Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu çalışma, eski Mezopotamya’daki tıbbi metinler üzerine yapılan yorumları, fiziksel metin düzeni ve şerhlerde açıklamalar sağlamak için uygulanan hermeneutik açısından Edwin Smith tıbbi papirüsünde görülen şerhlerle karşılaştırmayı amaçlamaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Eski Mezopotamya’daki şerh geleneği, MÖ birinci bin yılın başlarında Neo-Asur ve Neo-Babil dönemlerinde (MÖ sekizinci yüzyıl civarında) belirginleşti. Akamenid ve Helenistik dönemlerde de (MÖ birinci yüzyıla kadar) sürdürüldü. Şerhi yazılan temel metinlerin neredeyse tamamı, MÖ birinci bin yılın Mezopotamya edebiyatının “kanonik” külliyatına ait olarak kabul edilir. Şerhler MÖ yedinci yüzyılda, orijinal yazarları tarafından neredeyse bin yıl önce kullanılan, anlamı artık bilinmeyen arkaik sözcükler ve ifadeler için güncellenmiş eşdeğerler ve ayrıntılı anlamlar sağlamak adına bir gereklilik hâline geldi. Şerhleri ortaya çıkaran diğer nedenler ise tarihî, sosyal ve politik koşullardı. Yeni Asur döneminde akademisyenler ve akademi siyasi güçlere tabi tutulmuş ve eserleri kanonlaştırma süreci için yapılan araştırma, esas olarak krala tavsiyede bulunmayı amaçlayarak zaman zaman yorumlama gereğini doğurmuştur. Akamenid döneminde siyasi otoritenin değişmesi sonucu oluşan özgürlükle birlikte, kanonik metinler külliyatını inceleyen ve yorumlayan bilginlerden meydana gelmiş bağımsız bir iç skolastik sistem ortaya çıkmıştı. Bu şerhlerin tarihini ve tipolojisini çok disiplinli bir bakış açısıyla inceleyen son çalışmalar Babil ve Asur şerhlerine pek az yer vermişken mevcut çalışma söz konusu bakış açısıyla iki farklı disiplinden şerhleri karşılaştırma işine girişmektedir. Bu çalışma, eski Mezopotamya’daki tıbbi metinler üzerine yapılan yorumları, fiziksel metin düzeni ve şerhlerde açıklamalar sağlamak için uygulanan hermeneutik açısından Edwin Smith tıbbi papirüsünde görülen şerhlerle karşılaştırmayı amaçlamaktadır.
Abstract
The tradition of commentary in ancient Mesopotamia became evident in the early first millennium BC, during the Neo-Assyrian and Neo-Babylonian periods (eighth century BC). It continued into the Achaemenid and Hellenistic periods (up to the first century BC). Almost all of the basic texts for which commentary was written are considered to belong to the “canonical” corpus of first-millennium BC Mesopotamian literature. Commentaries became a necessity in the seventh century BC, in order to provide updated comprehensives and detailed meanings for archaic expressions whose meanings were no longer known and whose original authors had used them almost a thousand years earlier. Other factors that gave rise to commentaries were historical, social and political conditions. During the Neo-Assyrian period, scholars and academia were subject to political powers, and the research conducted for the canonization process of works was primarily aimed at advising the king, at times necessitating interpretation. With the freedom that emerged as a result of the change of political authority in the Achaemenid period, an independent internal scholastic system emerged, consisting of scholars who studied and interpreted the corpus of canonical texts. While recent studies examining the history and typology of these commentaries from a multidisciplinary perspective have given little attention to the Babylonian and Assyrian commentaries, the present study attempts to compare commentaries from two different disciplines from this perspective. This study aims to compare commentaries on medical texts from ancient Mesopotamia with those appearing in the Edwin Smith medical papyrus in terms of the physical text organization and the hermeneutics applied to provide explanations in the commentaries.