KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi / 2026 / Cilt: 34 Sayı: 30. Ulusal Özel Eğitim Kongresi Özel Sayısı Özel Sayı

EBEVEYNLİĞİ GÜÇLENDİRMEDE TRİPLE P-OLUMLU ANNE-BABALIK PROGRAMI

TRIPLE P-POSITIVE PARENTING PROGRAM IN THE STRENGTHENING OF PARENTHING

Aylin Ülker(Milli Eğitim Bakanlığı)0000-0002-8339-701X
Gülden Bozkuş Genç(ANADOLU UNIVERSITY)0000-0002-9444-7393
Sayfa
240–284
Yayın Tarihi
2021-09-22
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Türkiye’de kullanımı sınırlı olsa da alanyazında Triple P’nin anne-babaların stres ve depresyon düzeylerinin azalırken ebeveynlik becerilerinin arttığı, çocuk ve ergenlerin problem davranışlarının azaldığı gibi pek çok farklı olumlu sonuçlar belirtilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Huzurlu bir toplumun temeli, sağlıklı ve güçlü bir aile yapısına bağlıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Programın genel amacı; anne-babaların bilgi, öz güven ve kendine yetme konularındaki becerilerinin gelişimine katkıda bulunarak çocuklarda ve ergenlerde davranışsal ve duygusal sorunların yaygınlık oranını azaltmaktır.
💡
Sonuç & Katkı:Türkiye’de kullanımı sınırlı olsa da alanyazında Triple P’nin anne-babaların stres ve depresyon düzeylerinin azalırken ebeveynlik becerilerinin arttığı, çocuk ve ergenlerin problem davranışlarının azaldığı gibi pek çok farklı olumlu sonuçlar belirtilmiştir.
🔬Tür:Laboratuvar & Saha Deneyi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Triple-P · Triple p-olumlu anne-babalık programı · Ebeveynlik

Özet

Huzurlu bir toplumun temeli, sağlıklı ve güçlü bir aile yapısına bağlıdır. Bu bağlamda, anne-baba eğitim programları, çocukların ruh sağlığını desteklemeye ve güçlendirmeye, aileyi oluşturan bireylerin aile içinde üstlendikleri rollerle ilgili bilgi, beceri, tutum ve davranışları artırarak mevcut potansiyellerini kullanmaları konusunda onları cesaretlendirmeye odaklanmaktadır. Triple P-Olumlu Anne-babalık Programı, yüksek düzey risk altındaki çocuk ve anne-babaları için geliştirilmiş, her biri daha üst düzey anne-babalık becerilerinden oluşan, çok düzeyli kapsamlı bir anne-baba eğitim programıdır. Programın genel amacı; anne-babaların bilgi, öz güven ve kendine yetme konularındaki becerilerinin gelişimine katkıda bulunarak çocuklarda ve ergenlerde davranışsal ve duygusal sorunların yaygınlık oranını azaltmaktır. Bu çalışmada kanıta dayalı bir anne-baba eğitim programı olan Triple P-Olumlu Anne-babalık Programı’nı mevcut araştırma sonuçları ışığında betimleyerek; programın içeriği hakkında ayrıntılı bilgi sağlamak, ayırt edici özellikleri ve etkili uygulanmasında önemli olan değişkenleri tartışmak amaçlanmaktadır. Bu amaç doğrultusunda, Triple P programının Türkiye’de bilinirliğinin ve özel eğitim alanında uygulanabilirliğinin artması yönünde katkı sağlaması ve özellikle uygulamacı ile araştırmacılara yeni bir bakış açısı sunması açısından önemli olduğu düşünülmektedir. Türkiye’de kullanımı sınırlı olsa da alanyazında Triple P’nin anne-babaların stres ve depresyon düzeylerinin azalırken ebeveynlik becerilerinin arttığı, çocuk ve ergenlerin problem davranışlarının azaldığı gibi pek çok farklı olumlu sonuçlar belirtilmiştir.

Abstract

A peaceful society is built on a healthy and strong family structure. In this context, parent training programs focus on supporting and strengthening children's mental health and encouraging the members of the family to use their existing potentials by increasing their knowledge, skills, attitudes, and behaviors related to the roles they undertake in the family. The Triple P-Positive Parenting Program is a comprehensive, multi-level parenting training program developed for children at high risk and their parents, each level of which consists of higher-level parenting skills. The program's main objective is to reduce the prevalence of behavioral and emotional problems among children and adolescents by contributing to the development of parents’ knowledge, self-confidence, and self-sufficiency skills. This study aims to provide detailed information on the program's content and discuss its distinctive features and the variables that are important in its effective implementation by describing the Triple P-Positive Parenting Program, an evidence-based parent training program, in light of the present research results. In line with this purpose, it is believed to be important in terms of contributing to the recognition of the Triple P program in Turkey and its applicability in the field of special education, and especially for offering practitioners and researchers a new perspective. While its use in Turkey is limited, different positive results indicatie that Triple P increases parenting skills while reducing parents' stress and depression levels. Furthermore, literature reports that it reduces the problematic behavior of children and adolescents.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Ülker, A., Genç, G. B. (2021). EBEVEYNLİĞİ GÜÇLENDİRMEDE TRİPLE P-OLUMLU ANNE-BABALIK PROGRAMI. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Cilt: 34 Sayı: 30. Ulusal Özel Eğitim Kongresi Özel Sayısı Özel Sayı, 240–284. https://doi.org/10.19171/uefad.849935

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (86)

  1. Afrouz, G. A., Ahouri, M. Arjmand-nia, A. A., Gohabari-Bonab, Bagher., & Pourmohammadrıza-Tajrishi, M. (2015). The Effectiveness of positive parenting program (Triple-P) training on interaction of mother-child with intellectual disability. Journal of Rehabilation, 16(2), 128-137.
  2. Andres, C., Barican, J. L., Schwartz, C., Waddell, C., & Yung, D. (2018). Fifty years of preventing and treating childhood behaviour disorders: a systematic review to inform policy and practice. Evidence-based Mental Health, 21(2), 45-52. https://doi.org/10.1136/eb-2017-102862
  3. Arkan, B. (2019). Olumlu annebabalık eğitimi programı’nın (positive parenting program-triple p) ailenin ruh sağlığına etkisi. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 32(1), 43-61. https://doi.org/10.19171/uefad.533052
  4. Arkan, B., & Üstün, B. (2009). Davranım bozukluğu olan çocuklara psikiyatrik yaklaşımda anne-baba eğitim programları: iki örnek bağlamında bir değerlendirme. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 1(2), 155-174.
  5. Assenany, A. E., & McIntosh, D. E. (2002). Negative treatment outcomes of behavioral parent training programs. Psychology in the Schools, 39(2), 209-219. https://doi.org/10.1002/pits.10032
  6. Ateş, S. (2019). Otizm spektrum bozukluğundan etkilenmiş çocukların annelerinin okul öncesi eğitim hizmetleri sürecine ilişkin deneyimlerinin incelenmesi. (Tez Numarası: 597796) [Yüksek lisans tezi, İstanbul Okan Üniversitesi]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
  7. Ay, F., & Şahan, G. (2018). Aile eğitimi kurslarının yetişkin eğitimi bağlamında etkililiğinin değerlendirilmesi. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(1), 66-86. https://doi.org/10.29217/uujss.10
  8. Ayçiçeği-Dinn, A., & Sunar, D. (2017). Çocuk yetiştirme tutumları ve bağıntılarının kültür içi ve kültürler arası karşılaştırılması. Türk Psikoloji Dergisi, 32(79), 95-110.
  9. Berkowitz, C., & Kolhatkar, G. (2014). Cultural considerations and child maltreatment: in search of universal principles. Pediatric clinics of North America, 61(5), 1007-1022. https://doi.org/10.1016/j.pcl.2014.06.005
  10. Bertram, H., Hahlweg, K., Harstick, S., Heinrichs, N., Kuschel, A., & Naumann, S. (2006). The long-term efficacy of a parent training for universal prevention of child behavior problems: Results from the mother’s and father’s perspective. Zeitschrift für Klinische Psychologie und Psychotherapie, 35, 97-108.
  11. Beyaz, T., Bultas, M.W., Halloran, D., McNamara, D., McMillin, S.E., Pierce, K. J., & Zand, D.H.A. (2018). Pilot of a brief positive parenting program on children newly diagnosed with autism spectrum disorder. Family Process, 57(4), 901-914. https://doi.org/10.1111/famp.12334
  12. Biber, K., & Ural, O. (2012). Portage erken eğitim programının kurum ortamında yaşayan 5-6 yaş grubu çocukların gelişimleri ile aile katılım düzeyleri üzerindeki etkisi. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 15(27), 87-125.
  13. Bidwell, K., Dwyer, S., Gardiner, P., Ralph, A., Sanders, M. R., Sofronoff, K., & Thompson, R., (2005). Every Family: A public health approach to promoting children’s wellbeing. University of Queensland: Brisbane, Australia.
  14. Bidwell K., Dwyer, S. Gardiner, P., Ralph, A., Sofronoff, K., Thompson, R., & Sanders, M. R. (2008). Every family: a population approach to reducing behavioral and emotional problems in children making the transition to school. Journal of Primary Prevention, 29(3), 197-222. https://doi.org/10.1007/s10935-008-0139-7
  15. Biglan, A. (1995). Translating what we know about the context of antisocial behavior into a lower prevalence of such behavior. Journal of Applied Behavior Analysis, 28(4), 479-492.
  16. Blampied, N. M., France, K. G., & Venning, H. B. (2003). Effectiveness of a standard parenting-skills program in reducing stealing and lying in two boys. Child and Family Behavior Therapy, 25, 31-44.
  17. Bodenmann, G., Cina, A., Ledermann, T., & Sanders, M. R. (2008). The efficacy of positive parenting program (triple p) in improving parenting and child behavior: A comparison with two other treatment conditions. Behaviour Research and Therapy, 46, 411-427.
  18. Bodrova, E., & Leong, D. (2010). “Revisiting Vygotskian perspectives on play and pedagogy”. In Rogers, S. (Ed.) Rethinking Play and Pedagogy in Early Childhood Education: Concepts, contexts and cultures (pp. 60-72). Routledge.
  19. Borg, D., Houlding, C., Jamieson, J., Schmidt, F., & Stern, S. B. (2012). The perceived impact and acceptability of group triple p positive parenting program for aboriginal parents in canada. Children and Youth Services Review, 34, 2287-2294.
  20. Boyd, R.N., Brown, F.L., McKinlay, L. Whittingham, K., & Sofronoff, K. (2014). Improving child and parenting outcomes following paediatric acquired brain injury: a randomised controlled trial of stepping stones triple p plus acceptance and commitment therapy. The Journal of Child Psychology and Psychiatri, 55(10), 1172-1183.
  21. Boyle, C. L., Lutzker, J. R., Prinz, R. J., Sanders, M. R., Shapiro, C., & Whitaker, D. J. (2010). An analysis of training, generalization, and maintenance effects of primary care triple p for parents of preschool-aged children with disruptive behavior. Child Psychiatry & Human Development, 41, 114-131. https://doi.org/10.1007/s10578-009-0156-7
  22. Bögels, S. M., & Brechman-Toussaint, M. L. (2006). Family issues in child anxiety: Attachment, family functioning, parental rearing and beliefs. Clinical Psychology Review, 26(7), 834-856. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2005.08.001
  23. Bronfenbrenner U. (2009). The ecology of human development:Experiments by nature and design. Harward University Press.
  24. Bruckman, D., Ferch, C., Necheles, J. & Solomon, R. (2007). Pilot study of a parent training program for young children with autism: The play project home consultation program. Autism, 11(3), 205-224.
  25. Calam, R., Carmont, S. A., Durand, M., Liversidge, T., & Sanders, M. (2008). Does self-directed and web-based support for parents enhance the effects of viewing a reality television series based on the triple p – positive parenting programme. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 49(9), 924-932. https://doi.org/10.1111/j.1469-7610.2008.01901.x
  26. Carbonaro, W., & Langenkamp, A. G., (2018). How school socioeconomic status affects achievement growth across school transitions in early educational careers. Sociology of Education, 91(4), 358-378. https://doi.org/10.1177/0038040718802257
  27. Cleghorn, G. J., Davies, P. S. W., Sanders, M. R., & West, F. (2010). Randomised clinical trial of a family-based lifestyle intervention for childhood obesity involving parents as the exclusive agents of change. Behaviour Research and Therapy, 48, 1170-1179.
  28. Dagnelie, P. C., Gerards, S. M., Jansen, M. W., van der Goot, L. O., de Vries, N. K., Sanders, M. R., & Kremers, S. P. (2012). Lifestyle Triple P: a parenting intervention for childhood obesity. BMC Public Health, 12(267), 1-7.
  29. Dağlı, A. (2007). Okul öncesi eğitimi alan ve almayan ilköğretim birinci sınıf öğrencilerinin Türkçe ve matematik derslerindeki akademik başarılarının karşılaştırılması. (Tez Numarası: 217492). [Doktora tezi, Selçuk Üniversitesi]. Yüksek Öğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
  30. Danış, M. Z. (2006). Davranış bilimlerinde ekolojik sistem yaklaşımı. Aile ve Toplum, 3(9), 45-53.
  31. Doğan, A. (2010). Ekolojik Sistemler kuramı çerçevesinde akran zorbalığının incelenmesi. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 17(3), 149-162.
  32. Dowdy, E., Kamphaus, R. W., & Ritchey, K. (2010). School-based screening: a population-based approach to inform and monitor children’s mental health needs. School Mental Health, 2, 166-176. https://doi.org/10.1007/s12310-010-9036-3
  33. Ergül, Ş. (2005). Halk sağlığı hemşireliğinin dünü bugünü ve geleceği. Ege Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi, 21(1), 157-166.
  34. Felmlee, D., Inara Rodis, P., McMillan, C., & Osgood, D. W. (2018). Falling behind: Lingering costs of the high school transition for youth friendships and grades. Sociology of Education, 91(2), 159-182. https://doi.org/10.1177%2F0038040718762136
  35. Franke, N., Keown, L. J., Sanders, M. R., & Shepherd, M. (2018). Te whānau pou toru: a randomized controlled trial (RCT) of a culturally adapted low-intensity variant of the triple p-positive parenting program for indigenous Māori families in New Zealand. Prevention Sciency, 19(7), 954-965. https://doi.org/10.1007/s11121-018-0886-5
  36. Glynn, T. & Sanders, M.R. (1981). Training parents in behavioral self‐management: An analysis of generalization and maintenance. Journal of Applied Behavior Analysis, 14(3), 223-237.
  37. Grady, J., & Gross, D. (2002). Group-based parent training for preventing mental health disorders in children. Issues in Mental Health Nursing, 23(4), 367-383. https://doi.org/10.1080/0161284029005257 8
  38. Grauerholz-Fisher, E., Kronfli, F. R., Peters, K. P., & Vollmer, T. R. (2020). The Encyclopedia of Child and Adolescent Development. In S. Hupp and J. D. Jewell, (Eds.). Applied Behaviour Analysis (pp. 1-14). https://doi.org/10.1002/9781119171492.wecad076
  39. Gümüşçü Ş. (2017). Otizm ve otistik çocuklar. Özgür Yayınları.
  40. Gürşimşek, I. (2002). Dokuz Eylül Üniversitesi okul öncesi eğitimler el kitabı: etkin öğrenme ve aile katılımı. Yapa Yayınları.
  41. Graaf, I., Smit, F., Speetjens, P., Tavecchio, L., & Wolff, M. (2008). Effectiveness of the triple p positive parenting program on behavioral problems in children a meta-analysis. Behavior Modification, 32(5), 714-735. https://doi.org/10.1177/0145445508317134
  42. Hardin, J.W., Kilburn, J., & Shapiro, C.J. (2014). Prevention of behavior problems in a selected population: stepping stones triple p for parents of young children with disabilities. Research in Developmental Disabilities, 35(11), 2958-2975.
  43. Hofstetter, C. R., Mulvilhill, M. M., & Schultze, W. A. (1992). Communications media, public health, and public affairs: exposure in a multimedia community. Health Communication, 4(4), 259-271. https://doi.org/10.1207/s15327027hc0404_2
  44. Işık, E., & İşlek, S. (2016). Ergenlik çağı öncesinde (0-12 yaş) bir aile eğitimi programı “triple p olumlu anne-babalık eğitimi”. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi, 3(1), 24-29.
  45. Jahnel, D., Sanders, M.R., & Sofronoff, K. (2011). Stepping stones triple p seminars for parents of a child with a disability: A randomized controlled trial. Research in Developmental Disabilities, 32(6), 2253-2262.
  46. Jansen, D.EMC., Kleefman, M., Reijneveld, S., & Stewart, R. (2014). The effectiveness of Stepping Stones Triple P parenting support in parents of children with borderline to mild intellectual disability and psychosocial problems: a randomized controlled trial. BMC Medicine, 12(1), 191.
  47. Jenkins, M., Mazzucchelli, T.G., & Sofronoff, K. (2018). Building Bridges Triple P: Pilot study of a behavioural family intervention for adolescents with autism spectrum disorder. Research in Developmental Disabilities, 76, 46-55.
  48. Kadak, M.T., Nasıroğlu, S., Özdemir, G. P., Özdemir, O. (2012). Kişilik gelişimi. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 4(4), 566-589.
  49. Kalburan, F. N. C. & Şahin, F.T. (2009). Aile eğitim programları ve etkililiği: Dünyada neler uygulanıyor?. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 25(25), 1-12.
  50. Karabulut Demir, E. (2007). Ebeveyn tutum ölçeği (ETÖ). (Tez Numarası: 214208). [Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi]. Yüksek Öğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
  51. Kılıç, Ç. (2010). Aile Eğitim Programları ve Türkiye'deki Örnekleri. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 10(1), 100-111.
  52. Kimmet, E. & Sucuka, N. (2003). Aile destek programlarının okul-aile işbirliğindeki önemi. M. Sevinç (Ed.), Gelişim ve Eğitimde Yeni Yaklaşımlar. Morpa Yayınları.
  53. Lau, J., Leung, C., Leung, S., Mak, R., & Sanders, M.R. (2003). An outcome evaluation of the implementation of the triple p-positive parenting program in Hong Kong. Family Process, 42(4), 531-544. https://doi.org/10.1111/j.1545-5300.2003.00531.x
  54. Long N. (2004). e-Parenting. In M. Hoghughi and N. Long (Eds.) Handbook of parenting: Theory and research for practice (p. 369-379). Sage Publications.
  55. Lutzker, J. R., Prinz, R. J., Sanders, M. R., Shapiro, C., & Whitaker, D. J. (2009). Population-based prevention of child maltreatment: The U.S. Triple P System population trial. Prevention Science, 10(1), 1-12. https://doi.org/10.1007/s11121-009-0123-3
  56. Mahoney, G., & Perales, F. (2003). Using relationship-focused intervention to enhance the social- emotionational functioning of young children with autism spectrum disorders. Topic in Early Childhood Special Education, 23(2), 74-86. https://doi.org/10.1177/02711214030230020301
  57. Markie-Dadds, C., Sanders, M.R. & Turner, K. M. T. (2002). The development and dissemination of the triple p-positive parenting program: a multilevel, evidence-based system of parenting and family support. Prevention Science, 3(3),173-189.
  58. Martin, A. J., & Sanders, M. R. (2003). Balancing work and family: a controlled evaluation of the Triple P- Positive Parenting Program as a work-site intervention. Child and Adolescent Mental Health, 8(4), 161-169. https://doi.org/10.1111/1475-3588.00066
  59. Matsumoto, Y., Sanders, M. R., & Sofronoff, K. (2007). The efficacy of the triple p-positive parenting program with Japanese parents. Behaviour Change, 24, 205-218.
  60. Mazzucchelli, T. G., & Sanders, M. R. (2012). Stepping stones triple p: A population approach to the promotion of competent parenting of children with disability. Parentin Research and Practice Monograph, 2, 2-35.
  61. McHale, M., Sanders, M. R., & Stallman, H. M. (2011). Workplace Triple P: a controlled evaluation of a parenting intervention for working parents. Journal of Family Psychology, 25(4), 581-590. https://doi.org/10.l037/a0024148
  62. McTaggart, P., & Sanders, M. R., (2003). The transition to school project: Results from the classroom. Australian eJournal fort he Advancement of Mental Health, 2(3), 144-155. https://doi.org/10.5172/jamh.2.3.144
  63. Morawska, A., & Sanders, M. (2009). An evaluation of a behavioural parenting intervention for parents of gifted children. Behaviour Research and Therapy, 47(6), 463-470.
  64. Mullett, J. (2007). Triple p community implementation report. Victoria, BC: Action Research Consulting. Report Prepared For The Vancouver Island Health Authority.
  65. Öncü, T. (2018). Lev S. Vygotsky'nin Gelişim Kuramı. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 39(1-2), 227-236.
  66. Özbey, B. U. S., & Şahin, F.T. (2007). Aile eğitim programlarına niçin gereksinim duyulmuştur? Aile eğitim programları neden önemlidir? Aile ve Toplum Dergisi, 12(12), 7-12.
  67. Öztürk, Y. (2013). Triple P Olumlu Anne Babalık Eğitimi’nin dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu olan 7-12 yaş arası çocuklarda dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu belirtileri üzerine etkilerinin araştırıldığı randomize kontrollü bir çalışma. [Uzmanlık Tezi] Dokuz Eylül Üniversitesi.
  68. Özyurt, G. (2013). Triple P Olumlu Anne Babalık Eğitimi’nin anksiyete bozukluğu olan 8-12 yaş arası çocuklarda ve ebeveynlerinde anksiyete düzeyi ve ruh sağlığı üzerine etkilerinin araştırıldığı randomize kontrollü bir çalışma. [Uzmanlık Tezi] Dokuz Eylül Üniversitesi.
  69. Özyurt, G., Dinsever, Ç., Çalişkan, Z., & Evgin, D. (2018). Effects of triple P on digital technological device use in preschool children. Journal of Child and Family Studies, 27(1), 280-289. https://doi.org/10.1007/s10826-017-0882-6
  70. Roux, G., Sanders, M.R., & Sofronoff, K. (2013). A Randomized Controlled Trial of Group Stepping Stones Triple P: A Mixed‐Disability Trial. Family Process. 52(3), 411-424.
  71. Sanders, M. R. (1992). Enhancing the impact of behavioural family intervention with children: Emerging perspectives. Behaviour Change, 9(3), 115-119. https://doi.org/10.1017/S0813483900006252
  72. Sanders, M. R. (1999). Triple P-positive parenting program: towards an empirically validated multilevel parenting and family support strategy for the prevention of behavior and emotional problems in children. Clinical Child and Family Psychology Review, 2(2), 71-90.
  73. Sanders, M. R. (2003). Triple P-Positive Parenting Program: A population approach to promoting competent parenting. Australian e-Journal for the Advancement of Mental Health, 2(3), 1-17. https://doi.org/10.5172/jamh.2.3.127
  74. Sanders, M. R. (2008). Triple P Positive Parenting Program as a public health approach to strengthening parenting. Journal of Family Psychology, 22(3), 506-517. https://doi.org/10.1037/0893-3200.22.3.506
  75. Sanders, M.R. (2012). Development, evaluation and multinational disseminationof the triple p positive parenting program. Annual Review Clinical Psiychology, 8, 345-379. https://doi.org/10.1146/annurev-clinpsy-032511-143104
  76. Sanders, M. R., Markie-Dadds, C., & Turner, K. M. T. (2003). The- oretical, scientific and clinical foundations of the triple p- positive parenting program: a population approach to the promotion of parenting competence. http://www. triplep-america.com/documents/TheoreticaScientificandClinical FoundationsforTriple.pdf.
  77. Sanders, M. R., & Stallman, H. M. (2007). “Family transitions triple p”: the theoretical basis and development of a program for parents going through divorce. Journal of Divorce & Remarriage, 47(3-4), 133-153. https://doi.org/10.1300/J087v47n03_07
  78. Sanders, M. R., & Turner, K. M. (2005). Reflections on the challenges of effective dissemination of behavioural family intervention: our experience with the triple p – positive parenting program. Child and Adolescent Mental Health, 10(4), 158-169. https://doi.org/10.1111/j.1475-3588.2005.00367.x
  79. Sanders, M. R., & Turner, K. M. T. (2005). Dissemination of evidence-based parenting and family support strategies: learning from the triple p-positive parenting program system approach. Aggression and Violent Behavior, 11, 176-193. https://doi.org/10.1016/j.avb.2005.07.005
  80. Schunk, D. H. (2012). Learning teories: An educaional perspective (6th edition). Pearson Education.
  81. Schrott, B., Kasperzack, D., Weber, L., Becker, K., Burghardt, R., & Kamp-Becker, I. (2019). Effectiveness of the stepping stones triple p group parenting program as an additional intervention in the treatment of autism spectrum disorders: Effects on parenting variables. Journal of Autism and Developmental Disorders, 49(3), 913-923. https://doi.org/10.1007/s10803-018-3764-x
  82. Sözmen, M. K., & Tözün, M. (2014). Halk sağlığının tarihsel gelişimi ve temel kavramları. Smyrna Tıp Dergisi, 3, 58-62.
  83. Specialist Programs (May 2020). In Triplep webpage. https://www.triplep.net/glo-en/the-triple-p-system-at-work/the-system-explained/specialist-programs/
  84. Thomas, R., & Zimmer-Gembeck, M. J. (2007). Behavioral outcomes of parent-child interaction therapy and Triple P-Positive Parenting Program: a review and meta-analysis. Journal of Abnormal Child Psychology, 35, 475-495. https://doi.org/10.1007/S10802-007-9104-9.
  85. Triple P Türkiye Uygulamaları ve Triple P Uygulayıcı Eğitimi (Mayıs 2020). In Hümanist Büro. http://humanistburo.org/tr/triple-p/
  86. United Nations Office on Drugs and Crime [UNODC] (2009). Compilation of Evidence-Based Family Skills Training Programmes. United Nations Publications. Sales No. E.09.XI.8.