KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Fiscaoeconomia / 2026 / Volume: 10 Issue: 2

OECD Ülkelerinde Karbon Yoğunluğunun Kulüp Yakınsaması: Paris Anlaşması Öncesi ve Sonrası Alt Dönemlere İlişkin Bulgular

Club Convergence of Carbon Intensity in OECD Countries: Evidence from Pre- and Post-Paris Agreement Subperiods

Ahmet Demiralp(HARRAN ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-0981-7215
Sayfa
—
Yayın Tarihi
2026-05-27
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular, panel genelinde yakınsama hipotezini reddetmekte ve bunun yerine nihai olarak üç yakınsama kulübü ve bir ıraksayan gruptan oluşan çoklu bir yapı ortaya koymaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma, 1985-2022 döneminde 38 OECD ülkesinde karbon yoğunluğunun yakınsama dinamiklerini Phillips & Sul (2007; 2009) kulüp yakınsama yaklaşımı kullanarak analiz etmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:İklim politikası rejimleri arasındaki farklılıkları değerlendirmek amacıyla analiz, taahhüt öncesi dönem (1985-2003), geçiş dönemi (2004-2022) ve Paris Anlaşması sonrası dönem (2015-2022) olmak üzere üç alt dönem için gerçekleştirilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular, panel genelinde yakınsama hipotezini reddetmekte ve bunun yerine nihai olarak üç yakınsama kulübü ve bir ıraksayan gruptan oluşan çoklu bir yapı ortaya koymaktadır.
🔬Tür:Research Article
📍Kapsam:2022 Verileri
⚙️Değişkenler:Carbon Intensity · Club Convergence · Paris Agreement

Özet

Bu çalışma, 1985-2022 döneminde 38 OECD ülkesinde karbon yoğunluğunun yakınsama dinamiklerini Phillips & Sul (2007; 2009) kulüp yakınsama yaklaşımı kullanarak analiz etmektedir. Bulgular, panel genelinde yakınsama hipotezini reddetmekte ve bunun yerine nihai olarak üç yakınsama kulübü ve bir ıraksayan gruptan oluşan çoklu bir yapı ortaya koymaktadır. İklim politikası rejimleri arasındaki farklılıkları değerlendirmek amacıyla analiz, taahhüt öncesi dönem (1985-2003), geçiş dönemi (2004-2022) ve Paris Anlaşması sonrası dönem (2015-2022) olmak üzere üç alt dönem için gerçekleştirilmiştir. Bulgular, erken dönemin panel genelinde yakınsama ile karakterize edildiğini, geçiş döneminde ise yakınsamaya dair bir kanıt bulunmadığını göstermektedir. 2015 sonrası dönemde ise yakınsama dinamikleri daha parçalı bir görünüm sergilemekte; bu durum, ıraksayan birimlerin artışı ve birden fazla yakınsama kulübünün varlığını sürdürmesiyle kendini göstermektedir. Bu bulgular, yakınsama örüntülerinin zaman içinde istikrarlı olmadığını ve politika rejimlerine göre önemli ölçüde değiştiğini ortaya koymaktadır. Genel olarak sonuçlar, ortak uluslararası iklim taahhütlerinin OECD ülkeleri arasında homojen bir yakınsama sağlamadığını ve yapısal farklılıkları dikkate alan kulüp temelli politika çerçevelerine duyulan ihtiyacı vurgulamaktadır.

Abstract

This study analyzes the convergence dynamics of carbon intensity across 38 OECD countries from 1985 to 2022 using the club convergence approach of Phillips & Sul (2007; 2009). The results reject panel-wide convergence and instead reveal a multi-club structure, ultimately consisting of three convergence clubs and a divergent group. To assess variation across climate policy regimes, the analysis is conducted for three subperiods: the pre-commitment period (1985-2003), the transition period (2004-2022), and the post-Paris Agreement period (2015-2022). The findings show that the early period is characterized by panel convergence, while the transition period shows no evidence of convergence. In the post-2015 period, convergence dynamics became more fragmented, reflected in an increase in divergent units and the persistence of multiple convergence clubs. These findings highlight that convergence patterns are not stable over time and vary significantly across policy regimes. Overall, the results indicate that common international climate commitments have not produced uniform convergence among OECD countries, underscoring the need for structurally differentiated and club-specific policy frameworks.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Demiralp, A. (2026). OECD Ülkelerinde Karbon Yoğunluğunun Kulüp Yakınsaması: Paris Anlaşması Öncesi ve Sonrası Alt Dönemlere İlişkin Bulgular. Fiscaoeconomia, Volume: 10 Issue: 2. https://doi.org/10.25295/fsecon.1735229

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (36)

  1. Apergis, N., Payne, J. E., & Topcu, M. (2017). Some empirics on the convergence of carbon dioxide emissions intensity across US states. Energy Sources, Part B: Economics, Planning, and Policy, 12(9), 831-837.
  2. Apergis, N., & Payne, J. E. (2020). NAFTA and the convergence of CO2 emissions intensity and its determinants. International Economics, 161, 1-9.
  3. Apergis, N., Payne, J. E., & Rayos-Velazquez, M. (2020). Carbon dioxide emissions intensity convergence: evidence from Central American countries. Frontiers in Energy Research, 7, 158.
  4. Barro, R. J., & Sala-i-Martin, X. (1992). Convergence. Journal of Political Economy, 100(2), 223-251.
  5. Bhattacharya, M., Inekwe, J. N., & Sadorsky, P. (2020). Consumption-based and territory-based carbon emissions intensity: determinants and forecasting using club convergence across countries. Energy Economics, 86, 104632.
  6. Carlino, G. A., & Mills, L. O. (1993). Are US regional incomes converging?: A time series analysis. Journal of Monetary Economics, 32(2), 335-346.
  7. Chen, X., Meng, Q., Shi, J., Liu, Y., Sun, J., & Shen, W. (2022). Regional differences and convergence of carbon emissions intensity in cities along the Yellow River Basin in China. Land, 11(7), 1042.
  8. Cheng, S., Yang, Y., & Liu, J. (2014). Convergence of regional economic growth and carbon emission intensity in China. Nature Environment and Pollution Technology, 13(3), 623-628.
  9. Du, Q., Wu, M., Xu, Y., Lu, X., Bai, L., & Yu, M. (2018). Club convergence and spatial distribution dynamics of carbon intensity in China’s construction industry. Natural Hazards, 94, 519-536.
  10. Emir, F., Balcilar, M., & Shahbaz, M. (2019). Inequality in carbon intensity in EU-28: An analysis based on club convergence. Environmental Science and Pollution Research, 26, 3308-3319.
  11. Enerdata (2024). World CO₂ intensity. Enerdata. https://yearbook.enerdata.net/co2/world-CO2-intensity.html
  12. Filimonova, I., Provornaya, I., Nemov, V., Komarova, A., & Dzyuba, Y. (2021). Convergence of the carbon intensity of the economies of the Asia-Pacific and non-OECD countries to the level of the OECD countries. E3S Web of Conferences (Vol. 265, p. 04022). EDP Sciences. https://doi.org/10.1051/e3sconf/202126504022
  13. Guan, D., Klasen, S., Hubacek, K., Feng, K., Liu, Z., He, K., Geng, Y., & Zhang, Q. (2014). Determinants of stagnating carbon intensity in China. Nature Climate Change, 4(11), 1017-1023.
  14. Haider, S., & Akram, V. (2019). Club convergence analysis of ecological and carbon footprint: Evidence from a cross-country analysis. Carbon Management, 10(5), 451-463.
  15. Hao, Y., Liao, H., & Wei, Y. M. (2015). Is China’s carbon reduction target allocation reasonable? An analysis based on carbon intensity convergence. Applied Energy, 142, 229-239.
  16. Huang, J., Liu, C., Chen, S., Huang, X., & Hao, Y. (2019). The convergence characteristics of China's carbon intensity: Evidence from a dynamic spatial panel approach. Science of the Total Environment, 668, 685-695.
  17. Khameneh, K. B., Najarzadeh, R., Dargahi, H., & Agheli, L. (2021). The role of global value chains in carbon intensity convergence: a spatial econometrics approach. arXiv preprint arXiv:2111.00566.
  18. Li, H., Li, B., Liu, H., Zhao, H., & Wang, Y. (2021). Spatial distribution and convergence of provincial carbon intensity in China and its influencing factors: A spatial panel analysis from 2000 to 2017. Environmental Science and Pollution Research, 28, 54575-54593.
  19. Li, J., Huang, X., Yang, H., Chuai, X., & Wu, C. (2017). Convergence of carbon intensity in the Yangtze River Delta, China. Habitat International, 60, 58-68.
  20. List, J. A. (1999). Have air pollutant emissions converged among US regions? Evidence from unit root tests. Southern Economic Journal, 66(1), 144-155.
  21. Lu, S., Wang, J., Shang, Y., Bao, H., & Chen, H. (2017). Potential assessment of optimizing energy structure in the city of carbon intensity target. Applied Energy, 194, 765-773.
  22. Mankiw, N. G., Romer, D., & Weil, D. N. (1992). A contribution to the empirics of economic growth. The Quarterly Journal of Economics, 107(2), 407-437.
  23. Matsumoto, T., Allain-Dupré, D., Crook, J., & Robert, A. (2019). An integrated approach to the Paris Climate Agreement: The role of regions and cities. https://www.oecd.org/content/dam/oecd/en/publications/reports/2019/12/an-integrated-approach-to-the-paris-climate-agreement_6f1a0c1a/96b5676d-en.pdf
  24. Payne, J. E., & Apergis, N. (2021). Convergence of per capita carbon dioxide emissions among developing countries: Evidence from stochastic and club convergence tests. Environmental Science and Pollution Research, 28, 33751-33763.
  25. Peng, Z., & Li, M. (2025). Carbon emissions intensity of the transportation sector in China: Spatiotemporal differentiation, trends forecasting and convergence characteristics. Sustainability, 17(3), 815.
  26. Phillips, P. C., & Sul, D. (2007). Transition modeling and econometric convergence tests. Econometrica, 75(6), 1771-1855.
  27. Phillips, P. C., & Sul, D. (2009). Economic transition and growth. Journal of Applied Econometrics, 24(7), 1153-1185.
  28. Robalino-López, A., García-Ramos, J. E., Golpe, A. A., & Mena-Nieto, A. (2016). CO2 emissions convergence among 10 South American countries: a study of Kaya components (1980–2010). Carbon Management, 7(1-2), 1-12.
  29. Salam, M., & Yingzhi, X. (2023). Environmental technology import and carbon emissions intensity convergence: Analysis for the Belt and Road initiative countries. Energy and Environment, 0958305X231204033.
  30. Solow, R. M. (1956). A contribution to the theory of economic growth. The Quarterly Journal of Economics, 70(1), 65-94.
  31. Wang, F., Yang, F., & Qi, L. (2020). Convergence of carbon intensity: A test on developed and developing countries. Environmental Science and Pollution Research, 27, 34796-34807.
  32. Wei, Y., Cheong, T. S., Wojewodzki, M., & Shi, X. (2024). Global long-run convergence of carbon emissions and intensity vis-à-vis countries' industrial profiles. Green Finance, 6(4), 612-629.
  33. Xia, W., Ma, Y., Gao, Y., Huo, Y., & Su, X. (2024). Spatial-temporal pattern and spatial convergence of carbon emission intensity of rural energy consumption in China. Environmental Science and Pollution Research, 31(5), 7751-7774.
  34. Yu, S., Hu, X., Fan, J. L., & Cheng, J. (2018). Convergence of carbon emissions intensity across Chinese industrial sectors. Journal of Cleaner Production, 194, 179-192.
  35. Zhao, X., Burnett, J. W., & Lacombe, D. J. (2015). Province-level convergence of China’s carbon dioxide emissions. Applied Energy, 150, 286-295.
  36. Zheng, S., & Yuan, R. (2023). Sectoral convergence analysis of China's emissions intensity and its implications. Energy, 262, 125516.