KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 16 Sayı: 2

Uluslararası İlişkilerin 100 Yıl Krizi: Carr, Bull ve Ontolojik Açmazlar

The 100 Years’ Crisis of International Relations: Carr, Bull and Ontological Dilemmas

Yasin Avcı(SELÇUK ÜNİVERSİTESİ, İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLER FAKÜLTESİ, ULUSLARARASI İLİŞKİLER BÖLÜMÜ)0000-0002-1909-4778
Sayfa
522–559
Yayın Tarihi
2026-06-30
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmanın sonuç bölümünde ise Carr’ın Yirmi Yıl Krizi’nde vurguladığı hususların Uİ’nin 100. yılının ertesindeki ontolojik sorunları bakımından ne kadar geçerli olduğu tartışılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada Uluslararası İlişkiler (Uİ) disiplininin 100 yıllık akademik muhasebesi iki kısıt altında yapılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Carr’ın Yirmi Yıl Krizi başlıklı çalışması ve bu çalışmaya atıfla yapılan çalışmalar disiplinin 100 yıllık değerlendirilmesinde yol gösterici olmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmanın sonuç bölümünde ise Carr’ın Yirmi Yıl Krizi’nde vurguladığı hususların Uİ’nin 100. yılının ertesindeki ontolojik sorunları bakımından ne kadar geçerli olduğu tartışılmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Uluslararası İlişkiler · Edward H. Carr · Ontoloji

Özet

Bu çalışmada Uluslararası İlişkiler (Uİ) disiplininin 100 yıllık akademik muhasebesi iki kısıt altında yapılmıştır. İlk olarak bir sosyal bilim disiplini her şeyden önce ontolojik bir tutum takınmak durumundadır ve bu sebeple ontolojik sorunlar diğer sorunlara kıyasla daha büyük önem arz eder. Dolayısıyla çalışma kapsamında Uİ, epistemolojik ve metodolojik açılardan ziyade ontolojik temelde irdelenmiştir. İkinci olarak Uİ’nin öncü akademik muhasebesi olan Edward H. Carr’ın Yirmi Yıl Krizi başlıklı çalışması ve bu çalışmaya atıfla yapılan çalışmalar disiplinin 100 yıllık değerlendirilmesinde yol gösterici olmuştur. Çünkü Carr’ın Ütopya ve Gerçeklik başlığıyla yayınlamak istediği bu çalışmanın en temel kaygısı henüz yeni kurulmuş bir akademik disiplin olarak Uİ’nin ontolojisine dair hususlardır. Çalışmanın sonuç bölümünde ise Carr’ın Yirmi Yıl Krizi’nde vurguladığı hususların Uİ’nin 100. yılının ertesindeki ontolojik sorunları bakımından ne kadar geçerli olduğu tartışılmıştır.

Abstract

In this study, the academic evaluation of the discipline of International Relations (IR) for 100 years has been made under two constraint. First of all, a social science discipline has to adopt an ontological attitude before anything else, and therefore ontological problems are of greater importance compared to other problems. Therefore, within the scope of the study, IR has been examined on an ontological basis rather than from epistemological and methodological perspectives. Secondly, the pioneer academic evaluation of IR, Edward H. Carr’s work titled The Twenty Years’ Crisis and the studies made with reference to this work have been guiding in the 100-year evaluation of the discipline. Because the most fundamental concern of this study, which Carr wanted to publish with the title of Utopia and Reality, is the issues regarding the ontology of IR as a newly established academic discipline. In the conclusion of the study, it is discussed how valid the issues emphasized by Carr in the Twenty Year Crisis are in terms of ontological problems after the 100th anniversary of IR.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Avcı, Y. (2026). Uluslararası İlişkilerin 100 Yıl Krizi: Carr, Bull ve Ontolojik Açmazlar. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 16 Sayı: 2, 522–559. https://doi.org/10.18074/ckuiibfd.1652632

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (108)

  1. Acharya, A. ve Buzan, B. (Ed.). (2018). Batı kökenli olmayan uluslararası ilişkiler teorisi: Asya üzerine ve Asya’nın ötesinde çeşitli perspektifler (E. T. Diken, Çev.). Sakarya: Sakarya Üniversitesi Kültür Yayınları.
  2. Adler, E. ve Pouliot, V. (Ed.). (2011). International practices. Cambridge: Cambridge University Press.
  3. Akgül, P. (2022). Non-Western international relations theories. M. K. Özekin ve E. Sune (Ed.), Critical approaches to international relations: Philosophical foundations and current debates içinde (ss. 217-239). Leiden, Netherlands: Brill.
  4. Aksoy, M. ve Arslantaş, E. (2023). Uluslararası ilişkilerde ikinci büyük tartışma: Gelenekselcilik-davranışsalcılık tartışması. M. Aksoy (Ed.), Uluslararası ilişkilerin tarihi ve teorik tartışmalar içinde (ss. 109-145). Ankara: Orient Yayınları.
  5. Aksoy, M. ve Kurnaz, İ. (2023). Paradigmalar arası tartışma. M. Aksoy (Ed.), Uluslararası ilişkilerin tarihi ve teorik tartışmalar içinde (ss. 147-172). Ankara: Orient Yayınları.
  6. Alker, H. R. ve Biersteker, T. J. (1984). The dialectics of world order: Notes for a future archeologist of international savoir faire. International Studies Quarterly, 28(2), 121-142.
  7. Arslantaş, E. (2017). 1960-1980 yılları arasında uluslararası ilişkileri anlamak: Paradigmalar arası tartışma. Akademik Bakış Uluslararası Hakemli Sosyal Bilimler Dergisi, (64), 35-47.
  8. Ashley, R. K. (1984). The poverty of neorealism. International Organization, 38(2), 225-286.
  9. Avcı, Y. (2023). Uluslararası ilişkilerde idealizm-realizm tartışması. M. Aksoy (Ed.), Uluslararası ilişkilerin tarihi ve teorik tartışmalar içinde (ss. 55-108). Ankara: Orient Yayınları.
  10. Avcı, Y. (2017). Uluslararası ilişkiler disiplininde tina sendromu: Pozitivizmin davranışsalcı altın çağı ve simülasyon. Bursa: Dora Basım Yayın Dağıtım.
  11. Aydınlı, E., Kurubaş, E., ve Özdemir, H. (2017). Yöntem, kuram, komplo: Türk uluslararası ilişkiler disiplininde vizyon arayışları. İstanbul: Küre Yayınları.
  12. Aydınlı, E. ve Mathews, J. (2000). Are the core and periphery irreconcilable? The curious world of publishing in contemporary international relations. International Studies Perspectives, 1(3), 289-303.
  13. Ayoob, M. (1997). Defining security: A subaltern realist perspective. K. Krause ve M. C. Williams (Ed.), Critical security studies: Concepts and cases içinde (ss. 121-146). Minneapolis, MN: University of Minnesota Press.
  14. Baldwin, D. A. (2014). Neoliberalism, neorealism, and world politics. C. Elman ve M. A. Jensen (Ed.), The realism reader içinde (ss. 313-319). New York, NY: Routledge.
  15. Bell, D. (2009). Writing the world: Disciplinary history and beyond. International Affairs, 85(1), 3-22.
  16. Bhaskar, R. (1975). Forms of realism. Philosophica, 15(1), 99-127.
  17. Bhaskar, R. (1997). On the ontological status of ideas. Journal for the Theory of Social Behaviour, 27(2-3), 139-147.
  18. Bhaskar, R. (1998). Philosophy and scientific realism. M. Archer, R. Bhaskar, A. Collier, T. Lawson ve A. Norrie (Ed.), Critical realism: Essential readings içinde (ss. 16-47). New York, NY: Routledge.
  19. Bilgin, P. (2016). How to remedy Eurocentrism in IR? A complement and a challenge for The Global Transformation. International Theory, 8(3), 492-501.
  20. Bleiker, R. (1997). Forget IR theory. Alternatives: Global, Local, Political, 22(1), 57-85.
  21. Bueno de Mesquita, B. (2018). Foreign policy analysis and rational choice models. Oxford Research Encyclopedia of International Studies içinde. doi:10.1093/acrefore/9780190846626.013.395
  22. Bull, H. (1977). The anarchical society: A study of order in world politics. London: Macmillan.
  23. Bull, H. (1969). The Twenty Years’ Crisis thirty years on. International Journal, 24(4), 625-638.
  24. Buzan, B. (2014). An introduction to the English School of International Relations: The societal approach. Cambridge: Polity.
  25. Buzan, B. ve Little, R. (2001). Why International Relations has failed as an intellectual project and what to do about it. Millennium: Journal of International Studies, 30(1), 19-39.
  26. Büyükbaş, H. (2013). Tarih ve uluslararası ilişkiler: Yapıcı bir diyalog çağrısı. History Studies, 5(2), 107-120.
  27. Carr, E. H. (2000). An autobiography. M. Cox (Ed.), E.H. Carr: A critical appraisal içinde (ss. xiii-xxii). London: Palgrave Macmillan.
  28. Carr, E. H. (1951). The new society. London: Macmillan.
  29. Carr, E. H. (2010). Yirmi yıl krizi: 1919-1939 (C. Cemgil, Çev.). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  30. Cox, M. (2010). Giriş. E. H. Carr, Yirmi yıl krizi: 1919-1939 içinde (C. Cemgil, Çev., ss. 1-48). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  31. Cox, R. W. (1993). Gramsci, hegemony and international relations: An essay in method. S. Gill (Ed.), Gramsci, historical materialism and international relations içinde (ss. 49-66). Cambridge: Cambridge University Press.
  32. Donnelly, J. (2005). Realism. S. Burchill, A. Linklater, R. Devetak, J. Donnelly, M. Paterson, C. Reus-Smit ve J. True, Theories of international relations içinde (ss. 29-54). Basingstoke, England: Palgrave Macmillan.
  33. Doty, R. L. (1997). Aporia: A critical exploration of the agent-structure problematique in international relations theory. European Journal of International Relations, 3(3), 365-392.
  34. Dunne, T., Cox, M. ve Booth, K. (1998). Introduction: The eighty years’ crisis. Review of International Studies, 24(5), v-xii.
  35. Dunne, T. (1998). Inventing international society: A history of the English School. London: Macmillan.
  36. Dunne, T. (2000). Theories as weapons: E.H. Carr and international relations. M. Cox (Ed.), E.H. Carr: A critical appraisal içinde (ss. 217-233). London: Palgrave Macmillan.
  37. Epp, R. (1998). The English School on the frontiers of international society: A hermeneutic recollection. Review of International Studies, 24(5), 47-64.
  38. Evans, G. (1975). E. H. Carr and international relations. British Journal of International Studies, 1(2), 77-97.
  39. Evans, G. (1972). Some problems with a history of thought in international relations. International Relations, 4(6), 715-726.
  40. Foster-Carter, A. (1973). Neo-Marxist approaches to development and underdevelopment. Journal of Contemporary Asia, 3(1), 7-33.
  41. Friedrichs, J. ve Wæver, O. (2009). Western Europe: Structure and strategy at the national and regional levels. A. B. Tickner ve O. Wæver (Ed.), International relations scholarship around the world içinde (ss. 261-286). London: Routledge.
  42. Frost, M. (1998). A turn not taken: Ethics in IR at the millenium. Review of International Studies, 24(5), 119-132.
  43. Giesen, K.-G. (2006). France and other French-speaking countries (1945-1994). K. E. Jørgensen ve T. B. Knudsen (Ed.), International relations in Europe: Traditions, perspectives and destinations içinde (ss. 19-46). London: Routledge.
  44. Goldmann, K. (1995). Im Westen nichts Neues: Seven international relations journals in 1972 and 1992. European Journal of International Relations, 1(2), 245-258.
  45. Hall, I. ve Bevir, M. (2014). Traditions of British international thought. The International History Review, 36(5), 823-834.
  46. Halliday, F. (1999). Revolution and world politics: The rise and fall of the Sixth Great Power. Durham, NC: Duke University Press.
  47. Hoffmann, S. (1977). An American social science: International relations. Daedalus, 106(3), 41-60.
  48. Holsti, K. J. (1998). Scholarship in an era of anxiety: The study of international politics during the Cold War. Review of International Studies, 24(5), 17-46.
  49. Holsti, K. J. (1985). The dividing discipline: Hegemony and diversity in international theory. Boston, MA: Allen & Unwin.
  50. Houghton, D. P. (2008). Positivism ‘vs’ postmodernism: Does epistemology make a difference? International Politics, 45, 115-128.
  51. Hutchison, E. ve Bleiker, R. (2014). Theorizing emotions in world politics. International Theory, 6(3), 491-514.
  52. Jackson, P. T. (2008). Foregrounding ontology: Dualism, monism, and IR theory. Review of International Studies, 34(1), 129-153.
  53. Jarvis, D. S. L. (2001). Conclusion: International relations: An international discipline? R. M. A. Crawford ve D. S. L. Jarvis (Ed.), International relations-Still an American social science?: Toward diversity in international thought içinde (ss. 369-380). Albany, NY: State University of New York Press.
  54. Jones, C. (2000). ‘An active danger’: E.H. Carr at The Times, 1940-46. M. Cox (Ed.), E.H. Carr: A critical appraisal içinde (ss. 68-87). London: Palgrave Macmillan.
  55. Kolasi, K. (2020). Postyapısalcılığın söylemsel ontolojisinin eleştirisi: Uluslararası ilişkilerde söylem dışı alan ve eleştirel gerçekçilik. Uluslararası İlişkiler Dergisi, 17(65), 83-100.
  56. Kolasi, K. (2013). Soğuk Savaş’ın barışçıl olarak sona ermesi ve uluslararası ilişkiler teorileri. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 68(2), 149-179.
  57. Kolasi, K. (2018). Uluslararası ilişkilerde sosyal ontoloji kavrayışının meta-teorik eleştirisi. Uluslararası İlişkiler, 15(59), 3-18.
  58. Linklater, A. ve Suganami, H. (2006). The English School of international relations: A contemporary reassessment. Cambridge: Cambridge University Press.
  59. Linklater, A. (1998). The transformation of political community: Ethical foundations of the post-Westphalian era. Cambridge: Polity.
  60. Meibauer, G. (2023). Neorealism, neoclassical realism and the problem(s) of history. International Relations, 37(2), 348-369.
  61. Miller, E. F. (1972). Positivism, historicism, and political inquiry. The American Political Science Review, 66(3), 796-817.
  62. Miller, J. D. B. (1991). E.H. Carr: The realist’s realist. The National Interest, 25, 65-71.
  63. Molloy, S. (2021). Theorizing liberal orders in crisis then and now: Returning to Carr and Horkheimer. International Studies Quarterly, 65(2), 320-330.
  64. Morgan, J. (2002). Philosophical realism in international relations theory: Kratochwil’s constructivist challenge to Wendt. Journal of Critical Realism, 1(1), 95-118.
  65. Navon, E. (2001). The ‘third debate’ revisited. Review of International Studies, 27(4), 611-625.
  66. Nicholson, M. (1998). Realism and utopianism revisited. Review of International Studies, 24(5), 65-82.
  67. Nye, J. S., Jr. (1988). Neorealism and neoliberalism. World Politics, 40(2), 235-251.
  68. Ozan, E. (2014). Birinci Dünya Savaşı ve uluslararası ilişkiler disiplininin doğuşu üzerine bir değerlendirme. Gazi Akademik Bakış, 7(14), 197-214.
  69. Özkan, F. (2019). Uluslararası ilişkilere disiplinlerarası yaklaşım: Tarih ve teori üzerine bir değerlendirme. Uluslararası İlişkiler Dergisi, 16(61), 5-22.
  70. Palan, R. P. ve Blair, B. M. (1993). On the idealist origins of the realist theory of international relations. Review of International Studies, 19(4), 385-399.
  71. Pfefferle, T. (2014, January 9). The Neo-Neo debate in international relations theory: Progress or regression? E-International Relations, 1-5.
  72. Polat, Y. (2022). İdealizm-realizm dikotomisinden Habermasçı ve Levinasçı etiğe: Ana akım ve eleştirel teorilerde paylaşım ve sınırlılık sorunu. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 77(1), 69-104.
  73. Powell, R. (1994). Anarchy in international relations theory: The neorealist-neoliberal debate. International Organization, 48(2), 313-344.
  74. Price, L. (2016). Key critical realist concepts for environmental educators. L. Price ve H. Lotz-Sisitka (Ed.), Critical realism, environmental learning and social-ecological change içinde (ss. 18-39). New York, NY: Routledge.
  75. Rich, P. (2000). E.H. Carr and the quest for moral revolution in international relations. M. Cox (Ed.), E.H. Carr: A critical appraisal içinde (ss. 198-216). London: Palgrave Macmillan.
  76. Ritzer, G. ve Schubert, J. D. (1991). The changing nature of neo-Marxist theory: A metatheoretical analysis. Sociological Perspectives, 34(3), 359-375.
  77. Rumelili, B. (2009). Uluslararası ilişkiler teorisinde yerel-görüşlülük ve Doğu’nun özneselliği. Uluslararası İlişkiler Dergisi, 6(23), 45-71.
  78. Schmidt, B. C. (2013). On the history and historiography of International Relations. W. Carlsnaes, T. Risse ve B. A. Simmons (Ed.), Handbook of international relations içinde (ss. 3-28). London: SAGE.
  79. Sørensen, G. (1998). IR theory after the Cold War. Review of International Studies, 24(5), 83-100.
  80. Smith, S. (2000). The discipline of International Relations: Still an American social science? The British Journal of Politics and International Relations, 2(3), 374-402.
  81. Smith, S. (1992). The forty years’ detour: The resurgence of normative theory in international relations. Millennium: Journal of International Studies, 21(3), 489-506.
  82. Sune, E. (2022). Batı-merkezciliğin eleştirisi: Eleştirel teorinin sınırlılıkları ve kapasitesi. Mülkiye Dergisi, 46(3), 816-847.
  83. Şatana, N. S. (2015). Uluslararası ilişkilerde bilimsellik, metodoloji ve yöntem. Uluslararası İlişkiler Dergisi, 12(46), 11-33.
  84. Thies, C. G. (2002). Progress, history and identity in international relations theory: The case of the idealist-realist debate. European Journal of International Relations, 8(2), 147-185.
  85. Tickner, A. B. (2003). Seeing IR differently: Notes from the Third World. Millennium: Journal of International Studies, 32(2), 295-324.
  86. Tickner, A. B. (2013). Core, periphery and (neo)imperialist International Relations. European Journal of International Relations, 19(3), 627-646.
  87. TRIP. (2014). Faculty Survey. https://trip.wm.edu/data/dashboard/faculty-survey.
  88. TRIP. (2017). Faculty Survey. https://trip.wm.edu/data/dashboard/faculty-survey.
  89. Turton, H. (2015). International relations and American dominance: A diverse discipline. London: Routledge. Uzgel, İ. ve Bedirhanoğlu, N. (2015). Eleştirel bir literatür değerlendirmesi: Dışlamadan sınırlı tanımaya, uluslararası ilişkiler kuramları ve Marksizm. Uluslararası İlişkiler Dergisi, 12(46), 105-130.
  90. Vasquez, J. A. (1998). The power of power politics: From classical realism to neotraditionalism. Cambridge: Cambridge University Press.
  91. Villanueva, R. (2020). How Norman Angell reveals the significance of Marxism and socialism in early IR and a debate before the “First Great Debate”. International Studies Review, 22(3), 441-463.
  92. Wallerstein, I. (1993). Dünya-sistemi. T. Bottomore (Ed.), Marksist düşünce sözlüğü içinde (M. Tunçay, Der., ss. 160-162). İstanbul: İletişim Yayınları.
  93. Waltz, K. N. (2014). Political structures. C. Elman ve M. A. Jensen (Ed.), The realism reader içinde (ss. 103-112). New York, NY: Routledge.
  94. Waltz, K. N. (2010). Theory of international politics. Long Grove, IL: Waveland Press.
  95. Waltz, K. N. (1964). The stability of a bipolar world. Daedalus, 93(3), 881-909.
  96. Wæver, O. (1996). The rise and fall of the inter-paradigm debate. S. Smith, K. Booth ve M. Zalewski (Ed.), International theory: Positivism and beyond içinde (ss. 149-185). Cambridge: Cambridge University Press.
  97. Wæver, O. (1998). The sociology of a not so international discipline: American and European developments in International Relations. International Organization, 52(4), 687-727.
  98. Wendt, A. (1992). Anarchy is what states make of it: The social construction of power politics. International Organization, 46(2), 391-425.
  99. Wendt, A. (1998). On constitution and causation in International Relations. Review of International Studies, 24(5), 101-118.
  100. Wendt, A. E. (1987). The agent-structure problem in international relations theory. International Organization, 41(3), 335-370.
  101. Wight, C. (2006). Agents, structures and international relations: Politics as ontology. Cambridge: Cambridge University Press.
  102. Wilson, P. (1998). The myth of the ‘First Great Debate’. Review of International Studies, 24(5), 1-16.
  103. Yalvaç, F. (2010a). Critical realism, international relations theory and Marxism. J. Joseph ve C. Wight (Ed.), Scientific realism and international relations içinde (ss. 167-185). London: Palgrave Macmillan.
  104. Yalvaç, F. (2011). Devlet. A. Eralp (Der.), Devlet ve ötesi: Uluslararası ilişkilerde temel kavramlar içinde (ss. 15-52). İstanbul: İletişim Yayınları.
  105. Yalvaç, F. (2010b). Eleştirel gerçekçilik: Uluslararası ilişkiler kuramında post-pozitivizm sonrası aşama. Uluslararası İlişkiler Dergisi, 6(24), 3-32.
  106. Yalvaç, F. ve Erçandırlı, Y. (2020). Geç kapitalizmin ideolojik söylemi olarak yeni materyalizm: Metalaşmış ‘Şeylerin’ egemenliği. Mülkiye Dergisi, 44(2), 261-285.
  107. Yalvaç, F. (2018). Karl Marx: Marksizm ve uluslararası tarihsel sosyoloji. F. Yalvaç (Der.), Tarihsel sosyoloji ve uluslararası ilişkiler içinde (ss. 11-33). Ankara: Nika Yayınevi.
  108. Zeli, A. (2024). Postmodern international relations: Postmodernism beyond social constructivism. International Journal of Social Science and Education Research Studies, 4(8), 946-955.