Dergiler / ANASAY / 2017 / Sayı: 2

BELEN ABDURRAHMAN PAŞA TÜRBESİ VE MEZARLIĞI

BELEN ABDURRAHMAN PASHA TOMB AND CEMETERY

Dergi
ANASAY
Sayfa
69–98
Yayın Tarihi
2017-11-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Geçmişten günümüze kadar insanoğlu ölümü hayatın bir parçası olduğu

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Geçmişten günümüze kadar insanoğlu ölümü hayatın bir parçası olduğu
📊
Temel Bulgular & Veri:Geçmişten günümüze kadar insanoğlu ölümü hayatın bir parçası olduğu
💡
Sonuç & Katkı:Geçmişten günümüze kadar insanoğlu ölümü hayatın bir parçası olduğu
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Hatay · Abdurrahman Paşa · Mezar Taşı

Özet

Geçmişten günümüze kadar insanoğlu ölümü hayatın bir parçası olduğu

Abstract

From the past to the present day, mankind has accepted the fact that death is a part of life. Considering the cultural characteristics of the religion that he believes and the society that he lives in, he has built and still been building tombs and mausoleums depending on the pecuniary and social status of the decedent. While the death is regarded as an end and disappearance in some societies, the Turks (because of Göktürks’ beliefs) have not considered it as the end of life, but rather as a passage to a new life. This belief has become more meaningful with the adoption of Islam. The first Turkish mausoleums are the Kurgans (Cairns, burial mounds), where the body of the decedent and his/her valuable belongings are buried in a room under a mound of a hill, and whose existence had started to be known in the era of the Huns. After the Huns, the “Bengütaş”s (eternal stone), which can be called as the first tombstones, and “Balbal”s (Kurgan stelae, handmade statues) around them were settled in the era of Göktürks. In the era of Uyghurs, stupas, which are considered as the first domed tomb architecture examples, were observed. Mausoleums and gravestones are seen all over the Anatolia. It is known that, particularly the decedent common people are buried in areas called cemeteries, while mausoleums have been built for statesmen and important persons. Around the constructed mausoleums (in its cemetery), the family members and close relatives of the person, who lies under it, are buried. One of the examples reflecting this situation is the grave stones found in Abdurrahman Pasha Mausoleum and Cemetery, which is in the baldachin form, located in the Belen District of Hatay Province. Nine grave stones located in Abdurrahman Pasha Mausoleum and its cemetery were examined in this study.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Gökler, B. M. (2017). BELEN ABDURRAHMAN PAŞA TÜRBESİ VE MEZARLIĞI. ANASAY, Sayı: 2, 69–98. https://ajindex.com/articles/1225318

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (24)

  1. ARSEVEN, Celal Esad, (1950) “Mezar Taşı” Maddesi, Sanat Ansiklopedisi III, İstanbul, 1318.
  2. BARIŞTA, H. Örcün (2006), “Ağaç İşlerinde Bir Tür Hece Tahtalarının Erzurum ve Çevresinde, Bazı Örnekleri”, IX. Ortaçağ ve Türk Dönemi Kazıları ve Sanat Tarihi Araştırmaları Sempozyumu, 35-45.
  3. CEZAR, Mustafa (1997) Anadolu Öncesi Türklerde Şehir ve Mimarlık, İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  4. ÇORUHLU, Yaşar (2013), Erken Devir Türk Sanatı İç Asya’da Türk Sanatının Doğuşu ve Gelişimi, İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
  5. ÇORUHLU, Yaşar (1998), Erken Devir Türk Sanatının ABC’si. İstanbul: Kabalcı Yayınevi.
  6. DAŞ, Ertan (2007), Erken Dönem Osmanlı Türbeleri, İstanbul: Gökkubbe.
  7. EYİCE, Semavi (1988), “Bizans Mimarisi” Mimarbaşı Koca Sinan Yaşadığı Çağ ve Eserleri. İstanbul, 45-51.
  8. EYİCE, Semavi (2003), “Malkoçoğlu Türbesi”, TDVİA, C.27, İstanbul, 537.
  9. HASOL, Doğan (2016), Ansiklopedik Mimarlık Sözlüğü, İstanbul: Yem Yayın.
  10. İNAN, Abdulkadir (1947), “Altay Dağlarında Bulunan Eski Türk Mezarları”, Belleten, İstanbul.
  11. İŞLİ, Necdet (2009), Osmanlı Serpuşları. İstanbul: Ebru Matbaacılık.
  12. İZGİ, Özkan (2014), Orta Asya Türk Tarihi Araştırmaları, Ankara:Türk Tarih Kurumu.
  13. KARAMÜRSEL, Alım (2000), “Türklerde Mezar Geleneği”, Türkler Ansiklopedisi, Ankara: Yeni Türkiye Yayınları, 122-128.
  14. KILCI, Ali (2007), Anadolu Türk Mimarisinde Erken Devir(XIV-XV. Yüzyıl) Baldaken Tarzı Türbeler. Ankara: Vakıflar Genel Müdürlüğü Yayınları.
  15. KUMBARACILAR, İzzet, (1978), Serpuşlar, İstanbul: Turing Yayınlar.
  16. LAQUEUR, Hans Peter (1993), Hüve’l Baki İstanbul’da Osmanlı Mezarlıkları ve Mezar Taşları, (Çev. Selahattin Dilidüzgün), İstanbul: Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
  17. ÖGEL, Bahaddin (1991), İslamiyet’ten Önce Türk Kültür Tarihi. İstanbul: Türk Tarih Kurumu, 5. Baskı.
  18. ÖNKAL, Hakkı (2015), Anadolu Selçuklu Türbeleri, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Yayınları.
  19. ÖZER, Mustafa (2004), «Edirne-Süloğlu Tatarlar Köyü Türbesi», Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 1(4), Edirne, 50-62.
  20. SILAY, Mehmet (1989), Hatay Evliyaları. İskenderun: Hatay Yayınları.
  21. SOYSAL, Mine (1997), ‘’Mezar’’ Maddesi, Eczacıbaşı Sanat Ansiklopedisi, 1212-1216.
  22. ŞANCI, Fuat (2006), Hatay İlinde Türk Mimarisi I, Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü İslam Tarihi ve Sanatları Anabilim Dalı, (Yayımlanmamış Doktora Tezi).
  23. ŞAPOLYO, Enver Behnan (1970), ‘’Türk Mezar Taşları’’, Önasya (57), İstanbul, 10-11.
  24. TAŞAĞIL, Ahmet (2003), Göktükler I., Ankara: Türk Tarih Kurumu. Türkçe Sözlük, (1999), Cilt II. İstanbul: Türk Dil Kurumu.