Dergiler / Yerbilimleri / 2005 / Cilt: 26 Sayı: 2

Arazide bir fay yüzeyinin kayma yönünü saptamada kullanılan ‘elle dokunma’ yönteminin geçerliliği

Discussion on the paper entitled "Validity of the ‘rubbing’ method for the field determination of the shear sense of a fault surface"(T. Yürür) published in Yebilimleri (2004, No. 30, 129-134)

Sayfa
79–83
Yayın Tarihi
2005-03-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu aflamada, di¤er yap›lar›n da bilinmesinde ve kinematik gösterge olarak nas›l kullan›ld›klar› konusunda bilgi edinilmesinde yarar oldu¤u dikkate al›nmal›d›r.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bir fay yüzeyi üzerindeki kayma yönünün saptanmas› için Riedel k›r›klar›, tansiyon çatlaklar›, saplanma / oluk izlerinin yan› s›ra, yayg›n olarak fiber lineasyonu, fay kertikleri / basamaklar› gibi fay düzlemi üzerinde geliflmifl olan yap›lardan da yararlan›lmaktad›r.
📊
Temel Bulgular & Veri:Elle dokunma yöntemi, fay kinemati¤i çal›flan yerbilimciler taraf›ndan, Riedel k›r›klar›n›n geliflmedi¤i yüzeylerde, uzun y›llardan beri kullan›lan ve ders kitaplar›nda da önerilen bir yöntemdir (Billings, 1954, 1972; Davis ve Reynolds, 1984).
💡
Sonuç & Katkı:Bu aflamada, di¤er yap›lar›n da bilinmesinde ve kinematik gösterge olarak nas›l kullan›ld›klar› konusunda bilgi edinilmesinde yarar oldu¤u dikkate al›nmal›d›r.
🔬Tür:Konferans Bildirisi
📍Kapsam:2004 Verileri
⚙️Değişkenler:Arazide · fay · yüzeyi

Özet

Bir fay yüzeyi üzerindeki kayma yönünün saptanmas› için Riedel k›r›klar›, tansiyon çatlaklar›, saplanma / oluk izlerinin yan› s›ra, yayg›n olarak fiber lineasyonu, fay kertikleri / basamaklar› gibi fay düzlemi üzerinde geliflmifl olan yap›lardan da yararlan›lmaktad›r. Fay kertiklerinin ve fiber lineasyonunun çok belirgin oldu¤u düzlemlerde ise, elin fay düzlemi üzerinde hiç bir pürüze rastlamadan hareket etti¤i yön, afl›nm›fl olan blo¤un hareket yönünü de do¤ru olarak vermesi aç›s›ndan, göz ard› edilmemesi gereken bir yöntemdir. Elle dokunma yöntemi, fay kinemati¤i çal›flan yerbilimciler taraf›ndan, Riedel k›r›klar›n›n geliflmedi¤i yüzeylerde, uzun y›llardan beri kullan›lan ve ders kitaplar›nda da önerilen bir yöntemdir (Billings, 1954, 1972; Davis ve Reynolds, 1984). Ancak burada önemli olan, fay düzlemi üzerindeki yap›-n›n fay kerti¤i mi, fiber lineasyonu mu yoksa Riedel k›r›¤› m› oldu¤unun do¤ru olarak saptanmas›d›r. Aksi taktirde, kinematik analizler için toplanan verilerin do¤rulu¤u ve buna ba¤l› olarak var›lan sonuçlar›n geçerlili¤i tart›flmal› olacakt›r. Bu nedenle, fay yüzeyinde geliflen yap›lar›n öncelikle do¤ru olarak saptanmas› ve daha sonra, “elle dokunma” yöntemi de dahil olmak üzere, di¤er yöntemlerin de kullan›larak kayma yönünün belirlenmesi gerekmektedir. Fay düzlemi üzerinde geliflmifl yap›lar› do¤ru saptamak için ise, bunlar›n tiplerinin ve oluflma koflullar›n›n bilinmesinde yarar vard›r. Yürür (2004) makalesinde, fay düzlemi üzerinde geliflen ve kinematik gösterge olarak kullan›lan yap›lardan yaln›zca bir grubu üzerinde yo¤unlaflm›fl, ayr›ca çok güzel güncel bir yap›yla buna örnek vererek, bu yap›larla ilgili olarak “elle dokunma” yöntemi konusunda yorum yapm›flt›r. Bu aflamada, di¤er yap›lar›n da bilinmesinde ve kinematik gösterge olarak nas›l kullan›ld›klar› konusunda bilgi edinilmesinde yarar oldu¤u dikkate al›nmal›d›r.

Anahtar kelimeler
🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Dirik, K. (2005). Arazide bir fay yüzeyinin kayma yönünü saptamada kullanılan ‘elle dokunma’ yönteminin geçerliliği. Yerbilimleri, Cilt: 26 Sayı: 2, 79–83. https://ajindex.com/articles/1315921

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (6)

  1. Billings, M.P., 1954. Structural Geology. Second Edi- tion, Prentice Hall.
  2. Billings, M.P., 1972. Structural Geology. Third Editi- on, Prentice Hall.
  3. Davis, G.H., and Reynolds, S.J., 1984. Structural Ge- ology of Rocks and Regions. John Wiley & Sons.
  4. Durney, D.W., and Ramsay, J.G., 1973. Incremental strain measured by syntectonic crystal growths. In: K.A. Dejong, and R. Scholten (eds.), Gravity and Tectonics, John Wiley & Sons, New York, 67-96.
  5. Fleuty, M.J., 1975. Slickensides and slickenlines. Ge- ological Magazine, 112, 319-322.
  6. Hancock, P.L., and Barka, A.A., 1987. Kinematic in- dicators on active normal faults in western Turkey. Journal of Structural Geology, 9, 419-427.