Dergiler / Usul İslam Araştırmaları / 2018 / Sayı: 29

İlk İnsan Nesli Nasıl Devam Etti? Ensest İlişki İddiası Üzerine Eleştirel Bir Analiz

Sayfa
67–96
Yayın Tarihi
2018-07-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç itibariyle Âdem ve Havvâ’nın ilk iki insan olamayacağını ensest ilişki temeline indirgeyerek iddia etmenin tutarlı olmadığı görülmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Hz. Âdem’in neslinin nasıl çoğaldığı öteden beri merak konusu olmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kur’ân ve Sünnet temelli İslamî anlayışta topraktan yaratılan Hz. Âdem ve daha sonra ona eş olarak yaratılan Havvâ ilk insanlardır.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç itibariyle Âdem ve Havvâ’nın ilk iki insan olamayacağını ensest ilişki temeline indirgeyerek iddia etmenin tutarlı olmadığı görülmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:İnsan · İslam · Tefsir

Özet

Hz. Âdem’in neslinin nasıl çoğaldığı öteden beri merak konusu olmuştur. Kur’ân ve Sünnet temelli İslamî anlayışta topraktan yaratılan Hz. Âdem ve daha sonra ona eş olarak yaratılan Havvâ ilk insanlardır. Onların çocuklarından oluşan ilk nesil kendi aralarında evlendirilmiştir. Elimizdeki hadîs rivâyetleri ve geçmişten günümüze yapılan ayet tefsirleri de bu yöndedir. Aklen de başka bir yol görünmemektedir. Özellikle son zamanlarda evrim fikrini benimseyen bazı Müslümanlar, ilk insan neslinin bu şekilde çoğalmış olmasını ensest ilişki sayarak reddetmektedir. Oysaki durum onların iddia ettiği gibi -bugünkü anlamsal karşılığıyla- ensest ilişki değildir. Zira ensest ilişki, ancak aynı anne babanın çocukları olmayan diğer insanlar varsa anlamlıdır çünkü her şey ancak zıddıyla bilinebilir. Âdem ve Havvâ ve çocuklarının düşünce dünyasında ise “diğer aile”, “ikinci bir aile” diye bir kavram henüz yoktu. Ayrıca bir şeyin helal veya haram olması ancak Allah’ın emir ve takdiriyledir. Helal olan diğer bazı şeylerin de Yüce Allah tarafından zaman içinde haram kılınmış olduğu bilinmektedir. Zaruret durumunun haramı mubah kılıcı bir etken sayılması gibi bazı hususların da bu eksende dikkate alınması gerekmektedir. Ayrıca bazı rivâyetlerde, her batında bir kız ve bir erkek olmak üzere -özel bir yaratılışla- ikiz doğan çocukların çaprazlama şekilde evlendirildiği de nakledilmiştir. Sonuç itibariyle Âdem ve Havvâ’nın ilk iki insan olamayacağını ensest ilişki temeline indirgeyerek iddia etmenin tutarlı olmadığı görülmektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÖRDÜK, Y. E. (2018). İlk İnsan Nesli Nasıl Devam Etti? Ensest İlişki İddiası Üzerine Eleştirel Bir Analiz. Usul İslam Araştırmaları, Sayı: 29, 67–96. https://ajindex.com/articles/117267

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (2)

  1. Basılı Kaynaklar Ahmet Cevdet Paşa, Mecelle-i Ahkâm-ı Adliyye, Matbaa-i Osmaniyye, İstanbul, 1300/1882. Ahmed b. Hanbel, Ebu Abdillah İbn Muhammed b. Hilâl b. Esed eş-Şeybânî (v. 241/855), Müsned, I-XLV, thk. Şuayb el-Arnaût/Âdil Mürşid vd., Müessesetü’r-Risâle, Beyrut, 2001. Aliyyü’l-Kârî, Ali b. Muhammed Ebu’l-Hasan Nûreddin el-Herevî (v. 1014/1607), Mirkâtü’l-Mefâtîh Şerhu Mişkâtü’l-Mesâbîh, I-IX, Dâru’l-Fikr, Beyrut, 1422/2002. el-Âlûsî, Şihâbuddin Mahmud b. Abdillah el-Hüseynî (v. 1270/1854), Rûhu’l-Meânî fî Tefsîri’l-Kur’âni’l-Azîm ve’s-Seb‘i’l-Mesânî, I-XVI, thk. Ali Abdülbârî ‘Atıyye, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 1993. el-Aynî, Bedrüddîn Ebû Muhammed Mahmud b. Ahmed b. Musa b. Ahmed el-Hanefî (v. 855/1451), Umdetü’l-Kârî Şerhu Sahîhi’l-Buhârî, I-XXV, Dâru İhyai’t-Türâsi’l-Arabî, Beyrut, trz. Bağçeci, Muhittin, Kelam İlmine Giriş, Netform Matbaacılık, Kayseri, 2000. el-Beğavî, Ebû Muhammed el-Hüseyin b. Mesûd b. Muhammed b. el-Ferrâ (v. 516/1122), Me‘âlimu’t-Tenzil fî Tefsîri’l-Kur’ân, I-V, thk. Abdürrezzak el-Mehdî, Dâru İhyai’t-Türâsi’l-Arabî, Beyrut, 1998. el-Beydâvî, el-Kâdî Nâsırüddîn Ebî Saîd Abdullah b. Ömer b. Muhammed eş-Şirazî (v. 685/1286), Envâru’t-Tenzîl ve Esrâru’t-Te’vîl (Tefsîru’l-Beydâvî), I-V, thk. Muhammed Abdurrahman el-Mar’aşlî, Dâru İhyâi’t-Türâs, Beyrut, 1997. el-Beyhakî, Ahmed b. el-Hüseyin b. Ali b. Mûsa el-Husrevcirdî el-Horasânî Ebû Bekir (v. 458/1066), el-Esmâu Ve’s-Sıfât, I-II, thk. Abdullah b. Muhammed el-Hâşidî, Mektebetü’s-Sevâdî, Cidde, 1993. el-Buhârî, Ebû Abdullah İsmail b. İbrahim el-Cu’fî (v. 256/870), Sahihu’l-Buhârî, I-IX, thk. Muhammed Züheyr b. Nasır en-Nasır, Dâru Tavki’n-Necât, Beyrut, 2002.
  2. Bulut, Zübeyir, “Hüsün ve Kubuh Meselesinin Ahlak Teorilerine Temel Oluşturması Bakımından Analizi”, Kelam Araştırmaları Dergisi, cilt: XIII, sayı: 2, 2015, ss. 634-654. C. es-Suyûtî / C. el-Mahallî, Tefsîru Celâleyn, Dâru’l-Hadîs, Kahire, tsz. Çelebi, İlyas, “Hüsün ve Kubuh”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi (DİA), XIX, İstanbul, 1999, s. 59-63. ed-Dârimî, Ebû Muhammed b. Abdillah b. Abdirrahman b. Fadl b. Behrâm b. Abdüssamed (v. 255/869), Sünenu Dârimî, I-IV, thk. Hasan Selim Esed ed-Dârânî, Dâru’l-Muğnî, Suûdî Arabistan, 2000. Ebû Bekir İbnü’l-Arabî, el-Kâdî Muhammed b. Abdullah (v. 543/1148), Ahkâmu’l-Kur’ân, I-IV, Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, Beyrut, 1424/2003. Ebû Hayyân, Muhammed Yûsuf b. Ali b. Yûsuf b. Hayyân Esîrüddin el-Endelûsî (v. 745/1345), el-Bahru’l-Muhît fi’t-Tefsîr, I-X, thk. Sıdkı Muhammed C