An examination of the extent of equivalence of an author’s literary stylistic features in two Turkish translations of a short story in English

İngilizce bir kısa hikâyenin Türkçe iki çevirisinde bir yazarın edebi üslup özelliklerinin eşdeğerlik derecesine yönelik bir inceleme

Abstract

A distinctive personal literary style, unique to every author, is the foremost characteristic that gives a literary work its literary quality. Each style is a composite of syntactic and semantic components that evidence the literary identity of an author. In Translation Studies, style is the element that poses a great difficulty to translators with regard to establishment of equivalence between the source text and its translation. Readers who are able to read a text both in its original language and its translation are well aware of this fact as they notice the degree of losses of the stylistic features of the original text in its translated version. Thus, inaccurate or inadequate transfer of stylistic elements leads to a decrease in the flavor of the original literary work. The problem arises from the fact that sometimes in the translation process, not all elements which altogether create the exclusive style of an author, are given the due attention by translators who do not primarily intend to achieve a reasonable level of stylistic equivalence between the two texts. In this study, two Turkish translations of a short story titled The Denunciation by the American author Ernest Miller Hemingway will be compared with the original text and with each other in respect to the level of stylistic equivalence. The two translations and the source-text will be subjected to a descriptive stylistic analysis to highlight the necessity of equivalent transfer of stylistic features of a literary text in the translation process in order to preserve the original literary savor.

Özet

Her yazara özgü ayırt edici bir kişisel edebî üslup, bir edebî esere edebî niteliğini veren en önde gelen özelliktir. Her üslup bir yazarın edebî kimliğini açıkça ortaya koyan sözdizimsel ve anlamsal bileşenlerin bir birleşimidir. Çeviribilimde üslup, çevirmenlere kaynak metin ile çevirisi arasında bir eşdeğerlik kurulması konusunda büyük bir zorluk çıkaran unsurdur. Bir metni hem orijinal dilinden hem de çevirisinden okuyabilen okurlar, orijinal metnin üslup özelliklerinin çevrili halinde ne dereceye kadar kayba uğradığını gördükleri için, bu gerçeğin farkındadırlar. Bu nedenle, üsluba dair unsurların yanlış veya yetersiz aktarımı, orijinal edebî eserin lezzetinde bir azalmaya neden olur. Sorun bazen çeviri sürecinde, iki metin arasında makul bir üslup eşdeğerliği düzeyi elde etmeyi öncelikle amaçlamış olmayan çevirmenlerin, hep birlikte bir yazarın ayrıcalıklı üslubunu yaratan unsurların tamamına gerektiği gibi dikkat etmedikleri gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Bu çalışmada, Amerikalı yazar Ernest Miller Hemingway'in İhbar adlı bir kısa öyküsünün Türkçedeki iki çevirisi, orijinal metin ve kendi aralarında üslup eşdeğerliği düzeylerine göre karşılaştırılacaktır. Çeviri sürecinde orijinal edebî tadı korumak adına edebî bir metnin üslup özelliklerinin eşdeğer bir düzeyde aktarılmasının gerekliliğini vurgulamaya yönelik olarak, bu iki çeviri metin ile kaynak metin betimleyici bir üslup analizi yöntemi ile incelemeye tâbi tutulacaktır.