KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Yükseköğretim Dergisi / 2026 / Cilt: 16 Sayı: 1

Akademisyenlerin Yaşam Boyu Öğrenme Eğilimleri ile Yaşam Doyum Düzeyleri Arasındaki İlişkide Kişilerarası İletişim Yetkinliklerinin Aracı Değişken Rolü

The Role of Interpersonal Communication Competences as a Mediating Variable in the Relationship Between Academicians' Lifelong Learning Tendencies and Life Satisfaction Levels

Fatih Ceylan(TOKAT GAZİOSMANPAŞA ÜNİVERSİTESİ, NİKSAR UYGULAMALI BİLİMLER FAKÜLTESİ)0000-0002-7494-5635
Sayfa
49–64
Yayın Tarihi
2026-02-25
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Elde edilen bulgular incelendiğinde genel sonuç olarak; akademisyenlerin kişilerarası iletişim yetkinliklerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile yaşam doyum düzeyleri arasındaki ilişkide pozitif yönde, %35,1 oranında kısmi aracı değişken olduğu ortaya çıkmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bir ülkenin gelişmesi ve refah seviyesinin yükselmesinde en büyük sorumluluk üniversitelerdedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu bağlamda ele alınan bu çalışmanın amacı, akademisyenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimleriyle yaşam doyum düzeyleri arasındaki ilişkide kişilerarası iletişim yetkinliklerinin aracı değişken rolünü ortaya koymaktır.
💡
Sonuç & Katkı:Elde edilen bulgular incelendiğinde genel sonuç olarak; akademisyenlerin kişilerarası iletişim yetkinliklerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile yaşam doyum düzeyleri arasındaki ilişkide pozitif yönde, %35,1 oranında kısmi aracı değişken olduğu ortaya çıkmıştır.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Yaşam Boyu Öğrenme · Yaşam Doyumu · Kişilerarası İletişim Yetkinliği

Özet

Bir ülkenin gelişmesi ve refah seviyesinin yükselmesinde en büyük sorumluluk üniversitelerdedir. Üniversitelerin bu sorumluluğu yerine getirebilmesinde ise en önemli aktör akademisyenlerdir. Bundan dolayı akademisyenlerin durumlarının araştırılması ve iyileştirilmesi son derece önemlidir. Bu bağlamda ele alınan bu çalışmanın amacı, akademisyenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimleriyle yaşam doyum düzeyleri arasındaki ilişkide kişilerarası iletişim yetkinliklerinin aracı değişken rolünü ortaya koymaktır. Başka bir ifadeyle bu çalışma, kişilerarası iletişimin, akademisyenler için ne kadar önemli olduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır. İlişkisel tarama modeli ile yapılan çalışmanın verileri devlet üniversitelerinde aktif olarak çalışmakta olan toplam 414 akademisyenden toplanmış ve SPSS 23 programı ile analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular incelendiğinde genel sonuç olarak; akademisyenlerin kişilerarası iletişim yetkinliklerinin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile yaşam doyum düzeyleri arasındaki ilişkide pozitif yönde, %35,1 oranında kısmi aracı değişken olduğu ortaya çıkmıştır. Çalışma sonunda, elde edilen bulgular çerçevesinde bazı öneriler getirilmiştir. Bu çalışmanın gelecekte benzer konularda çalışma yapacak olan araştırmacılara yararlı olacağı düşünülmektedir.

Abstract

Universities have the greatest responsibility for the development and welfare of a country. The most important actors in the fulfilment of this responsibility by universities are academics. Therefore, researching and improving the situation of academics is extremely important. In this context, the aim of this study is to reveal the role of interpersonal communication competence as a mediating variable in the relationship between academicians’ lifelong learning tendencies and life satisfaction level. In other words, this study aims to reveal how important interpersonal communication is for academics. The data of this study, which was conducted with relational survey model, were collected from 414 academicians actively working in state universities and analyzed with SPSS 23 software. When the findings obtained were analyzed, as a general result, it was revealed that academicians’ interpersonal communication competencies were a partial mediating variable in the positive direction with a rate of 35.1% in the relationship between lifelong learning tendencies and life satisfaction levels. At the end of the study, some suggestions were made within the framework of the findings obtained. It is thought that this study will be useful for researchers who will study similar issues in the future.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Ceylan, F. (2026). Akademisyenlerin Yaşam Boyu Öğrenme Eğilimleri ile Yaşam Doyum Düzeyleri Arasındaki İlişkide Kişilerarası İletişim Yetkinliklerinin Aracı Değişken Rolü. Yükseköğretim Dergisi, Cilt: 16 Sayı: 1, 49–64. https://doi.org/10.53478/yuksekogretim.1458611

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (116)

  1. Aaker, D. A., Kumar, V., & Day, G. S. (2007). Marketing research (9th edition). John Wiley & Sons.
  2. Achour, M., Nor, M. R. M., & Yusoff, M. Y. Z. M. (2013). Supervisory support as a moderator of work-family demands and life satisfaction among Malaysian female academicians. World Applied Sciences Journal, 28(13), 32-37. https://doi.org/10.5829/idosi.wasj.2013.28.efmo.27007
  3. Adams, D. (2007). Lifelong learning skills and attributes: The perceptions of Australian secondary school teachers. Issues in Educational Research, 17(2), 149-160. http://www.iier.org.au/iier17/adams.html
  4. Ahmed, O. M., Ishak, A. K., & Kamil, B. A. M. (2021). Academics’ life satisfaction: The role of perceived stress, organisational justice and self-efficacy. International Journal of Management in Education, 15(1), 1-22. https://doi.org/10.1504/IJMIE.2021.111811
  5. Akbaş, M., Gemlik, N., & Çatar, R. Ö. (2020). Örgütsel sessizlik ve yaşam doyumu ilişkisi: Vakıf üniversitesi akademisyenleri üzerine bir araştırma. Uluslararası Sosyal Bilimler Akademi Dergisi, 3, 98-126. https://izlik.org/JA76GR88SM
  6. Akdur, S. (2014). Kişilik özellikleri ile psikolojik belirtiler arasındaki ilişkide kişilerarası ilişki tarzları ve mizah tarzlarının aracı rolü [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Ankara Üniversitesi.
  7. Akpınar, Ş. (2020). Öğretmenlerin yaşam boyu öğrenme eğilimleri ile iyilik hali ve özyeterlik inancı arasındaki ilişkinin incelenmesi: Afyonkarahisar ili örneği [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Kocaeli Üniversitesi.
  8. Aksoy, M. (2008). Hayat boyu öğrenme ve kariyer rehberliği ilkelerinin istihdam edilebilirliğe etkileri: Otel işletmeleri üzerine bir uygulama [Yayınlanmamış Doktora Tezi]. Gazi Üniversitesi.
  9. Akyol, B., Başaran, R., & Yeşilbaş, Y. (2018). Halk eğitim merkezlerine devam eden kursiyerlerin yaşam doyum düzeyleri ve yaşam boyu öğrenme eğilimleri. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 48, 301-324. https://doi.org/10.21764/ maeuefd.412680
  10. Andrews, F. M., & Withey, S. B. (1976). Social indicators of well-being: America’s perception of life quality. Plenum Press.
  11. Arslan, R. (2013). Yaşam doyumu, iş doyumu ve mesleki tükenmişlik kavramlarına yönelik akademisyenler üzerinde bir araştırma. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 18(3), 281-298.
  12. Ayçiçek, B., & Yanpar Yelken, T. (2016). Eğitim fakültelerindeki öğretim elemanlarının hayat boyu öğrenme yeterlikleri ile hayat çapında öğrenme alışkanlıklarının incelenmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 12(3), 872-884. https://doi.org/10.17860/mersinefd.282387
  13. Ayvaz Tuncel, Z. (2018). Factors supporting and preventing academics from becoming lifelong learners. International Journal of Higher Education, 7(4), 55-62. https://doi.org/10.5430/ijhe.v7n4p55
  14. Baron, R. M., & Kenny, D. A. (1986). The moderator–mediator variable distinction in social psychological research: Conceptual, strategic, and statistical considerations. Journal of Personality and Social Psychology, 51(6), 1173-1182. https://doi.org/10.1037/0022-3514.51.6.1173
  15. Bosco, J. (2007). Lifelong learning: What? Why? How? Western Michigan University. https://www.researchgate.net/publication/251555006
  16. Boztepe, Ö., & Demirtaş, Z. (2018). Öğretmen adaylarının yaşam boyu öğrenme ve iletişim memnuniyet düzeylerinin incelenmesi. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 2, 327-335. https://doi.org/10.5961/jhes.2018.275
  17. Büyük, G. M. (2020). Bir grup üniversite öğrencisinin iletişim becerileri ile yaşam doyumları arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. İstanbul Gelişim Üniversitesi.
  18. Cevahir, E. (2020). SPSS ile nicel veri analizi rehberi. Kibele Yayınları.
  19. Creswell, J. W. (2017). Eğitim araştırmaları nicel ve nitel araştırmanın planlanması, yürütülmesi ve değerlendirilmesi (H. Ekşi, Çev.). Edam Yayınları.
  20. Çakır, B., & Dilmaç, B. (2023). Duygusal farkındalık, psikolojik esneklik ve yaşam doyumu arasındaki yordayıcı ilişkiler. Necmettin Erbakan Üniversitesi Ereğli Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(1), 142-159. https://doi.org/10.51119/ereegf.2023.34
  21. Çalapkulu, Ç. (2015). Kişilerarası iletişim sürecinde romantik eşlerde iletişimötesi iletişim aktörlerinin kullanımı: Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi öğrencileri örneği [Yayımlanmamış Doktora Tezi]. Anadolu Üniversitesi.
  22. Çıkrıkçı, Ö., & Çinpolat, E. (2021). Kişilerarası iletişim yetkinliği envanterinin (KİYE) Türkçeye uyarlanması. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 7(2), 757-775. https://doi.org/10.31592/aeusbed.908975
  23. Çoban, R., & Turan, N. (2023). Çocuklukta algılanan ebeveyn tutumlarının ve ebeveynler arası çatışmanın genç yetişkinlerin kişilerarası iletişim becerisi ile olan ilişkisi: Öz duyarlığın aracı rolü. Üsküdar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 17, 79-100. https://doi.org/10.32739/uskudarsbd.9.17.133
  24. Dağıstan, A., & Çalışkan, N. (2018). İletişim becerileri üzerine bir araştırma: “Öğretmen adaylarının kalıplaşmış düşünce eğilimleri”. Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(2), 123-133. https://doi.org/10.31592/aeusbed.446225
  25. Dağlı, A., & Baysal, N. (2016). Yaşam doyumu ölçeğinin Türkçe’ye uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 15(59), 1250-1262. https://doi.org/10.17755/esosder.263229
  26. Demirbilek, N., & Bozanoğlu, B. (2023). Üniversite öğrencilerinin yaşam doyumu, iletişim becerileri ve yaşam boyu öğrenme düzeyleri arasındaki ilişki. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 24(1), 312-333. https://doi.org/10.17679/inuefd.1132020
  27. Demirdağ, S. (2022). Examining life satisfaction and communication skills of university students as the predictors of their motivation. Yükseköğretim Dergisi, 12(1), 51-60. https://doi.org/10.2399/yod.20.707231
  28. Deveci, T. (2019). Interpersonal communication predispositions for lifelong learning: The case of first year students. Journal of Education and Future, 15, 77-94. https://doi.org/10.30786/jef.358529
  29. Diener, E., & Diener, M. (1995). Cross-cultural correlates of life satisfaction and self-esteem. Journal of Personality and Social Psychology, 68(4), 653-663. https://doi.org/10.1037/0022-3514.68.4.653
  30. Diener, E. (1984). Subjective well-being. Psychological Bulletin, 95(3), 542-575. https://doi.org/10.1037/0033-2909.95.3.542
  31. Diener, E. D., Emmons, R. A., Larsen, R. J., & Griffin, S. (1985). The satisfaction with life scale. Journal of Personality Assessment, 49(1), 71-75. https://doi.org/10.1207/s15327752jpa4901_13
  32. Dinevski, D., & Dinevski, I. V. (2004). The concepts of university lifelong learning provision in Europe. Transition Studies Review, 11(3), 227-235. 10.1007/s11300-004-0014-z
  33. Dökmen, Ü. (2006). İletişim çalışmaları ve empati. Sistem Yayıncılık.
  34. Duta, N., & Rafaila, E. (2014). Importance of the lifelong learning for professional development of university teachers-needs and practical implications. Procedia Social and Behavioral Sciences, 127, 801-806. 10.1016/j.sbspro.2014.03.358
  35. Elegbe, O. (2018). Lecturers-Students’ interpersonal communication: Implication for students’ academic learning. Huria: Journal of the Open University of Tanzania, 25(1), 28-54. https://www.ajol.info/index.php/huria/article/view/182940
  36. Eliüşük Bülbül, A., & Yalçınkaya, D. (2024). The regulatory effect of self-control in the relationship between life satisfaction and lifelong learning motivation in adults. International Journal of Lifelong Education, 43(6), 625–639. https://doi.org/10.1080/02601370.2024.2376670
  37. Engin, M., Hakan, K., & Erbay, H. (2017). Yaşam boyu öğrenme ölçeği Türkçe uyarlama çalışması. Kastamonu Eğitim Dergisi, 25(4), 1561-1572.
  38. Erdoğan, D. G., & Ayanoğlu, Ç. (2021). The examination of relationship between lifelong learning trends of school administrators and teachers, and their ınnovative and entrepreneurial behavior levels. International Journal of Progressive Education, 17(2), 331-351. https://doi.org/10.29329/ijpe.2021.332.21
  39. Ersoy, A., & Yılmaz, B. (2009). Yaşam boyu öğrenme ve Türkiye’de halk kütüphaneleri. Türk Kütüphaneciliği, 23(4), 803-834. https://izlik.org/JA65WH35TM
  40. Feraco, T., Casali, N., Ganzit, E., & Meneghetti, C. (2023). Adaptability and emotional, behavioural and cognitive aspects of self-regulated learning: Direct and indirect relations with academic achievement and life satisfaction. British Journal of Educational Psychology, 93(1), 353-367. https://doi.org/10.1111/bjep.12560
  41. Field, A. (2009). Discovering statistics using SPSS (3rd edition). Sega Pablications Ltd.
  42. Fritz, M. S., & MacKinnon, D. P. (2007). Required sample size to detect the mediated effect. Psychological Science, 18, 233-239. 10.1111/j.1467-9280.2007.01882.x
  43. Gegez, A. E. (2010). Pazarlama araştırmaları (3. baskı). Beta Yayınları.
  44. Gödeneli, İ., & Aksoy, Y. (2023). Müzik öğretmeni adaylarının yaşam boyu öğrenme eğilimleri. Bilim, Eğitim, Sanat ve Teknoloji Dergisi, 7(2), 126-142.
  45. Gökçe, H. (2019). Serbest zaman doyumunun yaşam doyumu ve sosyo-demografik değişkenlerle ilişkisinin incelenmesi. Akademisyen Kitabevi.
  46. Güleç, İ., Çelik, S., & Demirhan, B. (2012). Yaşam boyu öğrenme nedir? Kavram ve kapsamı üzerine bir değerlendirme. Sakarya Üniversitesi Eğitim Dergisi, 2(3), 34-48.
  47. Güneş, E. (2018). Destinasyon kalite unsurlarının analizi: Antalya örneği. Seyahat ve Otel İşletmeciliği Dergisi, 15(2), 423-442. https://doi.org/10.24010/soid.453194
  48. Güneş, F., & Deveci, T. (2020). Yetişkin eğitimi ve hayat boyu öğrenme. Pegem Akademi Yayınları.
  49. Gürbüz, S., & Bayık, M. E. (2021). Aracılık modellerinin analizinde yeni yaklaşım: Baron ve Kenny’nin yöntemi hâlâ geçerli mi?. Türk Psikoloji Dergisi, 36(88), 1-14. 10.31828/tpd1300443320191125m000031
  50. Gürbüz, S., & Şahin, F. (2018). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri (5. baskı). Seçkin Yayıncılık. Gürbüz, S. (2019). Amos ile yapısal eşitlik modellemesi. Seçkin Yayıncılık. Gürüz, D., & Eğinli, A. T. (2011). Kişilerarası iletişim bilgiler-etkiler-engeller. Nobel Akademik Yayıncılık.
  51. Haseski, H.İ., & Odabaşı, H. F. (2016). Öğretim elemanlarının yaşamboyu öğrenmeye yönelik görüşleri. Turkish Online Journal of Qualitative Inquiry, 7(4), 331-363. https://doi.org/10.17569/tojqi.79489
  52. Haybron, D. M. (2004). Happiness and the importance of life satisfaction. Department of Philosophy, Rutgers University. 1-22.
  53. Hayes, A. F. (2018). Introduction to mediation, moderation, and conditional process analysis: A regression-based approach (2. edition). The Guilford Press.
  54. Huang, Y. C., & Lin, S. H. (2018). An inventory for assessing interpersonal communication competence of college students. British Journal of Guidance & Counselling, 46(4), 385-401. 10.1080/03069885.2016.1237614
  55. Ilies, R., Yao, J., Curseu, P. L., & Liang, A. X. (2019). Educated and happy: A four-year study explaining the links between education, job fit, and life satisfaction. Applied Psychology, 68(1), 150-176. https://doi.org/10.1111/apps.12158
  56. Işık, M. (2013). Genel ve teknik iletişim. Eğitim Yayınevi.
  57. İbiş, Ö., & Yeşiltaş, M. D. (2021). Algılanan nepotizmin işgören performansı üzerindeki etkisinde örgütsel yalnızlığın aracılık rolü: Kamu ve özel sektör karşılaştırması. Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi (AKAD), 13(24), 196-209. https://doi.org/10.20990/kilisiibfakademik.878811
  58. İnal, A. N., Tazegül, Ü., & Göksu, T. S. (2016). Determination of the correlation between personality types and life satisfaction levels of academicians at the İstanbul Gelişim University. International Journal of Physical Education, Sports and Health. 3(2), 260-262.
  59. Kaba, İ., Erol, M., & Güç, K. (2018). Yetişkin yaşam doyumu ölçeğinin geliştirilmesi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 18(1), 1-14. https://doi.org/10.18037/ausbd.550232
  60. Karasar, N. (1991). Bilimsel araştırma yöntemi. Sanem Matbaacılık.
  61. Kaya, C., Yıldız, S. M., & Ekici, S. (2022). Rekreasyonel aktivitelere katılımın akademisyenlerin yaşam doyumuna etkisinin incelenmesi. Sosyal ve Beşeri Bilimler Araştırmaları Dergisi, 23(51), 249-264. https://izlik.org/JA94GL45KD
  62. Kayasandık, A. E. (2022). Akademisyenlerin iş ve yaşam doyumunda örgüt kültürü ve iletişim doyumunun rolü. İksad Yayınevi.
  63. Kılınç, M., & Uzun, K. (2020). Ergenlerin öznel iyi oluşlarının yordayıcıları olarak akran zorbalığı ve akran mağduriyeti. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 21(3), 1400-1439. https://izlik.org/JA25PS56PD
  64. Köğce, D., Özpınar, İ., Mandacı Şahin, S., & Aydoğan Yenmez, A. (2014). Öğretim elemanlarının 21. yüzyıl öğrenen standartları ve yaşam boyu öğrenmeye ilişkin görüşleri. Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 22, 185-213.
  65. Lair, D. J., & Wieland, S. M. (2012). “What are you going to do with that major?” Colloquial speech and the meanings of work and education. Management Communication Quarterly, 26(3), 423-452.
  66. Luck, L. T., Omar, N. B., & Hassan, W. H. A. B. W. (2012). Regional teachers and academics lms–an ınnovative and collaborative platform to support life long learning and training for teachers and academics. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 67, 250-259. https://doi.org/10.1016/J.SBSPRO.2012.11.327
  67. MacKinnon, D. P., Lockwood, C. M., Hoffman, J. M., & West, S. G. (2002). A comparison of methods to test the significance of the mediated effect. Psychological Methods, 7, 83–104. https://doi.org/10.1037/1082-989X.7.1.83
  68. Malhotra, N. K. (2004). Marketing research an applied orientation (4th edition). Pearson Prentice Hall.
  69. McClure, J., & Brown, J. M. (2008). Belonging at work. Human Resource Development International, 11(1), 3-17. https://doi.org/10.1080/13678860701782261
  70. Morris-Foster, J. M. (2024). The influence of lifelong learning on life satisfaction and successful aging in older adults: A narrative literature review. Journal of Gerontological Nursing, 50(8), 11-17. https://doi.org/10.3928/00989134-20240702-02
  71. Munda, R., & Daniel, C. (2011). A dictionary of media and communication. Oxford University Press.
  72. Mutlu, E. (1998). İletişim sözlüğü. Bilim & Sanat Yayıncılık.
  73. Neugarten, B. L., Havighurst, R. J., & Tobin, S. S. (1961). The measurement of life satisfaction. Journal of Gerontology, 16(2), 134-143. https://doi.org/10.1093/geronj/16.2.134
  74. Odacı, H., Kaya, F., & Kınık, Ö. (2021). Akademik yaşam doyumu ölçeğinin Türkçe versiyonu. Ege Eğitim Dergisi, 22(1), 1-15. https://doi.org/10.12984/egeefd.793020
  75. Onyishi, I. E., Okongwu, O. E., & Ugwu, F. O. (2012). Personality and social support as predictors of life satisfaction of Nigerian prisons officers. European Scientific Journal, 8(20), 110-125.
  76. Öngel, V. (2020). Akademisyenlerin yaşam doyumları ve iş doyumlarını etkileyen iş kaynaklı faktörlerin incelenmesi. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 10(3), 461-473. https://izlik.org/JA54UJ65ED
  77. Özavcı, R. (2018). Farklı rekreatif etkinlikleri tercih eden üniversite öğrencilerinin iletişim becerileri ve yaşam doyumlarının incelenmesi [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Kütahya Dumlupınar Üniversitesi.
  78. Özer, K. E., & Doğan, E. (2017). Yaşam doyumu ve performans ilişkisi: Adıyaman Üniversitesi akademik personeli uygulaması. International Journal of Academic Value Studies, 3(13), 307-315. 10.23929/javs.431
  79. Özkır, B., & Eskici, M. (2023). Examination of the relationship between academicians’ life long learning tendencies and thinking styles. Journal of Teacher Education and Lifelong Learning, 5(2), 933-954. 10.51535/tell.1325747
  80. Pallant, J. (2017). SPSS kullanma kılavuzu (2. baskı). (S. Balcı ve B. Ahi, Çev.). Anı Yayıncılık.
  81. Palos, R., & Petrovici, M. C. (2014). Perceived importance of communication skills and their predictive value for academic performance. Revista de Cercetare si Interventie Sociala, 46, 85-98.
  82. Pavot, W., & Diener, E. (1993). Review of the satisfaction with life scale. Psychological Assessment, 5(2), 164-172. https://doi.org/10.1037/1040-3590.5.2.164
  83. Pavot, W., & Diener, E. (2008). The satisfaction with life scale and the emerging construct of life satisfaction. The Journal of Positive Psychology, 3(2), 137-152. https://doi.org/10.1080/17439760701756946
  84. Pirgaip, K. (2022). Aracı ve ılımlaştırıcı etkilerin Hayes Process ile modellenmesi: COVID-19 korkusu ile COVID-19 yaşam kalitesi arasındaki ilişkide COVID-19 psikolojik sıkıntının aracılık etkisi ve pozitifliğin ılımlaştırıcı rolü [Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi]. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi.
  85. Potamias, G., & Simou, A. (2012). Non verbal communication as a crucial factor in sustaining a successful communicational context in lifelong learning. 6th International Technology, Education and Development Conference. Valencia, Spain. 5-7 March, 2012. In INTED2012 Proceedings (pp. 6144-6149).
  86. Preacher, K. J., & Hayes, A. F. (2004). SPSS and SAS procedures for estimating indirect effects in simple mediation models. Behavior Research Methods, Instruments, and Computers, 36, 717–731. 10.3758/BF03206553
  87. Recepoğlu, E., & Ülker Tümlü, G. (2015). Üniversite akademik personelinin mesleki ve yaşam doyumları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Kastamonu Eğitim Dergisi, 23(4), 1851-1868.
  88. Rini, Y. W., & Anshori, M. I. (2023). The role of interpersonal communication in personal development and lifelong learning for employees. Indonesian Journal of Economic & Management Sciences, 1(3), 361-376. https://doi.org/10.55927/ijems.v1i3.4735
  89. Sapieva, M., Tynybayeva, M., Zhumabaeva, Z., Suleimenova, G., & Murzakulov, S. (2023). Investigation of primary school teachers’ lifelong learning dispositions and technological competencies. International Journal of Education in Mathematics, Science and Technology, 11(4), 999-1015. https://doi.org/10.46328/ijemst.3522
  90. Shrout, P. E., & Bolger, N. (2002). Mediation in experimental and nonexperimental studies: New procedures and recommendations. Psychological Methods, 7(4), 422-445. https://doi.org/10.1037/1082-989X.7.4.422
  91. Solmaz, D. Y. (2017). Relationship between lifelong learning levels and ınformation literacy skills in teacher candidates. Universal Journal of Educational Research, 5(6), 939-946. https://doi.org/10.13189/ujer.2017.050605
  92. Solomon, D., & Theis, J. (2013). Interpersonal communication: Putting tyheory into practice. Routledge
  93. Sönmez, V. (1998). Gelecekteki olası eğitim sistemleri. Anı Yayıncılık.
  94. Suldo, S. M., & Huebner, E. S. (2006). Is extremely high life satisfaction during adolescence advantageous?. Social Indicators Research, 78, 179-203. https://doi.org/10.1007/s11205-005-8208-2
  95. Şimşek, E. (2011). Örgütsel iletişim ve kişilik özelliklerinin yaşam doyumuna etkileri [Yayımlanmamış Doktora Tezi]. Anadolu Üniversitesi.
  96. Tabachnick, B. G., & Fidell, L. S. (2013). Using multivariate statistics. Pearson Education.
  97. Tez Yardım Platformu. (2 Ağustos 2022). SPSS ile aracı değişken analizinin yapılması (regresyon kullanılarak). Tez Yardım Platformu. https://www.youtube.com/watch?v=ZfRguqnijoM
  98. Toper, F., Ceran-Yıldırım, G. G., & Başçıllar, M. (2023). Taksi sürücülerinin saldırganlık ve yaşam doyum düzeylerinin değerlendirilmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 22(86), 505-519. https://doi.org/10.17755/esosder.1206883
  99. Tortumlu, M., & Uzun, K. (2022). İşyeri zorbalığının çalışanların yaşam doyumu üzerindeki etkisinde umut ve problem çözme becerisinin aracı rolünün incelenmesi. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 31(1), 220-241. https://doi.org/10.35379/cusosbil.1061508
  100. Tortumlu, M., & Uzun, K. (2023). Belirsizliğe tahammülsüzlüğün akademisyenlerin yaşam doyumu üzerindeki etkisinde psikolojik sağlamlığın ve yaşamdaki anlam arayışının aracı rolü. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 21(2), 41-62. https://doi.org/10.18026/cbayarsos.1094787
  101. Tubbs, S. L., & Moss, S. (1974). Human communication: An interpersonal perspective. Random House.
  102. Tunca, N., Alkın-Şahin, S., & Aydın, Ö. (2015). Öğretmen adaylarının yaşam boyu öğrenme eğilimleri. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(2). 432-446. https://doi.org/10.17860/efd.92694
  103. Turan, S. (2005). Öğrenen toplumlara doğru Avrupa Birliği eğitim politikalarında yaşam boyu öğrenme. Ankara Avrupa Çalışmaları Dergisi, 5(1), 87-98. https://doi.org/10.1501/Avraras_0000000033
  104. Ural, A., & Kılıç, İ. (2005). Bilimsel araştırma süreci ve SPSS ile veri analizi. Detay Yayıncılık.
  105. Usluata, A. (1994). İletişim. İletişim Yayınları.
  106. Usta, S., & Bilici, G. (2022). İletişim becerileri ve yaşam doyumu arasındaki ilişkinin üniversite öğrencileri üzerinden incelenmesi. Ekonomi İşletme Siyaset ve Uluslararası İlişkiler Dergisi, 8(2), 269-282. https://izlik.org/JA96MT73TT
  107. Ülker Tümlü, G., & Recepoğlu, E. (2013). Üniversite akademik personelinin psikolojik dayanıklılık ve yaşam doyumu arasındaki ilişki. Yükseköğretim ve Bilim Dergisi, 3, 205-213. https://doi.org/10.5961/jhes.2013.078
  108. Ünlü, D. G. (2019). Kişilerarası iletişim sürecinde toplumsal cinsiyet kimliği kalıpyargılarının belirlenmesi: İletişim kaynağının beden dili üzerinden bir inceleme. Erciyes İletişim Dergisi, 6(1), 243-262. https://doi.org/10.17680/erciyesiletisim.472193
  109. Varma, M., & Bhatt, S. (2024). To study the role of emotion regulation in interpersonal communication skills and life satisfaction among young adults. International Journal of Research And Analytical Reviews, 11(2), 254-271. 10.13140/RG.2.2.19446.20802
  110. Wain, K. (2000). The learning society: Postmodern politics. International Journal of Lifelong Education, 19(1), 36-53. 10.1080/026013700293449
  111. Wielkiewicz, R. M., & Meuwissen, A. S. (2014). A lifelong learning scale for research and evaluation of teaching and curricular effectiveness. Teaching of Psychology, 41(3), 220-227. https://doi.org/10.1177/0098628314537971
  112. Yavuz Konokman, G., & Yanpar Yelken, T. (2014). Eğitim fakültesi öğretim elemanlarının yaşam boyu öğrenme yeterliklerine ilişkin algıları. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 29(2), 267-281. https://izlik.org/JA87FW69GP
  113. Yıldız, M. L. (2019). Etik liderlik ve örgütsel adalet: İletişim tatmininin aracı rolü. İş Ahlakı Dergisi, 12(1), 75-112. 10.12711/tjbe.2019.12.1.0122
  114. Yurttaş, H., & Hırlak, B. (2023). Akademisyenlerin psikolojik sağlamlık ve yaşam doyumu düzeylerinin sosyo demografik özelliklere göre incelenmesi. B. Hırlak (Ed.), Örgütsel davranış kavramlar ve araştırmalar-I içinde (s. 189-215), Özgür Yayınları.
  115. Yükseköğretim Kurulu. (11 Mart 2025). Yükseköğretim Bilgi Yönetim Sistemi, Öğretim Elemanı Sayıları Raporu. YÖK. https://istatistik.yok.gov.tr/
  116. Zhao, X., Lynch, J. G., & Chen, Q. (2010). Reconsidering Baron and Kenny: Myths and truths about mediation analysis. Journal of Consumer Research, 37, 197–206. https://doi.org/10.1086/651257