Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu bağlamda, amaçlı örnekleme yöntemiyle belirlenen sinema-göz (kino-glaz) anlayışının örnek filmi Dziga Vertov’un Kameralı Adam (The Man With The Movie Camera, 1929), dolaysız-sinema (direct-cinema) anlayışının bir örneği Robert Drew ve ekibinin Önseçim (Primary, 1960) ve Sineyazı (cinécriture) anlayışının bir örneği olarak Agnes Varda’nın Toplayıcılar ve Ben (Les glaneurs et la glaneuse, 2000) adlı belgeselleri; belgesel film yönetmenleri flanör ve flanöz olabilir mi? sorusu bağlamında betimsel analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Modernizm, gündelik yaşamda çok sayıda değişime neden olmasının yanı sıra kültür sanat alanında da değişime ve dönüşüme neden olmuştur. Avangart yaklaşımların ortaya çıkmaya başladığı bu dönemde resimden sinemaya kadar geleneksel olanın yerini yenilikçi yaklaşımlar almaya başlamıştır. Bu dönem aynı zamanda modern kentlerin kendi insan profillerini ortaya çıkarmaya başladığı bir dönemdir. Charles Baudelaire “Modern Hayatın Ressamı” adlı eserinde bu insan profillerini bohem, dandy ve flanör olarak sınıflandırmıştır. Walter Benjamin de benzer şekilde “Pasajlar” adlı eserinin merkezine flanörü koymuştur. Çünkü bohem ve dandy 19.yüzyıldan itibaren tarihe karışmış ancak flanör, fantazmagorik kentlerde varlığını devam ettirmiştir. Günümüzde ise dijital teknolojinin gelişmesiyle birlikte farklı mecralarda kılık değiştirerek varlığını sürdürmektedir. Görsel işitsel tekniklerle anlatısını kuran sinemada üretimden gösterime kadar teknolojik gelişimlerden etkilenmiştir. Teknolojik gelişmeler yapım biçimlerini şekillendirirken, kuşkusuz yönetmenlerin estetik kaygıları ve anlatıları üzerinde de etkili olmuştur. Özellikle taşınabilir görüntü ve ses kayıt ekipmanlarının ortaya çıkması, yönetmenlerin stüdyo dışına çıkmalarına sokaklarda ve caddelerde çekim yapmalarına olanak sağlamıştır. Nasıl flanör ve flanöz caddelerde, sokaklarda ve pasajlarda insanları gözlemleyerek imaj topluyorsa, belgesel film yönetmeni de tıpkı bir flanör ve flanöz gibi kamerası ile imajlar toplamaktadır. Bu bağlamda, amaçlı örnekleme yöntemiyle belirlenen sinema-göz (kino-glaz) anlayışının örnek filmi Dziga Vertov’un Kameralı Adam (The Man With The Movie Camera, 1929), dolaysız-sinema (direct-cinema) anlayışının bir örneği Robert Drew ve ekibinin Önseçim (Primary, 1960) ve Sineyazı (cinécriture) anlayışının bir örneği olarak Agnes Varda’nın Toplayıcılar ve Ben (Les glaneurs et la glaneuse, 2000) adlı belgeselleri; belgesel film yönetmenleri flanör ve flanöz olabilir mi? sorusu bağlamında betimsel analiz yöntemiyle değerlendirilmiştir.
Abstract
Modernism has not been caused for plenty of changes only for casual life but also for many changes and conversions in the field of culture and art. In this period when avant-garde approaches have begun to emerge, from art to cinema, innovative approaches have replaced the traditional ones. This is also a period when modern cities began to reveal their distinct identities. Charles Bhaudelarie, in his work, called The Painter of Modern Life classified these profiles as bohemian, dandy and flâneur. Similarly, Walter Benjamin placed the flâneur at the centre of his work titled Passages. This is because bohemian and dandy gradually faded from history starting in 15th century, whereas the flâneur maintained its presence in phantasmagorical cities. Nowadays, with the advancement of digital technology, flâneur, in different forms, has evolved in various fields. Cinema, which builds narrative with audio visual techniques, has been influenced by technological developments from production to screening. As technological advancements shape construction methods, there is undoubtedly that they influenced the aesthetic concerns and narratives of directors. The emergence of portable image and sound recording equipment has enabled directors to move beyond the studio, allowing them to film in streets and avenues. Just as a flâneur and flâneuse create an image by observing people in streets, avenues and passages, documentary film directors likewise cultivate image by their cameras. In this context, through the use of purposive sampling method, a descriptive analysis was conducted on selected examples: Dziga Vertov’s The Man With The Movie Camera as a representation of the cinema-eye (kino-glaz) concept, Robert Drew and his team’s Primary,1960 as an example of direct-cinema, and Agnes Varda’s Les glaneurs et la glaneuse,2000 as examples of cinécriture approach, all within the framework of the question: Can documentary film directors be considered as flâneur or flâneuse?