Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightUltrasonografi birincil tarama yöntemi olmayı sürdürürken, sonografik bulguların yetersiz kaldığı durumlarda fetal manyetik rezonans görüntüleme (MRG) tamamlayıcı bir yöntem olarak kullanılmaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Santral sinir sistemi (SSS) anomalileri, 1.000 gebelikte 1–2 sıklıkla görülmekte olup prenatal tanı konulan fetal malformasyonlar arasında önemli bir grubu oluşturmaktadır. Ultrasonografi birincil tarama yöntemi olmayı sürdürürken, sonografik bulguların yetersiz kaldığı durumlarda fetal manyetik rezonans görüntüleme (MRG) tamamlayıcı bir yöntem olarak kullanılmaktadır. Ancak postnatal görüntüleme referans alınarak MRG'nin farklı anomali kategorilerindeki ek tanısal katkısı yeterince tanımlanmamıştır. Yöntem: STROBE kılavuzuna uygun olarak yürütülen bu retrospektif kohort çalışmasında, üçüncü basamak bir perinatoloji merkezinde 2014–2018 yılları arasında saptanan 53 SSS anomalisi içeren 42 gebelik incelenmiştir. Tüm olgulara prenatal ultrasonografi ve 1,5 Tesla fetal kraniyal MRG uygulanmış; postnatal korelasyon MRG, bilgisayarlı tomografi veya transfontanel ultrasonografi ile sağlanmıştır. Anomaliler altı kategoriye ayrılmıştır: orta hat defektleri (n = 16), posterior fossa defektleri (n = 14), ventrikülomegali (n = 8), nöral tüp defektleri (n = 7), intrakraniyal kitleler (n = 4) ve çoklu bölge tutulumu (n = 4). MRG'nin tanıya katkısı, postnatal olarak doğrulanan ek bulgu sağlaması durumunda pozitif, postnatal olarak doğrulanmayan yalancı pozitif bulgu vermesi durumunda negatif, ultrasonografi ile aynı bulguların elde edilmesi durumunda ise uyumlu olarak sınıflandırılmıştır. Bulgular: Prenatal MRG ile ultrasonografi 53 anomalinin 35'inde (%66,0) uyumlu sonuç vermiştir. MRG, 10 anomalide (%18,9) pozitif katkı sağlamış olup en belirgin katkı çoklu bölge tutulumunda (2/4; %50,0), orta hat defektlerinde (4/16; %25,0) ve intrakraniyal kitlelerde (1/4; %25,0) gözlenmiştir. Negatif katkı 8 anomalide (%15,1) saptanmış olup özellikle posterior fossa defektlerinde (4/14; %28,6) ve nöral tüp defektlerinde (2/7; %28,6) yoğunlaşmıştır. En yüksek uyum oranı ventrikülomegali grubunda elde edilmiştir (7/8; %87,5). Sonuç: Fetal MRG, seçilmiş fetal SSS anomalilerinde klinik açıdan anlamlı ek tanısal bilgi sağlamakta; en yüksek katkıyı orta hat defektleri ile karmaşık çoklu bölge malformasyonlarında göstermektedir. Bu bulgular, prenatal pratikte fetal MRG'nin rutin uygulanması yerine anomaliye özgü endikasyonlarla seçici biçimde kullanılmasını desteklemektedir.
Abstract
Background: Central nervous system (CNS) anomalies, affecting 1–2 per 1,000 pregnancies, represent a major category of prenatally diagnosed fetal malformations. Ultrasonography remains the primary screening modality, while fetal magnetic resonance imaging (MRI) serves as an adjunct when sonographic findings are inconclusive. However, MRI's incremental value across anomaly categories, benchmarked against postnatal imaging, remains insufficiently characterized. Methods: This STROBE-compliant retrospective cohort study analyzed 42 pregnancies with 53 CNS anomalies detected between 2014 and 2018 at a tertiary perinatology center. All underwent prenatal ultrasonography and 1.5-Tesla fetal cranial MRI, with postnatal correlation by MRI, computed tomography, or transfontanellar ultrasonography. Anomalies were stratified into six categories: midline defects (n = 16), posterior fossa anomalies (n = 14), ventriculomegaly (n = 8), neural tube defects (n = 7), intracranial masses (n = 4), and multiple-region involvement (n = 4). MRI contributions were classified as positive (additional postnatally confirmed findings), negative (false-positive), or concordant. Results: Prenatal MRI and ultrasonography yielded concordant findings in 35 of 53 anomalies (66.0%). MRI provided positive contributions in 10 anomalies (18.9%), notably in multiple-region involvement (2/4, 50.0%), midline defects (4/16, 25.0%), and intracranial masses (1/4, 25.0%). Negative contributions occurred in 8 anomalies (15.1%), particularly in posterior fossa anomalies (4/14, 28.6%) and neural tube defects (2/7, 28.6%). Ventriculomegaly demonstrated the highest concordance (7/8, 87.5%). Conclusions: Fetal MRI provides clinically meaningful supplementary information in selected fetal CNS anomalies, with the greatest added value for midline defects and complex multi-region malformations. These findings support anomaly-specific rather than routine MRI use in prenatal practice.