Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular, eğitim sonrasında katılımcıların ben dilini tanımlama, empatik tepki geliştirme ve zor iletişim durumlarında uygun söylem üretme becerilerinde belirgin bir iyileşme olduğunu göstermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Ben dili ve empati, din hizmetlerinde muhatapla sağlıklı iletişim kurmayı, güven ilişkisini güçlendirmeyi ve rehberlik süreçlerini daha nitelikli hâle getirmeyi sağlayan temel iletişim becerileridir. Bu çalışmada, kısa süreli ve uygulama odaklı bir eğitim müdahalesinin din görevlilerinin ben dili ve empati farkındalığı üzerindeki etkisi incelenmiştir. Araştırma, tek gruplu ön test-son test deseninde yürütülmüş ve çalışmaya 52 din görevlisi katılmıştır. Veriler, “Ben Dili ve Empatik Tepki Değerlendirme Formu” aracılığıyla eğitim öncesinde ve sonrasında toplanmıştır. Bulgular, eğitim sonrasında katılımcıların ben dilini tanımlama, empatik tepki geliştirme ve zor iletişim durumlarında uygun söylem üretme becerilerinde belirgin bir iyileşme olduğunu göstermektedir. Ben diline ilişkin doğru tanımların artması, ben dilini bencillik ya da benmerkezcilikle ilişkilendiren yanıtların azalması ve empatiye yönelik kavramsal açıklamaların daha tutarlı hâle gelmesi bu iyileşmenin temel göstergeleri arasındadır. Senaryo temelli değerlendirmelerde de katılımcıların şüphe, kuşaklararası gerilim, inanç hassasiyeti, iletişim tarzına yönelik eleştiri ve davranış düzenleme gibi durumlarda daha empatik, açıklayıcı ve çözüm odaklı yanıtlar geliştirdikleri görülmüştür. Sonuç olarak çalışma, kısa süreli ve yapılandırılmış bir eğitimin din görevlilerinin rehberlik iletişiminde ben dili ve empati farkındalığını güçlendirebileceğini ortaya koymaktadır.
Abstract
I-language and empathy are fundamental communication skills that enable healthier interaction with interlocutors in religious services, strengthen relationships of trust, and enhance the quality of guidance processes. This study examines the effect of a short-term and practice-oriented educational intervention on religious officials’ awareness of I-language and empathy. The research was conducted using a one-group pretest-posttest design, and 52 religious officials participated in the study. Data were collected before and after the training through the “I-Language and Empathic Response Evaluation Form.” The findings indicate that, following the training, participants showed a noticeable improvement in their ability to define I-language, develop empathic responses, and produce appropriate discourse in difficult communication situations. The increase in accurate definitions of I-language, the decrease in responses associating I-language with selfishness or egocentrism, and the greater consistency in conceptual explanations of empathy are among the main indicators of this improvement. Scenario-based evaluations also showed that participants developed more empathic, explanatory, and solution-oriented responses in situations involving doubt, intergenerational tension, religious sensitivity, criticism of communication style, and behavioral regulation. In conclusion, the study demonstrates that a short-term and structured training program can strengthen religious officials’ awareness of I-language and empathy in guidance communication.