Dergiler / Mavi Atlas / 2025 / Cilt: 13 Sayı: 2

Transhumanism or Transgression: Altered Bodies in Perdido Street Station

Kemal Çapoğlu(GÜMÜŞHANE ÜNİVERSİTESİ, REKTÖRLÜK, YABANCI DİLLER BÖLÜMÜ)0000-0002-9268-4184
Sayfa
475–483
Yayın Tarihi
2025-10-27
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak, yeniden yapılmışların maruz kaldığı zulmü Yagharek’in yolculuğuna yerleştirerek Perdido Street Station, transhümanizmin iyimser iddialarını sorgular.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:China Miéville’in Perdido Sokağı İstasyonu (2000) adlı eseri, Yeni Tuhaf türünün önemli bir örneği olarak, transhümanist söylemi eleştirmekte ve New Crobuzon’un baskıcı dünyasında teknolojinin etik sorunlarını ve beklenmedik sonuçlarını gözler önüne sermektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tartışma daha sonra, kanatlarını suç nedeniyle kaybeden Garuda Yagharek’in uçuşu geri kazanma arayışını ele alır.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak, yeniden yapılmışların maruz kaldığı zulmü Yagharek’in yolculuğuna yerleştirerek Perdido Street Station, transhümanizmin iyimser iddialarını sorgular.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2000 Verileri
⚙️Değişkenler:Transhümanizm · Perdido Sokağı İstasyonu · Etik

Özet

China Miéville’in Perdido Sokağı İstasyonu (2000) adlı eseri, Yeni Tuhaf türünün önemli bir örneği olarak, transhümanist söylemi eleştirmekte ve New Crobuzon’un baskıcı dünyasında teknolojinin etik sorunlarını ve beklenmedik sonuçlarını gözler önüne sermektedir. Bu çalışma, Miéville’in teknolojinin insan yaşamını iyileştirdiği yönündeki iyimser transhümanist bakış açısını sorguladığını ileri sürmektedir. Analiz, öncelikle ‘yeniden yapılmışlar’ı (remade) inceler: bunlar bedenleri zorla et ve makine karışımı grotesk varlıklara dönüştürülen bireylerdir. Bu değişimler, gönüllü iyileştirme idealini tersine çevirerek, cezalandırma veya sömürü amacıyla özerkliği ve onuru yok eder; iş gücü, dövüş ya da gösteri için kullanılacak varlıklar yaratır. Tartışma daha sonra, kanatlarını suç nedeniyle kaybeden Garuda Yagharek’in uçuşu geri kazanma arayışını ele alır. Yagharek’in arayışı, transhümanist biçimsel özgürlük kavramıyla uyumlu olsa da, New Crobuzon’un iktidar yapılarından beslenmesi ve niyetlerinin etik açıdan belirsizliği temel bir çelişki ortaya koyar. Ayrıca, Isaac’in uçuş deneyleri sırasında bilinç tüketen slake-moth’ları istemeden serbest bırakması, teknolojinin denetimsiz kullanımıyla ilgili kaygılar doğurur. Sonuç olarak, yeniden yapılmışların maruz kaldığı zulmü Yagharek’in yolculuğuna yerleştirerek Perdido Street Station, transhümanizmin iyimser iddialarını sorgular. Miéville, teknolojiyi kimin kontrol ettiği, kimin bundan faydalandığı ve kimin zarar gördüğü gibi soruları öne çıkaran bir sömürü ve etik belirsizlik çerçevesi oluşturur. Bu çözümleme, yalnızca romanın eleştirisini ortaya koymakla kalmaz, aynı zamanda teknolojik gelişmelerle ilgili gerçek dünya tartışmalarını da yansıtarak insanlığın geleceğine dair daha derin bir değerlendirme yapılması gerekliliğini ortaya koyar.

Abstract

Being an important example of the New Weird genre, China Miéville’s Perdido Street Station (2000), criticizes transhumanist discourse and presents the ethical issues and unfortunate results of technology in New Crobuzon. This study argues that Miéville questions the optimistic point of view of transhumanism that technology improves human life. The novel also showcases how technology can be used to oppress people by creating inequality, torturing bodies and creating disorder among public. The discussion begins with the remade who are beings forcefully transformed into horrible beings in which flesh and machinery coexist. The modifications of the remade challenges the idea of voluntary enhancement because they function as tools of punishment or exploitation that removes autonomy and honour, thus transforming their bodies so that they can be labourers, entertainers and weapons. The discussion then explores the character Yagharek, the Garuda trying to regain his ability to fly after losing his wings because of a crime. Although Yagharek’s pursuit is compatible with transhumanist notion of morphological freedom, his dependence on New Crobuzon power relations and the ethical ambiguity of his pursuit poses contradiction. Additionally, Isaac’s unintentional release of consciousness-consuming slake-moths when carrying out flight experiments creates concerns about the uncontrolled use of technology. Ultimately, by inserting the remades’ oppression into the Yagharek’s journey, Perdido Street Station interrogates the optimistic claims of transhumanism. Miéville produces a framework of exploitation and ethical ambiguity which prioritizes the fact who controls the technology and who utilizes or suffers from it. This analysis not only not only discusses the novel’s criticism but also reflects the real-world debates on technological advancements, requiring further assessment of humanity’s future.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Çapoğlu, K. (2025). Transhumanism or Transgression: Altered Bodies in Perdido Street Station. Mavi Atlas, Cilt: 13 Sayı: 2, 475–483. https://doi.org/10.18795/gumusmaviatlas.1688503

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Amnesty International. (2023). Digitally divided: Technology, inequality, and human rights. https://www.amnesty.org/en/documents/pol40/7108/2023/en/
  2. Bostrom, N. (2003). Human genetic enhancements: A transhumanist perspective. The Journal of Value Inquiry, 37, 493–506. https://doi.org/10.1023/B:INQU.0000019037.67783.d5.
  3. Gordon, J., & Miéville, C. (2003). Reveling in genre: An interview with China Miéville. Science Fiction Studies, 30(3), 355–373.
  4. Hughes, J. (2018). Human augmentation and the age of the transhuman. In T. J. Prescott, N. Lepora, & P. F. M. J. Verschure (Eds), Living machines: A handbook of research in biomimetics and biohybrid systems (pp. 543-551). Oxford University Press eBooks. https://doi.org/10.1093/oso/9780199674923.003.0057.
  5. Kelekna, P. (2009). The horse in human history. Cambridge University Press.
  6. Lyreskog, D. M., & McKeown, A. (2022). On the (Non-)Rationality of human enhancement and transhumanism. Science and engineering ethics, 28(6), 52. https://doi.org/10.1007/s11948-022-00410-4.
  7. Miéville, C. (2008). Perdido street station. Pan Macmillan.
  8. More, M. (1993). Technological self-transformation: Expanding personal extropy. Extropy, 4(2), 15–24. Retrieved from https://fennetic.net/irc/extropy/ext10_1.pdf
  9. Qureshi, Z. (2021). Technology, growth, and inequality: Changing dynamics in the digital era (Working Paper No. 152). Brookings Institute. https://www.brookings.edu/wp-content/uploads/2021/02/Technology-growth-inequality_final.pdf?utm.
  10. Sheets, J. (2019). The influence of transhumanist thought on human enhancement. InterAgency Journal, 10(3), pp. 114–126.
  11. Strahovnik, V., & Strahovnik, M. C. (2024). Transhumanism, human moral enhancement, and virtues. Religions, 15(11), 1345. https://doi.org/10.3390/rel15111345.
  12. Tranter, K. & Miéville, C. (2012). An interview with China Miéville. Contemporary Literature, 53(3), 417-436. https://dx.doi.org/10.1353/cli.2012.0022.
  13. Tranter, K. (2018). The bastard zone: China Miéville, perdido street station and the new weird. In B. M. Murphy & S. Matterson (Eds), Twenty-First-Century Popular Fiction (pp. 170-81). Edinburgh University Press. https://doi.org/10.1515/9781474414869-017.
  14. Tolkien, J. R. R. (1964). Tree and leaf. George Allen & Unwin.