Dergiler / Ombudsman Akademik / 2026 / Sayı: ÖZEL SAYI 3 (AİLE) Özel Sayı

KADINA YÖNELİK AİLE İÇİ ŞİDDET SORUNUNUN ÇÖZÜMÜNDE KAMU YÖNETİMİNİN GÜÇ VE HAREKET BOYUTUNU GÜÇLENDİRMEK: KURUMLARI VE HİZMETLERİ YAKINLAŞTIRMAK

Strengthening the Power and Action Dimension of Public Administration in Solving the Problem of Domestic Violence Against Women: Bringing Institutions and Services Closer Together

Samed Kurban(Kütahya Dumlupınar Üniversitesi)0000-0001-6002-1573
Sayfa
91–114
Yayın Tarihi
2025-11-27
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ayrıca çalışmada Fas Krallığı Ulusal Komitesi, koordinasyon ve liderliğin kurumsallaştığı özgün bir deneyim olarak sunulmuştur.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kadına yönelik aile içi şiddet, erkeklerin kadınlar üzerindeki güce ve kontrole dayalı tahakkümünü gösterir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Dolayısıyla söz konusu sorunla mücadelede, farklı kamu kurumları arasındaki etkileşimi ortaya koyan idari verilerin koordineli bir şekilde yönetilmesi gerekmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Ayrıca çalışmada Fas Krallığı Ulusal Komitesi, koordinasyon ve liderliğin kurumsallaştığı özgün bir deneyim olarak sunulmuştur.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kadına Yönelik Şiddet · Kamu Yönetimi · İdari Veri

Özet

Kadına yönelik aile içi şiddet, erkeklerin kadınlar üzerindeki güce ve kontrole dayalı tahakkümünü gösterir. Fiziksel, cinsel veya psikolojik açıdan kadına zarar verme eğiliminde olan davranışları içeren bu sorun, kadın erkek ilişkisinde, “cinsiyet eşitsizliği” çerçevesinde, kadın aleyhine durumlar yaratır. Şiddeti doğuran durumların ortadan kaldırılmasında, toplumsal koşulları şekillendiren kamu politikası önemli bir rol oynar. Politikalar, yönetme sorunuyla ilgili olan kadına yönelik şiddetle mücadelenin kamusal niteliğini ortaya koyar. Bununla birlikte politika müdahaleleri sadece kadınların güvenliğini içermeyen çok yönlü bir bağlama sahiptir. Üstelik kamu gücünün şiddet gerçekleştikten sonra eyleme geçmesinin yeterli olmadığı, bunun ötesinde önleyici bir yaklaşımın benimsenmesi gerektiği de açıktır. Dolayısıyla söz konusu sorunla mücadelede, farklı kamu kurumları arasındaki etkileşimi ortaya koyan idari verilerin koordineli bir şekilde yönetilmesi gerekmektedir. Bu ihtiyaç politika kapasitesinin daha işlevsel kullanılması bakımından önemlidir. Çalışma, kamu yönetiminin kadına yönelik şiddet sorunuyla mücadelede daha etkin bir rol oynamasına yardımcı olacak idari verilerin entegrasyonunu ve hizmetlerin koordinasyonunu incelemektedir. Ayrıca çalışmada Fas Krallığı Ulusal Komitesi, koordinasyon ve liderliğin kurumsallaştığı özgün bir deneyim olarak sunulmuştur.

Abstract

Domestic violence against women represents men's domination of women based on power and control. This problem, which includes behaviors that tend to harm women physically, sexually, or psychologically, creates situations that are detrimental to women in male-female relationships within the framework of “gender inequality.” Public policy, which shapes social conditions, plays an important role in the elimination of situations that give rise to violence. Policies reveal the public nature of combating violence against women, which is related to the problem of administration. However, policy interventions have a multifaceted context that does not only include women's safety. Moreover, it is clear that it is not enough for the public power to take action after the violence has occurred; a preventive approach must be adopted. Therefore, combating this problem requires coordinated management of administrative data that reveals the interaction between different public institutions. This need is important in terms of utilizing policy capacity more functionally. The study examines the integration of administrative data and coordination of services that will help the public administration to play a more effective role in combating the problem of violence against women. Furthermore the National Committee of the Kingdom of Morocco is presented as a unique experience of institutionalizing coordination and leadership.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Kurban, S. (2025). KADINA YÖNELİK AİLE İÇİ ŞİDDET SORUNUNUN ÇÖZÜMÜNDE KAMU YÖNETİMİNİN GÜÇ VE HAREKET BOYUTUNU GÜÇLENDİRMEK: KURUMLARI VE HİZMETLERİ YAKINLAŞTIRMAK. Ombudsman Akademik, Sayı: ÖZEL SAYI 3 (AİLE) Özel Sayı, 91–114. https://doi.org/10.32002/ombudsmanakademik.1644532

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (43)

  1. AİLE VE SOSYAL HİZMETLER BAKANLIĞI (2021). Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele Ulusal Eylem Planı (2016-2020), Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü, Ankara.
  2. AİLE VE SOSYAL HİZMETLER BAKANLIĞI (2021). Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele IV. Ulusal Eylem Planı (2021-2025), Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü, Ankara.
  3. Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun (2012), Resmi Gazete, Yayım Tarihi: 20.03.2012, Sayısı, 28239, Kanun Sayısı: 6284.
  4. AKGÜL, Ayşegül, Örgen Uğurlu (2021). “Kadına Yönelik Şiddetin, Şiddeti Uygulayan ve Mekân Bağlamında İncelenmesi: Katledilmiş Kadınlar Örneği”, Planlama, Cilt: 31, Sayı: 1, ss. 128-140.
  5. AKSAN, Gamze ve Dilan Karakoç (2024). “Kadına Yönelik Şiddetle Mücadelede Formel Mekanizmaların İşlevi Üzerine Nitel Bir Araştırma”, Mediterranean Journal of Humanities, Cilt: XIV, Sayı: 2, ss. 199-221.
  6. AVRUPA KONSEYİ (2011). “Kadına Yönelik Şiddet ve Aile İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye Dair Avrupa Konseyi Sözleşmesi”, https://rm.coe.int/1680462545 (Erişim Tarihi: 17.01.2025).
  7. BENACHIR, Rhizlaine and Sofia Raïs (2023). Violence against Moroccan Women during and after Lockdown, COVID and Gender in the Middle East içinde (ss. 125-138). University of Texas Press, Austin.
  8. BORA, Aksu (2005). Kadınların Sınıfı: Ücretli Ev Emeği ve Kadın Öznelliğinin İnşası, İletişim Yayıncılık, İstanbul.
  9. BUNCE, Annie, Katie Smith, Sophie Carlisle ve Estela Capelas Barbosa (2024). “Challenges of Using Specialist Domestic and Sexual Violence and Abuse Service Data to Inform Policy and Practice on Violence Reduction in the UK”, Journal of Gender-Based Violence, Cilt: XX, Sayı: XX, ss. 1-20.
  10. BUTLER, Judith (2008). Cinsiyet Belası: Feminizm ve Kimliğin Altüst Edilmesi, Çeviren: Başak Ertür, Metis Yayınları, İstanbul.
  11. CAMBRIDGE DICTIONARY (2025). “Violence”, https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/violence (Erişim Tarihi: 20.01.2025).
  12. CONNELL, R. W. (1998). Toplumsal Cinsiyet ve İktidar: Toplum, Kişi ve Cinsel Politika, Çeviren: Cem Soydemir, Ayrıntı Yayınları, İstanbul.
  13. DAVOUDI, S. ve M. Johnson (2024). “Preconditions of Coordination in Regional Public Organizations”, Public Management Review, Cilt: 26, Sayı: 4, ss. 988-1012.
  14. DOMORENOK, Ekaterina, Paolo Graziano and Laura Polverari (2021). “Introduction: Policy Integration and Institutional Capacity: Theoretical, Conceptual and Empirical Challenges”, Policy and Society, Cilt: 40, Sayı: 1, ss. 1-18.
  15. DONOVAN, Josephine (1997). Feminist Teori: Amerikan Feminizminin Entelektüel Gelenekleri, Çeviren: Aksu Bora, Meltem Ağduk Gevrek ve Fevziye Sayılan, İletişim Yayıncılık, İstanbul.
  16. ERGUN, Turgay ve Aykut Polat (1978). Kamu Yönetimine Giriş, Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü Yayınları, Ankara.
  17. ESPOSITO, Eleonora (2024). “Discourse, Intersectionality, Critique: Theory, Methods and Practice”, Critical Discourse Studies, Cilt: 21, Sayı, Sayı: 5, ss. 505-521, DOI: 10.1080/17405904.2023.2230602.
  18. FREEDMAN, Jane (2021). Domestic Violence Through a Human Rights Lens, Editör: John Devaney, Caroline Bradbury-Jones, Rebecca J. Macy, Carolina Øverlien ve Stephanie Holt, The Routledge Internatıonal Handbook of Domestic Violence and Abuse içinde (ss. 68-78). Routledge, New York.
  19. GIEST, Sarah (2023). “Policy Capacity Mechanisms for Addressing Complex, Place-Based Sustainability Challenges”, OECD-EC High-Level Workshop Series: Place-Based Policies for the Future, Workshop 5, 15 September 2023, https://www.oecd.org/regional/place-based-policies-for-the-future.htm (Erişim Tarihi: 14.01.2025).
  20. HUMAN RIGHTS WATCH (2018). “Morocco: New Violence Against Women Law”, https://www.hrw.org/news/2018/02/26/morocco-new-violence-against-women-law (Erişim Tarihi: 23.01.2025).
  21. Kadına Karşı Şiddetle Mücadele ile İlgili 2023/16 Sayılı Cumhurbaşkanlığı Genelgesi (2023), Resmi Gazete, Yayım Tarihi: 25.11.2023, Sayısı: 32380.
  22. KÅRTVEDT, Leif E. (2024). “Explaining Coordination Quality in Public Service Delivery”, Public Performance & Management Review, Cilt: 47, Sayı: 4, ss. 849-872.
  23. KELEŞ, Enes ve Songül Sallan Gül (2025). “Kadına Yönelik Şiddetle Mücadele Aktörlerinin 6284 Sayılı Yasaya Bakışı: Erzurum Örneği”, Ankara Barosu Dergisi, Cilt: 83, Sayı: 1, ss. 661-717.
  24. KELLY, Liz (1999). Violence Against Women: A Policy of Neglect or a Neglect of Policy? Editör: Sylvia Walby, New Agendas for Women içinde (ss. 119-147), Palgrave Macmillan, London.
  25. Law 103.03 on the Elimination of Violence Against Women (2018). http://www.sgg.gov.ma/Portals/1/BO/2018/BO_6655_Ar.pdf?ver=2018-03-16-133134-870 (Erişim Tarihi: 19.01.2025).
  26. LUNDWALL, Jonna, Teresa Genta Fons ve Milena Sanchez de (2009). “Domestic Violence IS a Public Affair: Strengthening Institutions to Promote Equitable Development and Combat Violence Against Women in Uruguay (English)”, En breve,no. 141, World Bank Group, Washington, D.C., https://documents.worldbank.org/en/publication/documents-reports/documentdetail/322671468319161602/domestic-violence-is-a-public-affair-strengthening-institutions-to-promote-equitable-development-and-combat-violence-against-women-in-uruguay (Erişim Tarihi: 15.01.2025).
  27. MCMURRAY, Anne (2005). “Domestic Violence: Conceptual and Practice Issues, Contemporary Nurse, Cilt: 18, Sayı: 3, ss. 2019-232.
  28. MOSHER, Frederick C. ve Diğerleri (2016). Watergate: Sorumlu Devlet Üzerindeki Etkileri, Editör: Jay M. Shafritz ve Albert C. Hyde, Çeviren: Hüseyin Akdoğan ve Serkan Altuntop, Kamu Yönetimi Klasikleri içinde (ss. 501-513), Global Yayıncılık, Ankara.
  29. ÖZKAN, Gizem (2017). “Kadına Yönelik Şiddet – Aile İçi Şiddet ve Konuya İlişkin Uluslararası Metinler Üzerine Bir İnceleme”, Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 7, Sayı: 1, ss. 533-564.
  30. PANDE, Rekha (2002). “The Public Face of a Private Domestic Violence”, International Feminist Journal of Politics, Cilt: 4, Sayı: 3, ss. 342-367.
  31. PARLIAMENTARY ASSEMBLY (2002). “Domestic Violence Against Women”, https://assembly.coe.int/nw/xml/xref/Xref-XML2HTML-en.asp?Fileid=17055 (Erişim Tarihi: 16.01.2025).
  32. RIBEIRO, Rita, Iris Almeida, Rosa Saavedra, Sónia Caridade, Ana Oliveira, Manuela Santos ve Cristina Soeiro (2022). “The Different Contexts of Domestic Violence Before and During the COVID-19 Pandemic: A Portuguese Overview”, Victims & Offenders, Cilt: 17, Sayı: 8, ss. 1224-1240.
  33. SCOTT, Ian ve Ting Gong (2021). “Coordinating Government Silos: Challenges and Opportunities”, Global Public Policy and Governance, Cilt: 1, ss. 20–38.
  34. SIMON, H.A., D.W. Smithburg ve V.A. Thompson (1966). Kamu Yönetimi, Birinci Kitap, Çev: Cemal Mıhçıoğlu, Ankara Üniversitesi Basımevi, Ankara.
  35. STRID, Sofia ve Mieke Verloo (2020). Intersectional Complexities in Gender-Based Violence Politics, Editör: Elizabeth Evans ve Éléonore Lépinard, Intersectionality in Feminist and Queer Movements içinde (ss. 83-100). Routledge, New York.
  36. UNDP (2013). “Multisectoral Cooperation – Institutional Response to Violence against Women”, United Nations Development Program Internacionalnih brigara 69, Belgrade, https://www.undp.org/serbia/publications/multisectoral-cooperation-institutional-response-violence-against-women (Erişim Tarihi: 16.01.2025).
  37. UNITED NATIONS (1993). “Declaration on the Elimination of Violence against Women”, General Assembly resolution 48/104, https://www.ohchr.org/en/instruments-mechanisms/instruments/declaration-elimination-violence-against-women (Erişim Tarihi: 15.01.2025).
  38. UNITED NATIONS (2017). “Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women - General Recommendation No. 35 on Gender Based Violence Against Women, Updating General Recommendation No. 19”, https://www.ohchr.org/en/documents/general-comments-and-recommendations/general-recommendation-no-35-2017-gender-based (Erişim Tarihi: 16.01.2025).
  39. UNITED NATIONS (2024). “Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women - Information Received from Morocco on Follow-up to the Concluding Observations on Its Combined Fifth and Sixth Periodic Reports”, https://digitallibrary.un.org/record/4059657?v=pdf#files (Erişim Tarihi: 17.01.2025).
  40. UN WOMEN (2024). “Facts and Figures: Ending Violence Against Women”, https://www.unwomen.org/en/articles/facts-and-figures/facts-and-figures-ending-violence-against-women#83915 (Erişim Tarihi: 15.01.2025).
  41. UN WOMEN ve WHO (2022). “Improving The Collection and Use of Administrative Data on Violence Against Women: Global Technical Guidance”, United Nations Entity for Gender Equality and the Empowerment of Women (UN Women) and World Health Organization (WHO), New York, https://www.who.int/publications/i/item/9789240058750 (Erişim Tarihi: 14.01.2025).
  42. WALBY, Sylvia (2020). “Kadına Yönelik Şiddet ve Ev İçi Şiddetle İlgili Veri Toplama ve Araştırmanın Sağlanması: İstanbul Sözleşmesi’nin 11. Maddesi: Kadına Yönelik Şiddet ve Ev İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye Dair Avrupa Konseyi Sözleşmesi ile İlgili Makale Derlemesi”, https://rm.coe.int/istanbulsozlesme11-madderevizyon/1680a1f9c4 (Erişim Tarihi: 18.01.2025).
  43. WORLD HEALTH ORGANİZATION (2024). “Violence Against Women”, https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/violence-against-women (Erişim Tarihi: 16.01.2025).