Dergiler / Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi / 2012 / Sayı: 64

Hacı Bektaş Velî dergâhı postnişîni Hacı Ali Türâbî Baba ve icazetnâmesi

Hacı Ali Turabi Baba the leader of association ın Hacı Bektash Veli Dervish lodge and Bektashi practicing certificate

Sayfa
147–168
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Peygamber’e ve ehl-i beytine tabiiyetin gerekliliği vurgulanmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Hacı Ali Türâbî, Hacı Bektaş Velî Dergâhı’nın ondokuzuncu postnişîni, Nâzenin-Babagân Bektaşî Yolu’nun ondokuzuncu mücerred babasıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Sûfî, divan sahibi bir şair ve aynı zamanda iyi saz çalan bir halk ozanı olan Hacı Ali Türâbî, yazdığı şiir ve nefesleri ile Alevî-Bektaşî geleneğinde ve halk şairleri arasında seçkin bir yere sahip olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Peygamber’e ve ehl-i beytine tabiiyetin gerekliliği vurgulanmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Hacı Ali Türâbî, Hacı Bektaş Velî Dergâhı’nın ondokuzuncu postnişîni, Nâzenin-Babagân Bektaşî Yolu’nun ondokuzuncu mücerred babasıdır. Sûfî, divan sahibi bir şair ve aynı zamanda iyi saz çalan bir halk ozanı olan Hacı Ali Türâbî, yazdığı şiir ve nefesleri ile Alevî-Bektaşî geleneğinde ve halk şairleri arasında seçkin bir yere sahip olmuştur. Bu çalışmada Hacı Ali Türâbî Baba’nın hayatı, eserleri, tasavvufî ve edebî kişiliği hakkında bilgi verilmiş, yazma bir nüshası tespit edilen icâzetnâmesi Türkçe harflere aktarılmış ve Arapça metninin günümüz Türkçesine çevirisi yapılmıştır. Alevî-Bektaşî yazılı geleneği içinde önemli bir yere sahip olan icâzetnâmeler, tarihî bilgiler yanında, tarîkat ritüelleri ve ahlâkî ilkeleri de içermektedir. İncelemiş olduğumuz icâzetnâmede de tarihî bilgiler yanında bir tarîkat mensubunun sahip olması gereken özellikler ile nefis tezkiyesi, ruh tasfiyesi, zühd gibi ahlaki ilkelerin uygulanmasında Hz. Peygamber’e ve ehl-i beytine tabiiyetin gerekliliği vurgulanmaktadır.

Abstract

Hacı Ali Türabi is the nineteenth leader of the association of Hacı Bektash Veli Dervish Lodge and the nineteenth Unmarried Baba of the Nazenin-Babagân Bektashi Way. Hacı Ali Türabi, a sufi and a poet having collected poems and also a folk poet playing the saz well, has an important place in the Alewi-Bektashi tradition and among the folk poets with his poems and souls. In this study, information about the life of Haci Ali Türabi, his works, sufistic and literary personality were given; a confirmed copy of his practicing certificate was converted into Turkish letters and the Arabic text was translated into contemporary Turkish. Practicing certificates, having an important place within written Alewi-Bektashi tradition, include the rituals of sufi order and moral principles as well as historical knowledge. In the analysis of the Practicing Certificate, along with historical knowledge, the characteristics that a follower of the sufi order should possess, purification of the self and soul and zühd as concepts taking place in the applications of moral principles were stressed besides the focus on the necessity of being loyal to our Prophet and his ahl al-bayt.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÜNDOĞDU, C. (2012). Hacı Bektaş Velî dergâhı postnişîni Hacı Ali Türâbî Baba ve icazetnâmesi. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, Sayı: 64, 147–168. https://ajindex.com/articles/129148

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Ahmed b. Hanbel. (1992). Müsned (II). İstanbul: Çağrı Yayınları. Ahmed Rıfkı. (1325/1907). Bektaşî Sırrı. Dersaâdet: Bekir Efendi Matbaası. Ahmed Rif‘at. (1293/1910). Mir’âtu’l-Makāsıd fî Def‘i’l-Mefâsid. İstanbul: İbrahim Efendi Matbaası. Ahmed Sırrı Dedebaba. (1959). er-Risâletü’l-Ahmediyye fî Târîhi’t-Tarîkati’l-Bektaşîyye (4. Bsk.). Mısır. ALTINOK, Baki Yaşa. (2003). “Hacı Bektaş Veli Hakkında Yazılmış Bir Menakıbnâme ve Bu Menakıbnâmede Belirtilen Anadolu’daki Alevî Ocakları”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Velî Araştırma Dergisi, Sayı: 27. ALTINOK, Baki Yaşa.(2006). Turâbî Dîvânı, Yanbolulu Ali Turâbî Baba. İstanbul:
  2. Horasan Yayınları.
  3. AYDEMİR, Cengiz ve Savran, Hülya. (2010). Türâbî Dîvânı, Dil Özellikleri Sözlük. İstanbul:
  4. Roza Yayınevi AYDEMİR, Cengiz. (1966). Türabi’nin Gazelleri. (Mezuniyet Tezi). Ankara: Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü. AYTAŞ, Gıyasettin ve ASYA, Furkan. (2009). “Bir Bektaşî İcâzetnâmesi”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, Sayı: 49, Ankara.
  5. AZAR, Birol. (2005). Türâbî Divânı (İnceleme-Metin). (Doktora Tezi) Elazığ: Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. BUHÂRÎ, Ebû Abdillah Muhammed. (ts.). Sahîhu’l-Buhârî. İstanbul: el-Mektebetü’l- İslamiyye. CEBECİOĞLU, Ethem. (1997). Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü. Ankara:
  6. Rehber Yayınları.
  7. ÇANAKLI, Levent Ali. (2002). Türâbî Divanı (Metin İnceleme). (Yüksek Lisans Tezi). Bursa: Uludağ Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Çelebi A. Cemaleddin. (1328/1910). Bektaşî Sırrı Nâm Risâleye Müdafaa. Dersaâdet: Asır Matbaası. Dervîş Ruhullah. (1340/1921). Bektaşî Nefesleri Câmi‘î. İstanbul: Kütübhâne-i Sûdî. Ebû Dâvûd, Süleymân b. el-Eş’as es-Sicistânî. (1992). Sünenü Ebî Dâvûd, İstanbul:
  8. Çağrı Yayınları.
  9. ERGUN, Sadeddin Nüzhet. (1956). Bektaşî Edebiyatı Antolojisi, On Dokuzuncu Asırdan Beri Bektaşî-Kızılbaş Alevî Şairleri ve Nefesleri (2. Bsk.). İstanbul:
  10. Maarif Kitaphanesi. FIĞLALI, Ethem Ruhi. (1990). Türkiyede Alevîlik Bektaşîlik. Ankara:
  11. Selçuk Yayınları.
  12. GÖLPINARLI, Abdülbâkî. (1992). Alevî Bektaşî Nefesleri (2. Bsk.). İstanbul: İnkılâp Kitapevi. KOCA, Şevki. (2002). “Şahkulu Bektaşî Dergâhının Son Babagân Postnişînleri ve Bektaşîlerin Zor Yılları-II”. Cem Dergisi, Sayı: 124, Ağustos. KOCATÜRK, Vasfi Mahir. (1955).
  13. Tekke Şiiri Antolojisi. Ankara.
  14. KOZ, M. Sabri. (1994). “Mehmed Ali Hilmi Dedebaba”. Dünden Bugüne İstanbul Ansiklopedisi, İstanbul: Kültür Bakanlığı ve Tarih Vakfı’nın Ortak Yayını, V, 357-358. MAC CA