Assessment of the Prophetic Narrations About Crying After Death

Abstract

Death, which is an inevitable end for every mortal, is also a cause of sorrow for those who stayed behind. While some people express this sadness by tears, some others externalise it by crying aloud as a rebellion. There are also some who lament the death wildly as a result of the tradition or an intend of making show. The importance of revealing the position of these actions and the judgement about them in Islamic worldview by relying on the narrations, is indisputable. It is not possible to say that crying with sorrow after the death of a person is not permissible since it is the result of the human nature [fitrah] and mercy. The Prophet Muhammad [pbuh] as well as the companions Omar (d. 23/644), Fatimah (d. 11/632), Ibn Mes’ud (d. 32/652-53) and Ibn Omar (d. 73/692) cried after the death of their loved ones. However it is understood from the narrations that it is not permissible to count the merits and virtues of the dead by crying loudly, hitting the face and head, tearing the clothes and calling the death. Furthermore such acts will cause the dead one to suffer torment if he or she has an effect on and contribution to these acts come out. This article aims to present the Prophetic narrations about the issues mentioned above, to comment on them and also to reveal the right and wrong crying and behaviour patterns.

Özet

Her fani için kaçınılmaz son olan ölüm, geride kalanlar için bir hüzün sebebidir. Bazı insanlar bu hüznü gözyaşı olarak dışa yansıtırken bazıları ölümgerçeğine isyan edercesine feryat figan ederek ağlamakta, bazıları da âdet,gereği ya da gösteriş olarak ağıt yakıp taşkınlık yapmaktadır. Bu nedenle ölenbir insanın ardından hüzünlenmenin, gözyaşı döküp sesli veya sessiz ağlamanın, cahiliyedeki gibi feryat figan edip ağıt yakmanın, yaka paça yırtıp saçbaş yolmanın İslâm’daki yerini rivayetlerle ve âlimlerin yorumlarıyla ortayakoymanın önemi tartışılmaz. Ölen bir insanın ardından hüzünlenip gözyaşıdökerek ağlamanın câiz olmadığını söylemek mümkün değildir. Zira bu durum fıtrat/yaratılış gereği ve merhamet eseridir. Hz. Peygamber ile Hz. Ömer(ö. 23/644), Hz. Fâtıma (ö. 11/632), İbn Mes’ud (ö. 32/652-53), İbn Ömer (ö.73/692) gibi sahâbîler de sevdiklerinin vefatı sebebiyle ağlamışlardır. Ancakrivayetlerden, ölen kişinin meziyet ve güzelliklerini sayarak ve bağırıp çağırarak ağlamanın, yüze vurmanın, yaka paça yırtıp saç baş yolmanın, ölümü çağırmanın câiz olmadığı, ölen birinin ardından bu şekilde ağlanması ve bundaölen kişinin etkisi ve katkısı olması durumunda o kişinin azap göreceği anlaşılmaktadır. Bu makale, Hz. Peygamber ve bazı sahâbenin ölen yakınlarınaağladığına dair rivayetler ile yasak olan ağlama ve davranışları belirten rivayetleri sunmayı, dirinin ağlaması sebebiyle ölüye azap edileceğine dair rivayetleri ve ilgili yorumları nakledip değerlendirmeyi, câiz olmayan davranış veağlama biçimlerini ortaya koymayı hedeflemektedir.