KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Siyaset, Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi / 2025 / Cilt: 13 Sayı: 2

İklim Krizi ve Siyasetin Yeşil Dönüşümü: COP29 Sürecine Eleştirel Bir Bakış

Climate Crisis and the Green Transformation of Politics: A Critical Look at the COP29 Process

Tuğba Çakıroğlu(POLİS AKADEMİSİ, TRAFİK ENSTİTÜSÜ)0000-0001-5128-4371
Sayfa
93–123
Yayın Tarihi
2025-12-31
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular, COP29 sürecinin yeşil dönüşüm hedeflerine yönelik sembolik adımlar içerdiğini ancak neoliberal ekonomi-politik yapının sınırlarını aşmakta yetersiz kaldığını ortaya koymaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İklim krizi, günümüzde yalnızca çevresel bir tehdit olmanın ötesinde, uluslararası siyasetin dönüşümünü zorunlu kılan çok boyutlu bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu çalışmada, 2024 yılında Azerbaycan’da düzenlenen COP29 İklim Zirvesi, siyasal ekoloji ve eleştirel uluslararası ilişkiler kuramı çerçevesinde değerlendirilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular, COP29 sürecinin yeşil dönüşüm hedeflerine yönelik sembolik adımlar içerdiğini ancak neoliberal ekonomi-politik yapının sınırlarını aşmakta yetersiz kaldığını ortaya koymaktadır.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:2024 Verileri
⚙️Değişkenler:İklim Krizi · COP29 · Yeşil Dönüşüm

Özet

İklim krizi, günümüzde yalnızca çevresel bir tehdit olmanın ötesinde, uluslararası siyasetin dönüşümünü zorunlu kılan çok boyutlu bir olgu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada, 2024 yılında Azerbaycan’da düzenlenen COP29 İklim Zirvesi, siyasal ekoloji ve eleştirel uluslararası ilişkiler kuramı çerçevesinde değerlendirilmiştir. Makalenin temel amacı, COP29 sürecinin iklim adaleti, temsil eşitliği ve sürdürülebilirlik ilkeleri açısından ne derece etkili olduğunu sorgulamaktır. Nitel araştırma yöntemiyle yürütülen bu çalışmada, zirveye ait resmi belgeler, kamuya açık politika metinleri ve lider söylemleri söylem analizi yöntemiyle incelenmiştir. Bulgular, COP29 sürecinin yeşil dönüşüm hedeflerine yönelik sembolik adımlar içerdiğini ancak neoliberal ekonomi-politik yapının sınırlarını aşmakta yetersiz kaldığını ortaya koymaktadır. Ayrıca, zirvede enerji şirketlerinin etkin rolü, Küresel Güney ülkelerinin karar alma süreçlerinden dışlanması ve fosil yakıt temelli kalkınma anlayışının devamlılığı, yapısal engeller olarak dikkat çekmektedir. Bu doğrultuda çalışma, iklim krizine yönelik anlamlı bir dönüşüm için mevcut uluslararası iklim rejiminin ötesine geçilmesi gerektiğini savunmaktadır. Yerel topluluklar, gençlik hareketleri ve sivil toplumun etkin kılındığı, taban temelli ve adalet odaklı iklim yönetişimi modellerinin geliştirilmesi önerilmektedir.

Abstract

phenomenon demanding a transformation in international political structures. This article critically examines the COP29 Climate Summit held in Azerbaijan in 2024 through the lenses of political ecology and critical international relations theory. The primary aim of this study is to evaluate how effective the COP29 process was in advancing principles such as climate justice, equitable representation, and sustainability. Adopting a qualitative research design, the study applies discourse analysis to official documents, publicly available policy texts, and leadership statements from the summit. Findings reveal that while COP29 included symbolic commitments toward a green transition, it failed to transcend the constraints imposed by the prevailing neoliberal political-economic order. The significant influence of fossil fuel corporations, the marginalization of Global South countries in decision-making processes, and the continued emphasis on fossil-fuel-based development emerged as key structural barriers. Accordingly, this article argues that addressing the climate crisis requires going beyond the limitations of the current international climate regime. It advocates for grassroots-based, justice-centered models of climate governance that prioritize the active inclusion of local communities, youth movements, and civil society.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Çakıroğlu, T. (2025). İklim Krizi ve Siyasetin Yeşil Dönüşümü: COP29 Sürecine Eleştirel Bir Bakış. Siyaset, Ekonomi ve Yönetim Araştırmaları Dergisi, Cilt: 13 Sayı: 2, 93–123. https://doi.org/10.54429/seyad.1811431

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (78)

  1. Aşağıda iletmiş olduğunuz ikinci kaynakça listesi de, her bir çalışmanın altına bir satır boşluk eklenerek düzenlenmiştir:
  2. Acar, Sevil – Eryılmaz, Begüm. Türkiye’nin İklim Politikaları ve Paris Anlaşması Bağlamında Ulusal Katkı Beyanları (NDC) Analizi, Ankara, İklim Değişikliği Araştırma Merkezi Yayınları, 2021.
  3. Afrıcan Unıon. African Group Position on COP29, Erişim 15 Ekim 2025. https://au.int/en/cop29, 2024.
  4. Afrıcan Unıon. African Group Statements at COP29, Addis Ababa, African Union Commission, 2024.
  5. Afrıcan Unıon. Statement by the African Group at COP29 Plenary Session, 2024, Erişim 15 Ekim 2025. https://au.int.
  6. Agarwal, Anil – Naraın, Sunita. Global Warming in an Unequal World: A Case of Environmental Colonialism, New Delhi, Centre for Science and Environment, 1991.
  7. Allan, Jen Iris – Hadden, Jennifer. “Exploring the Framing Power of NGOs in Global Climate Politics”. Environmental Politics 26/4 (2017), 600–620.
  8. Anadolu Ajansı. COP29’da Finansman Tartışmaları İklim Değişikliğiyle Mücadeleyi Gölgede Bıraktı. AA. (2024, 25 Kasım).
  9. Bäckstrand, Karin – Lövbrand, Eva. “Planting Trees to Mitigate Climate Change: Contested Discourses of Ecological Modernization, Green Governmentality and Civic Environmentalism”, Global Environmental Politics 6/1 (2006), 50–75. doi:10.1162/glep.2006.6.1.50.
  10. Başkaya, Fikret. Gençlerle Baş Başa: İklim Krizi ve Ekolojik Yıkım. Yordam Kitap, 2021.
  11. Biermann, Frank vd. “Navigating the Anthropocene: Improving Earth System Governance.” Science 335/6074 (2012), 1306-1307.
  12. Biermann, Frank vd. “The Fragmentation of Global Governance Architectures: A Framework for Analysis”, Global Environmental Politics 12/4 (2012), 14–40.
  13. Boykoff, Maxwell T. Who Speaks for the Climate? Making Sense of Media Reporting on Climate Change, Cambridge, Cambridge University Press, 2011.
  14. Brıdge, Gavin vd. “Geographies of Energy Transition: Space, Place and the Low-Carbon Economy”, Energy Policy 107 (2018), 453–463.
  15. Brulle, Robert J. “Institutionalizing Delay: Foundation Funding and the Creation of U.S. Climate Change Counter-Movement Organizations”, Climatic Change 150 (2020), 109–126.
  16. Brulle, Robert J. “Networks of Opposition: A Structural Analysis of US Climate Change Countermovement Coalitions 1989–2015”, Sociological Inquiry, 90/2 (2020), 305–332.
  17. Bulkeley, Harriet – Newell, Peter. Governing Climate Change, London, Routledge, 2015.
  18. Bumpus, Adam G. – Lıverman, Diana M. “Accumulation by Decarbonization and the Governance of Carbon Offsets”, Economic Geography, 84/2 (2008), 127–155.
  19. Cıplet, David vd. Power in a Warming World: The New Global Politics of Climate Change and the Remaking of Environmental Inequality, Cambridge, MIT Press, 2015.
  20. Dımıtrov, Radoslav S. “The Paris Agreement and the Battle for the Future of Climate Negotiations”, Global Environmental Politics 22/1 (2022), 10–32.
  21. Dryzek, John S. vd. The Oxford Handbook of Climate Change and Society, Oxford, Oxford University Press, 2011.
  22. Dryzek, John S. The Politics of the Earth: Environmental Discourses, Oxford, Oxford University Press, 2013.
  23. Falkner, Robert. “The Paris Agreement and the New Logic of International Climate Politics”, International Affairs 92/5 (2016), 1107–1125.
  24. Fısher, Dana – Nasrın, Sohana. “Populism and Climate Policy: A Challenge for Democratic Legitimacy”, Environmental Politics 27/5 (2018), 801–822.
  25. Foster, John Bellamy vd. The Ecological Rift: Capitalism’s War on the Earth, New York, Monthly Review Press, 2010.
  26. Foucault, Michel. Power/Knowledge: Selected Interviews and Other Writings, 1972–1977, New York, Pantheon Books, 1980.
  27. Gardiner, Stephen M. A Perfect Moral Storm: The Ethical Tragedy of Climate Change, Oxford, Oxford University Press, 2011.
  28. Gupta, Joyeeta vd. Global Climate Governance: A Historical and Conceptual Analysis, Cambridge, Cambridge University Press, 2021.
  29. Hajer, Maarten A. The Politics of Environmental Discourse: Ecological Modernization and the Policy Process, Oxford, Oxford University Press, 1995.
  30. Höhne, Niklas vd. Emissions Gap Report 2022, United Nations Environment Programme, 2022, Erişim 10 Eylül 2025. https://www.unep.org/resources/emissions-gap-report-2022.
  31. Höhne, Niklas vd. “Global Climate Policy and the Role of Corporate Actors”, Climate Policy 21/6 (2021), 713–729.
  32. Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), Climate Change 2023: Synthesis Report, 2023.
  33. International Energy Agency (IEA), World Energy Investment 2023, 2023, Erişim 17 Ekim 2025. https://www.iea.org/reports/world-energy-investment-2023.
  34. Keohane, Robert Owen – Victor, David G. “Cooperation and Discord in Global Climate Policy”, Nature Climate Change 6/6 (2016), 570–575.
  35. Kırışık, Fatih – Özcan, Sezer. Siyasal Ekoloji. Detay Yayıncılık. 2015
  36. Martinez-Alier, Joan vd. “Is There a Global Environmental Justice Movement?”, The Journal of Peasant Studies 43/3 (2016), 731–755.
  37. Mayer, Jane. Dark Money: The Hidden History of the Billionaires Behind the Rise of the Radical Right, New York, Doubleday, 2018.
  38. McNamara, Karen Elizabeth – Gibson, Chris. “We Do Not Want to Leave Our Land’: Pacific Ambiguities on Climate Change and Migration”, Global Environmental Change 19/1 (2009), 105–112.
  39. Memiş, Olcay Besnili. İklim Değişikliği ve Sosyal Adalet: Sosyal Politika Ve Dayanıklılık Çerçevesinden Bir İnceleme. Uşak Üniversitesi Uygulamalı Bilimler Fakültesi Dergisi 3/2 (2023), 20-37.
  40. Mol, Arthur P. J. – Sonnenfeld, David A. “Ecological Modernization Around the World: An Introduction”, Environmental Politics 9/1 (2000), 1–14. doi:10.1080/09644010008414510.
  41. Morin, Jean Frederic vd. Global Environmental Politics, Oxford, Oxford University Press, 2020.
  42. Newell, Peter – Mulvaney, Daniel. “The Political Economy of the ‘Just Transition’”, The Geographical Journal 179/2 (2013), 132–140.
  43. Newelli Peter – Paterson, Matthew. Climate Capitalism: Global Warming and the Transformation of the Global Economy, Cambridge, Cambridge University Press, 2010.
  44. O’Neill, Saffron vd. “On the Use of Imagery for Climate Change Engagement”, Global Environmental Change 20/4 (2010), 769–781.
  45. Okereke, Chukwumerije – Dooley, Kate. “Principles of Justice in Proposals and Policy Approaches to Avoided Deforestation: Towards a Post-Kyoto Climate Agreement”, Global Environmental Change 20/1 (2010), 82–95.
  46. Okereke, Chukwumerije. “Climate Justice and the International Regime”, Wiley Interdisciplinary Reviews: Climate Change 1/3 (2010), 462–474.
  47. Oxfam, Fossil Fuel Lobbying Report 2022, 2022, Erişim 10 Ekim 2025. https://www.oxfam.org/en/research/fossil-fuel-lobbying-2022.
  48. Paterson, Matthew – Stripple, Johannes. “Anchoring the Climate Debate: Carbon Accounting and the British Government”, European Environment 17/5 (2007), 304–318.
  49. Paterson, Matthew – Stripple, Johannes. “Singing Climate Change into Existence: On the Territorialization of Climate Policy”, Geoforum 38/3 (2007), 790–802.
  50. Paterson, Matthew – Stripple, Johannes. “Towards a New Space for Global Climate Governance?”, Environmental Politics 16/1 (2007), 1–10. doi:10.1080/09644010701214284.
  51. Paterson, Matthew. Global Warming and Global Politics, London, Routledge, 1996.
  52. Paterson, Matthew. Governing Climate Change: Politics, Policy, and Power, London, Routledge, 2021.
  53. Paterson, Matthew. Understanding the Politics of Climate Change, London, Routledge, 2021.
  54. Peet, Richard – Robbins, Paul. - Watts Micheal, Global Political Ecology, London, Routledge, 2011.
  55. Peters, Glen P. vd. “Growth in Emission Transfers via International Trade from 1990 to 2018”, Environmental Research Letters 17/4 (2022) 044012.
  56. Rajamani, Lavanya. “Ambition and Differentiation in the 2015 Paris Agreement: Interpretative Possibilities and Underlying Politics”, International & Comparative Law Quarterly 65/2 (2016), 493–514.
  57. Robbins, Paul. Political Ecology: A Critical Introduction, 2. bs., Oxford, Wiley-Blackwell, 2012.
  58. Roberts, Timmons J. vd. “Climate Finance and the Need for Accountability: Lessons from COP21 to COP26”, Global Environmental Politics 21/2 (2021), 1–20.
  59. Roberts, Timmons J. – Park, Bradley. A Climate of Injustice: Global Inequality, North–South Politics, and Climate Policy, Cambridge, MIT Press, 2007.
  60. Roberts, Timmons J. – Weikmans, Romanin. “Postface: Fragmentation, Failing Trust and Enduring Tensions over Climate Finance”, International Environmental Agreements: Politics, Law and Economics 17/1 (2017), 129–137.
  61. Sadioğlu Uğur – Ağıralan Erkan, İklim Değişikliği Çerçevesinde 25. Taraflar Konferansi (COP25). Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 11(Ek Sayı-1) (2020), 361-385.
  62. Schlosberg, David – Collins, Lisette B. “From Environmental to Climate Justice: Climate Change and the Discourse of Environmental Justice”, Wiley Interdisciplinary Reviews: Climate Change 5/3 (2014), 359–374.
  63. Schroeder, Heike – Lovell, Hearther. “The Role of Non-Nation-State Actors and Side Events in the International Climate Negotiations”, Climatic Change 118/2 (2012), 397–414.
  64. Scoones, Ian vd. The Politics of Green Transformations, London, Routledge, 2015.
  65. Tekin, Emirhan. The Carbon Markets and Their Effects on Climate Justice (Master's thesis, Bilkent Universitesi (Turkey)) 2024.
  66. Un News, “Guterres: ‘Time is Running Out’ at COP29”, 2024, Erişim 19 Ekim 2025. https://news.un.org.
  67. Un News, “UN Chief António Guterres Calls for Decisive Action at COP29”, 2024, Erişim 3 Ekim 2025. https://news.un.org/en/story/2024/11/1146547.
  68. Un News, “UN Secretary-General António Guterres’ Opening Speech at COP29”, 2024, Erişim 11 Ekim 2025. https://news.un.org/en/story/2024/.
  69. Unfccc, COP29 Final Communiqué, 2024, Erişim 2 Ekim 2025. https://unfccc.int/documents/cop29/final.
  70. United Nations, “Secretary-General’s Remarks at COP29 Opening Ceremony”, 30 Kasım 2024, Erişim 19 Eylül 2025. https://www.un.org/sg/en.
  71. United Nations, COP29 Opening Statement by Secretary-General António Guterres, New York, United Nations, 2024, Erişim 27 Eylül 2025. https://www.un.org/cop29.
  72. Victor, David George – Jaffe, Amy Myers – Hayes, Mark H. Natural Gas and Geopolitics: From Energy Security to Climate Change, Cambridge, Cambridge University Press, 2019.
  73. Vogler, John. “The UNFCCC Regime”, Climate Change in World Politics, içinde, London, Palgrave Macmillan UK (2016), 35–59.
  74. White House, Remarks by the President at COP29: Climate Action and Green Economy, Washington D.C., Executive Office of the President, 2024, Erişim 1 Ekim 2025. https://www.whitehouse.gov/cop29.
  75. White House, Remarks by the President at the COP29 Leaders’ Summit, Washington D.C., Executive Office of the President, 2024, Erişim 1 Ekim 2025. https://www.whitehouse.gov/briefing-room.
  76. Willem, Pieter Pauw vd. “National Climate Policy Coherence: Conceptual Framework and Lessons from Turkey”, Climate Policy 21/2 (2021), 234–250.
  77. Wodak, Ruth – Reisigl, Martin. “Discourse and Racism”, R. Wodak ve T. A. van Dijk (ed.), Racism at the Top, Graz, Drava Verlag (2001), 1–49.
  78. Xinhua News, “China Calls for Balanced Climate Governance at COP29”, 2024, Erişim 6 Ekim 2025. http://www.xinhuanet.com