19. Düzgün, E. (2020). Örnek olaylarla turist rehberliği. Ankara: Detay Yayıncılık.
  20. Erçenk, G. (1991). Turizmde tanıtım sorunları (Turist rehberliği mesleği özel örneği). II. Ulusal Turizm Kongresi Bildiriler Kitabı, (ss. 53-58), Kuşadası, Türkiye.
  21. Eser, S. & Şahin, S. (2020). Turist rehberliği mesleğinde yaşanan güncel sorunlar üzerine bir inceleme. Türk Turizm Araştırmaları Dergisi, 4(2), 1344-1355. Retrieved March 13, 2025, from https://www.tutad.org/index.php/tutad/article/view/241
  22. Gazelci, S. C. & Gazelci, M. (2021). Meslek kanunu sonrasında turist rehberliğinin akademik çalışmalara yansıması: Bibliyometrik bir analiz. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Turizm Fakültesi Dergisi, 24(1), 161–176. https://doi.org/ 10.34189/tfd.24.01.008
  23. Glaser, B. & Strauss, A. (1967). The discovery of grounded theory: Strategies for qualitative research. Chicago: Aldine Transaction.
  24. Guest, G., Bunce, A. & Johnson, L. (2006), “How many interviews are enough?”, Field Methods, 18(1), 59-82. https://doi.org/10.1177/1525822X05279903
  25. Güler, A., Halıcıoğlu, M. B. & Taşğın, S. (2013). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
  26. Güzel, Ö., Türker, A. & Şahin, İ. (2014). Profesyonel turist rehberlerinin algıladıkları mesleki engelleri belirlemeye yönelik bir araştırma. Gazi Üniversitesi Turizm Fakültesi Dergisi, (2), 173-190. Holloway, J.C. (1981). The guided tour: A sociological approach. Annals of Tourism Research, 8(3), 377-401. https://doi.org/10.1016/0160-7383(81)90005-0
  27. Hu, W., Yuan, Q., Wang, Y. & Chen, N. (2024). The influence factors of tour guides’ professional identity and professional decision before and after the COVID-19 pandemic. Heliyon, 10(10), 3-14. https://doi.org/10.1016/j.heliyon.2024.e31588
  28. İstanbul Rehberler Odası. (2022). Rehberliğin tarihçesi. Retrieved November 10, 2025, from https://iro.org.tr/rehberligin-tarihcesi
  29. Jamal, T. & Getz, D. (1995). Collaboration theory and community tourism planning. Annals of Tourism Research, 22(1), 186-204. https://doi.org/10.1016/0160-7383(94)00067-3
  30. Karamustafa, K. & Çeşmeci, N. (2006). Paket tur operasyonunda turist rehberlerinin karşılaştıkları yönetsel sorunlar üzerine bir araştırma. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 17(1), 70-86. Kaya, A. & Yetgin, D. (2021). Seyahatnamelerde turist rehberleri. Turizm Akademik Dergisi, 8(2), 37-55. Khattab, M., Omran, W. & Essa, T. (2018). The historical development of the tourist guidance profession. International Journal of Heritage, Tourism and Hospitality, 12(2), 280-293. https://doi.org/10.21608/ijhth.2019.31994
  31. Koç, D. E. (2023). Turist rehberliğine dünyadan genel bir bakış. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 34(1), 128–140. https://doi.org/10.17123/atad.1276953
  32. Koçak, B., & Kabakulak, A. (2018). Turist rehberlerinin meslekten beklentileri üzerine bir araştırma. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 1(1), 24-30. https://doi.org/10.34090/tured.443896
  33. Köroğlu, Ö. & Merter, B. (2013). Seyahat acentelerinin turist rehberlerini seçme ve işe alma sürecindeki eğilimlerini belirlemeye yönelik bir araştırma. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(20), 213-238. Örnek, N.A. & Karamustafa, K. (2025a). Understanding the evolution of the guided tours: the case of Türkiye. Journal of Tourism and Cultural Change, 23(1), 47-63. https://doi.org/10.1080/14766825.2025.2453227
  34. Örnek, N. A. & Karamustafa, K. (2025b). Scenarios for the future of tour guiding: A Delphi-based analysis for 2040. Futures, 165, 1-14. https://doi.org/10.1016/j.futures.2024.103497
  35. Özkan, B. İ., Bayram Öz, E. & Özoğul Balyalı, T. (2025). 6326 sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanunu değişikliği üzerine bir inceleme. Journal of Tourism and Gastronomy Studies, 13(1), 719-737. doi.org/10.21325/jotags.2025.1579
  36. Özsoy, A. (2025). Reflections of Law No. 7500 amendment on career decidedness of tourist guidance students. GPT-Studios, 5(1), 59-74. https://dx.doi.org/10.5505/gpts.2025.22932
  37. Pelit, E. & Katırcıoğlu, E. (2018). Turist rehberliği mesleğinde taraflar açısından yaşanan sorunlar üzerine bir değerlendirme. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 1(2), 74-94. https://doi.org/10.34090/tured.486198
  38. Pond, K. L. (1993). The professional guide: dynamics of tour guiding. New York: Van Nostrand Reinhold.
  39. Salazar, N. B. (2005). Tourism and glocalization: “Local” tour guiding. Annals of Tourism Research, 32(3), 628-646. https://doi.org/10.1016/j.annals.2004.10.012
  40. Seyitoğlu, F., Atsız, O. & Akyüz, M. (2024). The post-pandemic era tourist guiding: Evidence from professional tourist guides. Current Issues in Tourism, 1-13. https://doi.org/10.1080/13683500.2024.2376889
  41. Seyitoğlu, F., Atsız, O. & Akyüz, M. (2025). The role of technology in tourist guiding: Future career, service quality, marketing and tourist experiences. Consumer Behavior in Tourism and Hospitality, 20(1), 57-74. https://doi.org/10.1108/CBTH-05-2024-0169
  42. Simosi, M., Rousseau, D. M. & Daskalaki, M. (2015). When career paths cease to exist: A qualitative study of career behavior in a crisis economy. Journal of Vocational Behavior, 91, 134-146. https://doi.org/10.1016/j.jvb.2015.09.009
  43. Strauss, A. & Corbin, J. (1998). Basics of qualitative research: Techniques and procedures for developing grounded theory (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
  44. Şad, S. N., Özer, N. & Atli, A. (2019). Psikolojide tematik analizin kullanımı. Journal of Qualitative Research in Educatıon, 7(2), 873-892. https://doi.org/10.14689/issn.2148-2624.1.7c.2s.17m
  45. T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı (2024). 6326 Sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanunu ile Kültür ve Turizm Bakanlığına Verilen Yetki ve Görevlerin Uygulanmasına dair Yönetmelik. Retrieved March 30, 2025, from https://teftis.ktb.gov.tr/TR-382478/6326-sayili-turist-rehberligi-meslek-kanunu-ile-kultur-ve-turizm-bakanligina-verilen-yetki-ve-gorevlerin-uygulanmasina-dair-yonetmelik.html
  46. Toksöz, D. & Öter, Z. (2022). Turist rehberlerinin yabancı dil konuşma zorunluluğu olmalı mı? Seçilmiş ülkeler üzerine bir değerlendirme. Journal of Gastronomy, Hospitality and Travel, 5(4), 1643-1654. https://doi.org/10.33083/joghat.2022.226
  47. Turist Rehberleri Odaları Birliği (2024). Turist rehberliği mevzuatı. Retrieved April 30, 2025, from https://www.tureb.org.tr/
  48. Turist Rehberliği Meslek Kanunu (2012, Haziran 06). T.C. Resmi Gazete (Sayı: 28331). Retrieved April 1, 2025, from https://resmigazete.gov.tr/eskiler/2012/06/20120622-2.htm
  49. Turist Rehberliği Meslek Kanunu ile Kültür ve Turizm Bakanlığına Verilen Yetki ve Görevlerin Uygulanmasına Dair Yönetmelik (2024, Kasım 11). T.C. Resmi Gazete (Sayı: 32715). Retrieved March 01, 2025, from https://resmigazete.gov.tr/eskiler/2024/11/20241107-2.htm
  50. Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği. (2014, Aralık 26). T.C. Resmi Gazete (Sayı: 29217). Retrieved March 30, 2025, from https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2014/12/20141226-25.htm
  51. Uzun, S. & Özdemir Uçgun, G. (2025). Turist rehberliği meslek kanununda yeni dönem: 2024 değişikliklerinin tarihsel perspektifle karşılaştırmalı analizi. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 36(3-Turizm Tarihi Özel Sayısı), 1-23. https://doi.org/10.17123/atad.1652618
  52. Weiler, B. & Black, R. (2015). Tour guiding research: Insights, issues and implications. Toronto: Channel View Publications.
  53. Weiler, B. & Ham, S. H. (2002). Tour guide training: A model for sustainable capacity building in developing countries. Journal of Sustainable Tourism, 10(1), 52-69. https://doi.org/10.1080/09669580208667152
  54. World Federation of Tourist Guide Associations (WFTGA). (2025). Tourist guiding. Retrieved March 30, 2025, from https://wftga.org/about/
  55. Yarcan, Ş. (2007). Profesyonel turist rehberliğinde mesleki etik üzerine kavramsal bir değerlendirme. Anatolia Turizm Araştırmaları Dergisi, 18(1), 33-44. Yenipınar, U. & Zorkirişçi, A. (2013). Türkiye ve Avrupa birliği ülkelerinde turist rehberliği eğitimi. Çağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10(2), 111-136. Yenipınar, U., Bak, E. & Çapar, G. (2014). Turist rehberliği meslek kanununun, meslek örgütleri ve öğretim elemanlarının bakış açısı ile değerlendirilmesi. Çağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(2), 86-114. Yetgin, D. & Benligiray, S. (2019). The effect of economic anxiety and occupational burnout levels of tour guides on their occupational commitment. Asia Pacific Journal of Tourism Research, 24 (4), 333-347. https://doi.org/10.1080/10941665.2018.1564681
  56. Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2008). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
  57. Zengin, B., Eker, N. & Bayram, G. E. (2017). Turist rehberliği meslek kanununun profesyonel turist rehberlerince değerlendirilmesi. Seyahat ve Otel İşletmeciliği Dergisi, 14 (2), 142-156. https://doi.org/10.24010/soid.335101
  58. Ahipaşaoğlu, S. (1997). Ülkesel profesyonel turist rehberi gereksiniminin tahmini için bir model önerisi. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 8, 10-14.
  59. Batman, O. (2003). Türkiye’deki profesyonel turist rehberlerinin mesleki sorunlarına yönelik bir araştırma. Bilgi Sosyal Bilimler Dergisi, (2), 117-134.
  60. Çetin, G. & Kızılırmak, İ. (2012). Türk turizminde kokartlı turist rehberlerinin mevcut durumunun analizi. Afyon Kocatepe Üniversitesi İİBF Dergisi, 14(2), 307-318.
  61. Değirmencioğlu, A. (2001). Türkiye’de turist rehberliğinin dünü ve bugünü. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 12(1), 189-195.
  62. Güzel, Ö., Türker, A. & Şahin, İ. (2014). Profesyonel turist rehberlerinin algıladıkları mesleki engelleri belirlemeye yönelik bir araştırma. Gazi Üniversitesi Turizm Fakültesi Dergisi, (2), 173-190.
  63. Karamustafa, K. & Çeşmeci, N. (2006). Paket tur operasyonunda turist rehberlerinin karşılaştıkları yönetsel sorunlar üzerine bir araştırma. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 17(1), 70-86.
  64. Kaya, A. & Yetgin, D. (2021). Seyahatnamelerde turist rehberleri. Turizm Akademik Dergisi, 8(2), 37-55.
  65. Köroğlu, Ö. & Merter, B. (2013). Seyahat acentelerinin turist rehberlerini seçme ve işe alma sürecindeki eğilimlerini belirlemeye yönelik bir araştırma. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(20), 213-238.
  66. Pond, K. L. (1993). The professional guide: dynamics of tour guiding. New York: Van Nostrand Reinhold.
  67. Yarcan, Ş. (2007). Profesyonel turist rehberliğinde mesleki etik üzerine kavramsal bir değerlendirme. Anatolia Turizm Araştırmaları Dergisi, 18(1), 33-44.
  68. Yenipınar, U. & Zorkirişçi, A. (2013). Türkiye ve Avrupa birliği ülkelerinde turist rehberliği eğitimi. Çağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10(2), 111-136.
  69. Yenipınar, U., Bak, E. & Çapar, G. (2014). Turist rehberliği meslek kanununun, meslek örgütleri ve öğretim elemanlarının bakış açısı ile değerlendirilmesi. Çağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(2), 86-114.